Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Met het broodmes spelen
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Niets veranderd
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Ziek kind
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
Zo'n dag
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Fuck de symbiose
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Moe
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Een sprongetje
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Merci
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Een tweede adopteren
Mama

Een tweede adopteren

Bekijk meer
(30/108)
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/108
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/108
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/108
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/108
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/108
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/108
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/108
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/108
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/108
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/108
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/108
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/108
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/108
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/108
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/108
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/108
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/108
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/108
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/108
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/108
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/108
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/108
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/108
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/108
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/108
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/108
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/108
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/108
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/108
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/108
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/108
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/108
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/108
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/108
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/108
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/108
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/108
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/108
Column: Importkinderen
70/108
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/108
Column: JA-HAAAAAAAA
68/108
Column: Het wordt beter
67/108
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/108
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/108
Column: Fucking mamafiets
64/108
Column: Ik ben een lafaard
63/108
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/108
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/108
Column: Krijsen om gebak
60/108
Column: Trauma's
59/108
Column: Twee kindjes
58/108
Column: Uit de hemel verschenen
57/108
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/108
Column: Het gangetje
55/108
Column: Daar word je hard van
54/108
Column: Dik maar gelukkig
53/108
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/108
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/108
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/108
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/108
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/108
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/108
Column: Lust ik niet!
46/108
Column: Van snurkenstein
45/108
Column: Liever een meisje
44/108
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/108
De uitgebluste moeder
42/108
Ouwe tang
41/108
De onderkin
40/108
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/108
De kinderverjaardag
38/108
Kotsen over de hoes
37/108
Blut
36/108
De leven
35/108
Moe
34/108
Fuck de symbiose
33/108
Met het broodmes spelen
32/108
Doorslapen
31/108
Een tweede adopteren
30/108
Tommie
29/108
Spijt
28/108
Geitenkaaslollytestikel
27/108
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/108
Kak
25/108
Koffie-tik in de boekenkast
24/108
De onschuldige gevangene
23/108
Trefbal
22/108
Rania
21/108
Billendoekjes en maïzena
20/108
Floep
19/108
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/108
Zo'n dag
17/108
Het schoolplein
16/108
Een sprongetje
15/108
Niets veranderd
14/108
De helm of niet de helm
13/108
Merci
12/108
Ziek kind
11/108
Op het consultatiebureau
10/108
De diva en de dronkenlap
9/108
Dag huis
8/108
Lekker genieten
7/108
Hondenravotplek
6/108
Mausoleum
5/108
Het universum der verloren objecten
4/108
Vriend K. op de koffie
3/108
Normaal
2/108
Mag ik al bier?
1/108

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

09-10-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Zeg, komt er al een keer een tweede?’ vraagt een aangetrouwde tante op een verjaardagsfeest.
‘Een tweede?’ zeg ik. ‘Mijn tweede is er al een tijdje, hoor. Ben nu bezig met mijn derde.’
‘Hè?’ zegt tante Anja. ‘Een derde? Maar Alma is toch pas net een jaar?’

Echt. Je kunt boeken schrijven wat je wilt en niemand heeft het erover, maar als je iets doet wat doorgaans iedereen kan (als er geen medische of andere redenen zijn die het verhinderen), namelijk een kind krijgen, dan hangen ouwe tantes aan je lippen. Soort van.
‘O, je bedoelt een tweede kind,’ zeg ik.
‘Ja, natuurlijk bedoel ik een kind! Wat anders?’
‘Nou ja, een boek,’ mompel ik.
‘Nee, natuurlijk niet!’ roept ze uit. ‘Jan! Jan! Ik vroeg aan Hanneke of ze nog een tweede willen en toen dacht ze dat ik het over een boek had!’ Ome Jan, aan de andere kant van de kamer, lacht nu ook hard en slaat op zijn knie.
‘Een boek!’ roept hij uit.
Ze zouden Ome Jannen moeten afschaffen. Allemaal. Tante Anja veegt een traan uit haar ooghoek en herpakt zich.
‘Maar geen tweede dus?’
Ik zucht.

Mensen presteren het om na de geboorte van een kind al te vragen wanneer de volgende komt, maar dat zijn gelukkig uitzonderingen. Is je kind echter het eerste jaar gepasseerd, dan vraagt ineens iedere dag wel iemand ernaar. Zodra je eindelijk weer een beetje jezelf bent, je kind niet meteen stuk gaat als je het hoofd loslaat en eens een keer de nachten gewoon ligt te tukken: dan valt het startschot. Is daar ooit een memo voor uitgegaan? Weet iemand dat toevallig? Aan alle tante Anja’s en alle Ome Jannen?
‘Als er baby’s bestaan waarbij je het eerste jaar kunt overslaan, dan wil ik wel een keer een tweede,’ zeg ik.
Tante Anja kijkt me aan.
‘Ja, maar dat kan niet,’ zegt ze. ‘Ja, of je moet adopteren… bedoel je dat?’
Ik zucht en schud van nee. ‘Het was een grapje,’ mompel ik.

De volgende dag sta ik buiten te kloten met een fietsstoeltje en mijn klassieke omafiets, die helemaal niet gebouwd is om fietsstoeltjes te laten passen aan het stuur, als een collega van vroeger uit de kroeg naast me komt staan. We zoenen elkaar gedag en beginnen over koetjes en kalfjes, of dat wat je doet als het even niet regent en je buiten staat.
‘En willen jullie nou adopteren?’ vraagt ze. ‘Mijn moeder zei zoiets. Had ze van je tante gehoord. O! Of is dat geheim?’
Ik denk even na.
‘We willen inderdaad adopteren. Maar dan wel ons eigen kind. We willen gewoon dat iemand anders het eerste jaar doet. Dat is tegenwoordig heel normaal. In Amerika. Daar doen ze dat allemaal.’
De collega kijkt me verschrikt aan.
‘Kim en Kanye,’ zeg ik. ‘Beyoncé en Jay Z.’
Het is even stil.
‘En dan heb ik eindelijk tijd om eens aan dat boek te werken,’ zeg ik. ‘Ik ben aan mijn derde boek bezig, wist je dat?’
‘Eh, ja,’ zegt de collega en kijkt op haar horloge. ‘O, ik moet gaan.’
Ze zwaait lafjes en springt op haar fiets.
‘Doei!’ roep ik. ‘En de groeten aan tante Anja!’

Misschien is het helemaal niet zo’n slecht idee, bedenk ik, als ik eindelijk wegfiets met kinderstoel, maar zonder windscherm. Straks even googlen of het een werkbare start-up kan zijn. En dan binnenlopen, qua geld. Zodat ik me een nanny kan veroorloven voor het eerste jaar. Top idee.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.