Hanneke Hendrix
Ziek kind
Hanneke Hendrix
Zo'n dag
Hanneke Hendrix
Op het consultatiebureau
Hanneke Hendrix
Het schoolplein
Hanneke Hendrix
Merci
Hanneke Hendrix
De diva en de dronkenlap
Hanneke Hendrix
De helm of niet de helm
Hanneke Hendrix
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Hanneke Hendrix
Niets veranderd
Hanneke Hendrix
Het universum der verloren objecten
Hanneke Hendrix
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Hanneke Hendrix
Rania
Hanneke Hendrix
Hondenravotplek
Hanneke Hendrix
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Hanneke Hendrix
Trefbal
Hanneke Hendrix
Mausoleum
Hanneke Hendrix
Vriend K. op de koffie
Hanneke Hendrix
Koffie-tik in de boekenkast
Hanneke Hendrix
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Hanneke Hendrix
Column: Lust ik niet!
Hanneke Hendrix
De onschuldige gevangene
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Een sprongetje
Bekijk alle video's
(15/85)
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/85
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/85
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/85
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/85
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/85
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/85
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/85
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/85
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/85
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/85
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/85
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/85
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/85
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/85
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/85
Column: Importkinderen
70/85
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/85
Column: JA-HAAAAAAAA
68/85
Column: Het wordt beter
67/85
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/85
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/85
Column: Fucking mamafiets
64/85
Column: Ik ben een lafaard
63/85
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/85
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/85
Column: Krijsen om gebak
60/85
Column: Trauma's
59/85
Column: Twee kindjes
58/85
Column: Uit de hemel verschenen
57/85
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/85
Column: Het gangetje
55/85
Column: Daar word je hard van
54/85
Column: Dik maar gelukkig
53/85
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/85
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/85
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/85
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/85
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/85
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/85
Column: Lust ik niet!
46/85
Column: Van snurkenstein
45/85
Column: Liever een meisje
44/85
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/85
De uitgebluste moeder
42/85
Ouwe tang
41/85
De onderkin
40/85
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/85
De kinderverjaardag
38/85
Kotsen over de hoes
37/85
Blut
36/85
De leven
35/85
Moe
34/85
Fuck de symbiose
33/85
Met het broodmes spelen
32/85
Doorslapen
31/85
Een tweede adopteren
30/85
Tommie
29/85
Spijt
28/85
Geitenkaaslollytestikel
27/85
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/85
Kak
25/85
Koffie-tik in de boekenkast
24/85
De onschuldige gevangene
23/85
Trefbal
22/85
Rania
21/85
Billendoekjes en maïzena
20/85
Floep
19/85
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/85
Zo'n dag
17/85
Het schoolplein
16/85
Een sprongetje
15/85
Niets veranderd
14/85
De helm of niet de helm
13/85
Merci
12/85
Ziek kind
11/85
Op het consultatiebureau
10/85
De diva en de dronkenlap
9/85
Dag huis
8/85
Lekker genieten
7/85
Hondenravotplek
6/85
Mausoleum
5/85
Het universum der verloren objecten
4/85
Vriend K. op de koffie
3/85
Normaal
2/85
Mag ik al bier?
1/85
Hanneke Hendrix

Een sprongetje

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

26-6-2017 09:00

De dochter brult terwijl ze tegen de kussens van de bank op probeert te klimmen en steeds maar niet dichterbij het schilderij komt. Het leven van de dochter is op dit moment het equivalent van een droom waarin je heel hard probeert te rennen, maar het lijkt alsof alles om je heen van stroop is. Ik pak haar op en aai haar over haar rug. Ze zucht hard en wijst naar het schilderij. ‘Dat is het schilderij,’ zeg ik. Ze brult nog eens. De dochter houdt van het schilderij, maar het schilderij zit steeds met zijn armen over elkaar heen de andere kant op te kijken. ‘Ze is zo kwaad steeds,’ zeg ik. ‘Volgens mij heeft ze een sprongetje,’ zegt een vriendin van me die op de bank ligt. ‘Wat zegt Oei, ik Groei?’

Ik heb een kast vol wat-te-doen-met-de-ongelukkige-baby-boeken verzameld in de loop der maanden. Gekregen, gekocht, gevonden, naar me toegeworpen terwijl ik nietsvermoedend op straat liep, van zulks. Gek Van Je Kind, Zo krijgen leuke ouders leuke kinderen, Wat Je Baby Vertelt, De Babyfluisteraar Lost Alle Problemen Op, De taal van huilen en (jawel) Franse kinderen gooien niet met eten. Ik pak Oei, ik groei van een plank en begin te bladeren. ‘Hier staan voorbeelden in van even oude kinderen die al kunnen lopen!’ roep ik. Een voorbeeld behelst zelfs een baby van rond de vijfenveertig weken die op een potje plast en zelf haar potje in het toilet leegt. ‘Het gaat haar vooral om het doorspoelen,’ wordt eraan toegevoegd, alsof dat me gerust zou moeten stellen. Maar de frustraties van mijn dochter komen redelijk overeen met wat het boek beschrijft voor dit tijdvak. Daarna zal er een zonnige periode aanbreken.

Er is een tijd geweest dat mijn ouderlijk huis vol met zelfhulpboeken stond. Ik weet nog dat ik Niet morgen maar nu van Wayne Dyer probeerde te lezen toen ik een jaar of negen was. De eerste pagina’s gingen over zelfvernietigend gedrag en ‘de som van je keuzes zijn’. De dag erna zat ik weer in de klas en dacht ik na over hoelang ik dood zou zijn, want dat was immers een tip uit het boek om mijn eigen leven in perspectief te zetten. Ondertussen werd er op het bord een zin ontleed.

De zelfhulpboekperiode eindigde toen mijn oudste broer na een ruzie thuis besloot om ’s nachts alle zelfhulpboeken in het bos te begraven. Niemand is ze ooit gaan zoeken en er zijn ook nooit meer nieuwe boeken aangeschaft. Er werd gewoon met geen woord meer over gerept. Het leven ging gewoon door en bleef precies hetzelfde. Heel verfrissend, nu ik er zo over nadenk.

Ik kijk naar de dochter. Ze is het schilderij alweer vergeten en gooit blokjes in en uit een houten kist. Het klopt ook wel, met die sprongen. Een kind ontwikkelt zich, wordt zich bewust van alles wat ‘ie wel of niet kan en geconfronteerd met zaken als ‘achteruit kruipen, terwijl ze vooruit wil’. Ieder mens zou daar kwaad van worden. En baby’s zijn, al vergeet ik dat nog wel eens, ook gewoon maar mensen. Misschien ben ík juist degene die de sprongen maakt, die moet wennen aan de frustraties van de dochter, want de dochter vindt het heel normaal om te brullen omdat ze haar grote liefde Het Schilderij niet kan bereiken.

‘Wat ga je doen?’ vraagt de vriendin, wanneer ik mijn jas begin aan te trekken.
‘Ik ben zo terug,’ zeg ik. ‘Even naar het bos, een familietraditie voortzetten. Let jij op de dochter?’ Daarna is de sprong op de fiets gauw genomen. Een zonnige periode breekt aan. Dat weet ik zeker.


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix! 

Meer lezen

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.