Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
De onderkin
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
De kinderverjaardag
Mama
Ouwe tang
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
De uitgebluste moeder
Mama
De leven
Mama
Column: Krijsen om gebak
Mama
Mausoleum
Mama
Geitenkaaslollytestikel
People
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
People
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Dik maar gelukkig
Mama

Column: Dik maar gelukkig

Bekijk meer
(53/123)
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
123/123
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
122/123
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
121/123
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
120/123
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
119/123
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
118/123
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
117/123
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
116/123
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
115/123
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
114/123
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
113/123
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/123
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/123
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/123
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/123
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/123
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/123
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/123
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/123
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/123
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/123
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/123
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/123
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/123
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/123
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/123
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/123
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/123
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/123
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/123
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/123
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/123
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/123
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/123
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/123
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/123
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/123
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/123
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/123
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/123
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/123
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/123
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/123
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/123
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/123
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/123
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/123
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/123
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/123
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/123
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/123
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/123
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/123
Column: Importkinderen
70/123
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/123
Column: JA-HAAAAAAAA
68/123
Column: Het wordt beter
67/123
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/123
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/123
Column: Fucking mamafiets
64/123
Column: Ik ben een lafaard
63/123
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/123
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/123
Column: Krijsen om gebak
60/123
Column: Trauma's
59/123
Column: Twee kindjes
58/123
Column: Uit de hemel verschenen
57/123
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/123
Column: Het gangetje
55/123
Column: Daar word je hard van
54/123
Column: Dik maar gelukkig
53/123
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/123
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/123
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/123
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/123
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/123
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/123
Column: Lust ik niet!
46/123
Column: Van snurkenstein
45/123
Column: Liever een meisje
44/123
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/123
De uitgebluste moeder
42/123
Ouwe tang
41/123
De onderkin
40/123
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/123
De kinderverjaardag
38/123
Kotsen over de hoes
37/123
Blut
36/123
De leven
35/123
Moe
34/123
Fuck de symbiose
33/123
Met het broodmes spelen
32/123
Doorslapen
31/123
Een tweede adopteren
30/123
Tommie
29/123
Spijt
28/123
Geitenkaaslollytestikel
27/123
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/123
Kak
25/123
Koffie-tik in de boekenkast
24/123
De onschuldige gevangene
23/123
Trefbal
22/123
Rania
21/123
Billendoekjes en maïzena
20/123
Floep
19/123
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/123
Zo'n dag
17/123
Het schoolplein
16/123
Een sprongetje
15/123
Niets veranderd
14/123
De helm of niet de helm
13/123
Merci
12/123
Ziek kind
11/123
Op het consultatiebureau
10/123
De diva en de dronkenlap
9/123
Dag huis
8/123
Lekker genieten
7/123
Hondenravotplek
6/123
Mausoleum
5/123
Het universum der verloren objecten
4/123
Vriend K. op de koffie
3/123
Normaal
2/123
Mag ik al bier?
1/123

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie "doet ook maar wat" en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt

19-3-2018 12:00
 

‘Hoe heb je die vijf kilo eraf gekregen?’
‘Hè?’ zeg ik.
‘Hoe je die vijf kilo eraf hebt gekregen,’ zegt een kennis, die echt hetzelfde figuur heeft als ik.
‘Nee,’ zeg ik. ‘Je hebt me verkeerd verstaan. Ik móét nog vijf kilo.’
‘Ga weg!’ roept ze en geeft me een por waardoor ik tegen de muur val. ‘Jij bent helemaal niet dik!’
‘Ja, jij toch ook niet,’ murmel ik, terwijl ik me langs de muur weer omhoog duw.
‘Pff,’ zegt de kennis. ‘’t Is vreselijk.’

Lees ook: Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'

Het is ook vreselijk. Het is altijd vreselijk. Alle vrouwen die ik ken vinden zichzelf altijd minimaal vijf kilo te dik. Allemaal. Ja, nee, alleen de sportieve of veganistisch-biologisch-ayurvedisch-dynamische dames niet, maar goed: die moeten óf de hele dag hardlopen óf de hele dag gierst met rauwe knollen eten, dus ja, daar moet ik me sowieso niet mee meten.

Een paar minuten daarvoor gaf ik nog tips waar de goegemeente het beste taart kan eten in de desbetreffende stad. Ik ga er altijd prat op dat ik in elke stad weet waar ze de beste taart bij de koffie serveren. Ik weet dat soort dingen. Je moet me niet vragen naar de weg, maar als je vraagt om taart weet ik altijd de kortste weg van het station naar die locatie. Het is een gave. Alleen jammer dat ik altijd op dieet ben.

Ik zeg weleens dat ik de enige moeder ben die het eerste half jaar na de bevalling dunner was dan voorheen. Maar goed, dat kwam door die depressie en het feit dat ik iedere dag kilometers liep met een slapende dochter in de wagen. Ik verlies altijd kilo’s als ik ongelukkig ben. Nu zitten al mijn kleren te strak, wat dus juist iets goeds zou moeten betekenen, al begrijp ik niet precies wat de kosmos mij daarmee probeert te vertellen.
Maar goed.

We nemen afscheid en ik spring op mijn OV-fiets. Ik fiets door de stad. De zon schijnt en langzaam begint het in mijn achterhoofd te knagen: zie je wel, het gaat er helemaal niet om hoeveel je weegt, het gaat erom hoe je eruitziet, en als jij er gewoon dun uitziet dan ben je ook dun, Hendrix, dan kun je best een citroentaartje gaan eten bij de Gebroeders Niemeijer. Dat kan dan gewoon, waarom zou je het jezelf ontzeggen? Nou? Nou? Omdat je je lievelingsrok niet meer past? Wat een onzin!

Ik trap door op de fiets. Waarom neem ik nou toch die bocht over de Dam naar links? Ik kan toch gewoon rechtdoor naar het station? Citroentaart, Hendrix, die heb je net aangeraden en dan fiets jij door naar het station? Je hebt nog de hele middag? Toch? Met je dunne kont. Dat kun je best hebben.
Ik hijs mijn broek al fietsend op.

‘Ik heb een afkledende pantalon aan!’ roep ik tegen de stem in mijn hoofd. ‘Hou je mond! Ik ben niet dun! Ik ben dik! Ik kan geen taart gaan eten!’
De duiven op de Dam vliegen op. Een paar toeristen wijzen naar me.

Als het citroentaartje, samen met een kop earl grey (de allerbeste combinatie) voor me neer wordt gezet, denk ik even na. Ik moet me inhouden om het ding niet in één hap naar binnen te werken. En waar het om zou moeten gaan, is het genieten van zo’n ding. Want wat heeft het toestaan van eten anders voor zin? Ik kijk rond. Naast me zit een Belg met een croissantje, tegenover me zitten twee toneelmensen (ik luister heus geen gesprekken af) die scones eten en buiten lopen in de zon drommen toeristen voorbij. Binnen is het een oase van rust.

Ik zucht.

Wat het slechtste is voor mijn dieet, is iemand die zegt dat ik dun ben. Dat is het. Ik sluit mijn ogen en neem een hap van de fijnste citroentartelette van Amsterdam. Zelfs de stem in mijn achterhoofd zwijgt. Tegen zoiets kan niemand op. Ook een dieet niet. En: hoe dikker die van Hendrix, hoe gelukkiger, nietwaar?

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.