Mama
Merci
Mama
Zo'n dag
Mama
Het schoolplein
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Niets veranderd
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Ziek kind
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Fuck de symbiose
Mama
Moe
Mama
Rania
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Trefbal
Mama
Doorslapen
Mama
De leven
Mama
Kak
Mama
Hondenravotplek
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
Met het broodmes spelen
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Een sprongetje
Mama

Een sprongetje

Bekijk meer
(14/141)
Hanneke: 'Ik gebruik de wasmand als opbergvak voor schone was'
141/141
Hanneke: 'Als ik thuis werk ga ik op de bank Netflix kijken'
140/141
Hanneke Hendrix en de oma die zegt dat ze een beetje dik is
139/141
Hanneke: 'Voor obstipatie hoef je je niet te schamen hoor'
138/141
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
137/141
Hanneke: 'Het mannetje naast me haalt een boterhamzakje uit zijn tas'
136/141
Hanneke: 'Ik rek en strek niet in het openbaar, maar uit het zicht'
135/141
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
134/141
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
133/141
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
132/141
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
131/141
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
130/141
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
129/141
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
128/141
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/141
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/141
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/141
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/141
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/141
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/141
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/141
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/141
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/141
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/141
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/141
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/141
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/141
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/141
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/141
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/141
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/141
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/141
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/141
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/141
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/141
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/141
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/141
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/141
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/141
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/141
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/141
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/141
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/141
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/141
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/141
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/141
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/141
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/141
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/141
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/141
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/141
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/141
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/141
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/141
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/141
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/141
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/141
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/141
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/141
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/141
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/141
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/141
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/141
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/141
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/141
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/141
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/141
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/141
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/141
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/141
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/141
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/141
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/141
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/141
Column: Importkinderen
67/141
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/141
Column: Het wordt beter
65/141
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/141
Column: Fucking mamafiets
63/141
Column: Ik ben een lafaard
62/141
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/141
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/141
Column: Krijsen om gebak
59/141
Column: Trauma's
58/141
Column: Twee kindjes
57/141
Column: Uit de hemel verschenen
56/141
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/141
Column: Het gangetje
54/141
Column: Daar word je hard van
53/141
Column: Dik maar gelukkig
52/141
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/141
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/141
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/141
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/141
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/141
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/141
Column: Lust ik niet!
45/141
Column: Van snurkenstein
44/141
Column: Liever een meisje
43/141
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/141
De uitgebluste moeder
41/141
Ouwe tang
40/141
De onderkin
39/141
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/141
De kinderverjaardag
37/141
Kotsen over de hoes
36/141
Blut
35/141
De leven
34/141
Moe
33/141
Fuck de symbiose
32/141
Met het broodmes spelen
31/141
Doorslapen
30/141
Een tweede adopteren
29/141
Tommie
28/141
Spijt
27/141
Geitenkaaslollytestikel
26/141
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/141
Kak
24/141
Koffie-tik in de boekenkast
23/141
De onschuldige gevangene
22/141
Trefbal
21/141
Rania
20/141
Billendoekjes en maïzena
19/141
Floep
18/141
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/141
Zo'n dag
16/141
Het schoolplein
15/141
Een sprongetje
14/141
Niets veranderd
13/141
De helm of niet de helm
12/141
Merci
11/141
Ziek kind
10/141
Op het consultatiebureau
9/141
De diva en de dronkenlap
8/141
Dag huis
7/141
Lekker genieten
6/141
Hondenravotplek
5/141
Mausoleum
4/141
Het universum der verloren objecten
3/141
Vriend K. op de koffie
2/141
Mag ik al bier?
1/141

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

26-6-2017 09:00
 

De dochter brult terwijl ze tegen de kussens van de bank op probeert te klimmen en steeds maar niet dichterbij het schilderij komt. Het leven van de dochter is op dit moment het equivalent van een droom waarin je heel hard probeert te rennen, maar het lijkt alsof alles om je heen van stroop is. Ik pak haar op en aai haar over haar rug. Ze zucht hard en wijst naar het schilderij. ‘Dat is het schilderij,’ zeg ik. Ze brult nog eens. De dochter houdt van het schilderij, maar het schilderij zit steeds met zijn armen over elkaar heen de andere kant op te kijken. ‘Ze is zo kwaad steeds,’ zeg ik. ‘Volgens mij heeft ze een sprongetje,’ zegt een vriendin van me die op de bank ligt. ‘Wat zegt Oei, ik Groei?’

Ik heb een kast vol wat-te-doen-met-de-ongelukkige-baby-boeken verzameld in de loop der maanden. Gekregen, gekocht, gevonden, naar me toegeworpen terwijl ik nietsvermoedend op straat liep, van zulks. Gek Van Je Kind, Zo krijgen leuke ouders leuke kinderen, Wat Je Baby Vertelt, De Babyfluisteraar Lost Alle Problemen Op, De taal van huilen en (jawel) Franse kinderen gooien niet met eten. Ik pak Oei, ik groei van een plank en begin te bladeren. ‘Hier staan voorbeelden in van even oude kinderen die al kunnen lopen!’ roep ik. Een voorbeeld behelst zelfs een baby van rond de vijfenveertig weken die op een potje plast en zelf haar potje in het toilet leegt. ‘Het gaat haar vooral om het doorspoelen,’ wordt eraan toegevoegd, alsof dat me gerust zou moeten stellen. Maar de frustraties van mijn dochter komen redelijk overeen met wat het boek beschrijft voor dit tijdvak. Daarna zal er een zonnige periode aanbreken.

Er is een tijd geweest dat mijn ouderlijk huis vol met zelfhulpboeken stond. Ik weet nog dat ik Niet morgen maar nu van Wayne Dyer probeerde te lezen toen ik een jaar of negen was. De eerste pagina’s gingen over zelfvernietigend gedrag en ‘de som van je keuzes zijn’. De dag erna zat ik weer in de klas en dacht ik na over hoelang ik dood zou zijn, want dat was immers een tip uit het boek om mijn eigen leven in perspectief te zetten. Ondertussen werd er op het bord een zin ontleed.

De zelfhulpboekperiode eindigde toen mijn oudste broer na een ruzie thuis besloot om ’s nachts alle zelfhulpboeken in het bos te begraven. Niemand is ze ooit gaan zoeken en er zijn ook nooit meer nieuwe boeken aangeschaft. Er werd gewoon met geen woord meer over gerept. Het leven ging gewoon door en bleef precies hetzelfde. Heel verfrissend, nu ik er zo over nadenk.

Ik kijk naar de dochter. Ze is het schilderij alweer vergeten en gooit blokjes in en uit een houten kist. Het klopt ook wel, met die sprongen. Een kind ontwikkelt zich, wordt zich bewust van alles wat ‘ie wel of niet kan en geconfronteerd met zaken als ‘achteruit kruipen, terwijl ze vooruit wil’. Ieder mens zou daar kwaad van worden. En baby’s zijn, al vergeet ik dat nog wel eens, ook gewoon maar mensen. Misschien ben ík juist degene die de sprongen maakt, die moet wennen aan de frustraties van de dochter, want de dochter vindt het heel normaal om te brullen omdat ze haar grote liefde Het Schilderij niet kan bereiken.

‘Wat ga je doen?’ vraagt de vriendin, wanneer ik mijn jas begin aan te trekken.
‘Ik ben zo terug,’ zeg ik. ‘Even naar het bos, een familietraditie voortzetten. Let jij op de dochter?’ Daarna is de sprong op de fiets gauw genomen. Een zonnige periode breekt aan. Dat weet ik zeker.


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix! 

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.