Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Het schoolplein
Mama
Doorslapen
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
Een sprongetje
Mama
Niets veranderd
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Zo'n dag
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Moe
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Merci
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Ziek kind
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Fuck de symbiose
Mama

Fuck de symbiose

Bekijk meer
(32/140)
Hanneke: 'Als ik thuis werk ga ik op de bank Netflix kijken'
140/140
Hanneke Hendrix en de oma die zegt dat ze een beetje dik is
139/140
Hanneke: 'Voor obstipatie hoef je je niet te schamen hoor'
138/140
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
137/140
Hanneke: 'Het mannetje naast me haalt een boterhamzakje uit zijn tas'
136/140
Hanneke: 'Ik rek en strek niet in het openbaar, maar uit het zicht'
135/140
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
134/140
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
133/140
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
132/140
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
131/140
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
130/140
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
129/140
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
128/140
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/140
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/140
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/140
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/140
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/140
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/140
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/140
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/140
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/140
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/140
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/140
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/140
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/140
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/140
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/140
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/140
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/140
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/140
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/140
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/140
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/140
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/140
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/140
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/140
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/140
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/140
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/140
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/140
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/140
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/140
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/140
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/140
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/140
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/140
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/140
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/140
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/140
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/140
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/140
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/140
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/140
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/140
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/140
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/140
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/140
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/140
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/140
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/140
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/140
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/140
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/140
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/140
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/140
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/140
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/140
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/140
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/140
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/140
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/140
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/140
Column: Importkinderen
67/140
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/140
Column: Het wordt beter
65/140
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/140
Column: Fucking mamafiets
63/140
Column: Ik ben een lafaard
62/140
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/140
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/140
Column: Krijsen om gebak
59/140
Column: Trauma's
58/140
Column: Twee kindjes
57/140
Column: Uit de hemel verschenen
56/140
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/140
Column: Het gangetje
54/140
Column: Daar word je hard van
53/140
Column: Dik maar gelukkig
52/140
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/140
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/140
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/140
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/140
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/140
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/140
Column: Lust ik niet!
45/140
Column: Van snurkenstein
44/140
Column: Liever een meisje
43/140
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/140
De uitgebluste moeder
41/140
Ouwe tang
40/140
De onderkin
39/140
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/140
De kinderverjaardag
37/140
Kotsen over de hoes
36/140
Blut
35/140
De leven
34/140
Moe
33/140
Fuck de symbiose
32/140
Met het broodmes spelen
31/140
Doorslapen
30/140
Een tweede adopteren
29/140
Tommie
28/140
Spijt
27/140
Geitenkaaslollytestikel
26/140
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/140
Kak
24/140
Koffie-tik in de boekenkast
23/140
De onschuldige gevangene
22/140
Trefbal
21/140
Rania
20/140
Billendoekjes en maïzena
19/140
Floep
18/140
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/140
Zo'n dag
16/140
Het schoolplein
15/140
Een sprongetje
14/140
Niets veranderd
13/140
De helm of niet de helm
12/140
Merci
11/140
Ziek kind
10/140
Op het consultatiebureau
9/140
De diva en de dronkenlap
8/140
Dag huis
7/140
Lekker genieten
6/140
Hondenravotplek
5/140
Mausoleum
4/140
Het universum der verloren objecten
3/140
Vriend K. op de koffie
2/140
Mag ik al bier?
1/140

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

30-10-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

Als ik mijn straat in fiets wordt de weg geblokkeerd door een grote hijskraan. Twee stuks werklui staan duf met een shagje in de mond toe te kijken hoe een derde met een joystick in de cabine iets zwaars uit een container tilt. De dochter zit in het fietsstoeltje en wijst. Ze houdt van hijskranen en van werklui. Of ja, ze houdt van iedereen.

De dag ervoor reed ik haar in de buggy door de stad, riep ze naar iedereen die we tegenkwamen en giechelde ze op haar schattigst als er op- of omgekeken werd.
‘Ze heeft jouw horecakwaliteiten,’ zei de koffiemevrouw. ‘Vriendelijk en met een grapje.’
Ik keek dromerig naar de dochter die haar soepstengel in de paraplubak wierp. Ook al zo knap. Misschien moeten we haar op speerwerpen doen, dacht ik. Of iets anders, waar ze al die kwaliteiten die ze van ons geërfd heeft voor kan inzetten.
‘Ze lijkt op mij, hè?’ zei ik. ‘We zijn precies hetzelfde soms.’
De koffiemevrouw knikte. Ik was trots. Ik dacht aan dingen als ‘symbiose’ en ‘mijn vlees en bloed’. Het voelde een beetje als verliefd zijn.

Terwijl we naar de takelwagen kijken, merk ik dat er ook nog twee andere dames staan te kijken. Twee oudere dames, perfect synchroon dichtgesmeerd met vloeibare make-up en oogschaduw, die elkaar in dezelfde dikke gewatteerde jassen stevig arm in arm vasthouden. Ze hebben een uitdrukkingsloos gezicht, op het randje van chagrijnig, maar net niet. Vroeger zei mijn broer altijd dat als ik een stom gezicht trok als de klok twaalf sloeg, mijn gezicht voor eeuwig zo zou blijven staan. Daar moet ik nu aan denken, bij die twee dames. Als ik beter kijk zie ik dat het moeder en dochter zijn. Wonderlijk dat dit me nu pas opvalt, want het is onmiskenbaar.
En ze staan daar maar. Met z’n tweeën, te kijken naar de takelwagen. Niemand wijst, niemand zegt iets. 

Ik kijk naar de dochter, die gebiologeerd kijkt naar de zwaailichten van het vrachtwagengedeelte. En ineens zie ik het voor me. Hoe we precies zo worden als dat stel dat daar ook staat te kijken. Dat ik tijdens haar jonge jaren dingen zeg als ‘Vind je je moeder niet de liefste?’ en ‘Wil jij niet ook zo’n jas, zoals mama heeft?’ en dat we alles samen doen, dat ik alles wat zij doet relateer aan mij en alles wat ze zegt en vindt in een oordeel koppel aan iets dat ik ook vind. Dat op den duur de man van huis wegloopt en dat ik dat niet eens merk en dat ik mezelf op een dag vind, met haar aan mijn arm, kijkend naar een takelwagen. Oud en verlaten, alleen met z’n tweeën.

‘Kom,’ zeg ik resoluut tegen de dochter, terwijl ik weer opstap. ‘We gaan.’
De dochter zwaait sip naar de takelwagen. Ik praat teveel. Ik moet meer zwijgen. De dochter is de dochter en ik ben ik. Fuck de symbiose. Ik geef haar een kus op het hoofd. En terwijl ik voorbij fiets kijk ik nog één keer naar de twee dames, die in een glitch in de tijd me kwamen waarschuwen voor de toekomst.


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.