Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Ouwe tang
Mama
De uitgebluste moeder
Mama
De kinderverjaardag
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
De onderkin
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
People
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
Mama
Billendoekjes en maïzena
People
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
Mama
Lekker genieten
People
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
People
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Dik maar gelukkig
Mama

Column: Dik maar gelukkig

Bekijk meer
(52/150)
Hanneke: 'Vlaai eet je eigenlijk niet met een vork'
150/150
Hanneke: 'Hoezo kun je niet meer drinken als je kinderen hebt?'
149/150
Hanneke: 'Ik verslijt ongeveer één zachte tandenborstel in de week'
148/150
Hanneke Hendrix en de moeder die haar baby meeneemt naar kantoor
147/150
Hanneke: 'Slapen jullie met z'n vijven in één bed?'
146/150
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
145/150
Hanneke: 'Gaat het wel goed? Moet ik een dokter bellen?'
144/150
Hanneke Hendrix en de zonnesteek van een zonnebanksessie
143/150
Hanneke: 'Alle kinderen op school zetten elke dag hun schoen'
142/150
Hanneke: 'Een niet-hippe man op een longboard haalt ons in'
141/150
Hanneke: 'Ik gebruik de wasmand als opbergvak voor schone was'
140/150
Hanneke: 'Als ik thuis werk ga ik op de bank Netflix kijken'
139/150
Hanneke Hendrix en de oma die zegt dat ze een beetje dik is
138/150
Hanneke: 'Voor obstipatie hoef je je niet te schamen hoor'
137/150
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
136/150
Hanneke: 'Het mannetje naast me haalt een boterhamzakje uit zijn tas'
135/150
Hanneke: 'Ik rek en strek niet in het openbaar, maar uit het zicht'
134/150
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
133/150
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
132/150
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
131/150
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
130/150
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
129/150
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
128/150
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/150
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/150
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/150
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/150
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/150
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/150
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/150
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/150
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/150
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/150
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/150
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/150
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/150
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/150
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/150
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/150
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/150
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/150
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/150
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/150
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/150
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/150
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/150
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/150
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/150
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/150
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/150
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/150
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/150
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/150
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/150
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/150
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/150
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/150
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/150
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/150
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/150
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/150
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/150
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/150
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/150
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/150
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/150
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/150
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/150
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/150
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/150
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/150
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/150
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/150
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/150
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/150
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/150
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/150
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/150
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/150
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/150
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/150
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/150
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/150
Column: Importkinderen
67/150
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/150
Column: Het wordt beter
65/150
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/150
Column: Fucking mamafiets
63/150
Column: Ik ben een lafaard
62/150
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/150
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/150
Column: Krijsen om gebak
59/150
Column: Trauma's
58/150
Column: Twee kindjes
57/150
Column: Uit de hemel verschenen
56/150
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/150
Column: Het gangetje
54/150
Column: Daar word je hard van
53/150
Column: Dik maar gelukkig
52/150
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/150
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/150
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/150
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/150
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/150
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/150
Column: Lust ik niet!
45/150
Column: Van snurkenstein
44/150
Column: Liever een meisje
43/150
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/150
De uitgebluste moeder
41/150
Ouwe tang
40/150
De onderkin
39/150
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/150
De kinderverjaardag
37/150
Kotsen over de hoes
36/150
Blut
35/150
De leven
34/150
Moe
33/150
Fuck de symbiose
32/150
Met het broodmes spelen
31/150
Doorslapen
30/150
Een tweede adopteren
29/150
Tommie
28/150
Spijt
27/150
Geitenkaaslollytestikel
26/150
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/150
Kak
24/150
Koffie-tik in de boekenkast
23/150
De onschuldige gevangene
22/150
Trefbal
21/150
Rania
20/150
Billendoekjes en maïzena
19/150
Floep
18/150
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/150
Zo'n dag
16/150
Het schoolplein
15/150
Een sprongetje
14/150
Niets veranderd
13/150
De helm of niet de helm
12/150
Merci
11/150
Ziek kind
10/150
Op het consultatiebureau
9/150
De diva en de dronkenlap
8/150
Dag huis
7/150
Lekker genieten
6/150
Hondenravotplek
5/150
Mausoleum
4/150
Het universum der verloren objecten
3/150
Vriend K. op de koffie
2/150
Mag ik al bier?
1/150

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie "doet ook maar wat" en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt

19-3-2018 12:00
 

‘Hoe heb je die vijf kilo eraf gekregen?’
‘Hè?’ zeg ik.
‘Hoe je die vijf kilo eraf hebt gekregen,’ zegt een kennis, die echt hetzelfde figuur heeft als ik.
‘Nee,’ zeg ik. ‘Je hebt me verkeerd verstaan. Ik móét nog vijf kilo.’
‘Ga weg!’ roept ze en geeft me een por waardoor ik tegen de muur val. ‘Jij bent helemaal niet dik!’
‘Ja, jij toch ook niet,’ murmel ik, terwijl ik me langs de muur weer omhoog duw.
‘Pff,’ zegt de kennis. ‘’t Is vreselijk.’

Lees ook: Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'

Het is ook vreselijk. Het is altijd vreselijk. Alle vrouwen die ik ken vinden zichzelf altijd minimaal vijf kilo te dik. Allemaal. Ja, nee, alleen de sportieve of veganistisch-biologisch-ayurvedisch-dynamische dames niet, maar goed: die moeten óf de hele dag hardlopen óf de hele dag gierst met rauwe knollen eten, dus ja, daar moet ik me sowieso niet mee meten.

Een paar minuten daarvoor gaf ik nog tips waar de goegemeente het beste taart kan eten in de desbetreffende stad. Ik ga er altijd prat op dat ik in elke stad weet waar ze de beste taart bij de koffie serveren. Ik weet dat soort dingen. Je moet me niet vragen naar de weg, maar als je vraagt om taart weet ik altijd de kortste weg van het station naar die locatie. Het is een gave. Alleen jammer dat ik altijd op dieet ben.

Ik zeg weleens dat ik de enige moeder ben die het eerste half jaar na de bevalling dunner was dan voorheen. Maar goed, dat kwam door die depressie en het feit dat ik iedere dag kilometers liep met een slapende dochter in de wagen. Ik verlies altijd kilo’s als ik ongelukkig ben. Nu zitten al mijn kleren te strak, wat dus juist iets goeds zou moeten betekenen, al begrijp ik niet precies wat de kosmos mij daarmee probeert te vertellen.
Maar goed.

We nemen afscheid en ik spring op mijn OV-fiets. Ik fiets door de stad. De zon schijnt en langzaam begint het in mijn achterhoofd te knagen: zie je wel, het gaat er helemaal niet om hoeveel je weegt, het gaat erom hoe je eruitziet, en als jij er gewoon dun uitziet dan ben je ook dun, Hendrix, dan kun je best een citroentaartje gaan eten bij de Gebroeders Niemeijer. Dat kan dan gewoon, waarom zou je het jezelf ontzeggen? Nou? Nou? Omdat je je lievelingsrok niet meer past? Wat een onzin!

Ik trap door op de fiets. Waarom neem ik nou toch die bocht over de Dam naar links? Ik kan toch gewoon rechtdoor naar het station? Citroentaart, Hendrix, die heb je net aangeraden en dan fiets jij door naar het station? Je hebt nog de hele middag? Toch? Met je dunne kont. Dat kun je best hebben.
Ik hijs mijn broek al fietsend op.

‘Ik heb een afkledende pantalon aan!’ roep ik tegen de stem in mijn hoofd. ‘Hou je mond! Ik ben niet dun! Ik ben dik! Ik kan geen taart gaan eten!’
De duiven op de Dam vliegen op. Een paar toeristen wijzen naar me.

Als het citroentaartje, samen met een kop earl grey (de allerbeste combinatie) voor me neer wordt gezet, denk ik even na. Ik moet me inhouden om het ding niet in één hap naar binnen te werken. En waar het om zou moeten gaan, is het genieten van zo’n ding. Want wat heeft het toestaan van eten anders voor zin? Ik kijk rond. Naast me zit een Belg met een croissantje, tegenover me zitten twee toneelmensen (ik luister heus geen gesprekken af) die scones eten en buiten lopen in de zon drommen toeristen voorbij. Binnen is het een oase van rust.

Ik zucht.

Wat het slechtste is voor mijn dieet, is iemand die zegt dat ik dun ben. Dat is het. Ik sluit mijn ogen en neem een hap van de fijnste citroentartelette van Amsterdam. Zelfs de stem in mijn achterhoofd zwijgt. Tegen zoiets kan niemand op. Ook een dieet niet. En: hoe dikker die van Hendrix, hoe gelukkiger, nietwaar?

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.