Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
De kinderverjaardag
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
De onderkin
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Ouwe tang
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
De uitgebluste moeder
Mama
Column: JA-HAAAAAAAA
People
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
Mama
Column: Ik ben een lafaard
Mama
Zo'n dag
People
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
Mama
Mausoleum
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Dik maar gelukkig
Mama

Column: Dik maar gelukkig

Bekijk meer
(53/112)
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/112
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/112
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/112
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/112
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/112
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/112
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/112
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/112
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/112
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/112
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/112
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/112
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/112
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/112
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/112
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/112
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/112
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/112
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/112
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/112
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/112
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/112
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/112
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/112
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/112
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/112
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/112
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/112
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/112
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/112
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/112
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/112
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/112
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/112
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/112
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/112
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/112
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/112
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/112
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/112
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/112
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/112
Column: Importkinderen
70/112
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/112
Column: JA-HAAAAAAAA
68/112
Column: Het wordt beter
67/112
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/112
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/112
Column: Fucking mamafiets
64/112
Column: Ik ben een lafaard
63/112
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/112
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/112
Column: Krijsen om gebak
60/112
Column: Trauma's
59/112
Column: Twee kindjes
58/112
Column: Uit de hemel verschenen
57/112
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/112
Column: Het gangetje
55/112
Column: Daar word je hard van
54/112
Column: Dik maar gelukkig
53/112
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/112
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/112
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/112
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/112
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/112
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/112
Column: Lust ik niet!
46/112
Column: Van snurkenstein
45/112
Column: Liever een meisje
44/112
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/112
De uitgebluste moeder
42/112
Ouwe tang
41/112
De onderkin
40/112
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/112
De kinderverjaardag
38/112
Kotsen over de hoes
37/112
Blut
36/112
De leven
35/112
Moe
34/112
Fuck de symbiose
33/112
Met het broodmes spelen
32/112
Doorslapen
31/112
Een tweede adopteren
30/112
Tommie
29/112
Spijt
28/112
Geitenkaaslollytestikel
27/112
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/112
Kak
25/112
Koffie-tik in de boekenkast
24/112
De onschuldige gevangene
23/112
Trefbal
22/112
Rania
21/112
Billendoekjes en maïzena
20/112
Floep
19/112
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/112
Zo'n dag
17/112
Het schoolplein
16/112
Een sprongetje
15/112
Niets veranderd
14/112
De helm of niet de helm
13/112
Merci
12/112
Ziek kind
11/112
Op het consultatiebureau
10/112
De diva en de dronkenlap
9/112
Dag huis
8/112
Lekker genieten
7/112
Hondenravotplek
6/112
Mausoleum
5/112
Het universum der verloren objecten
4/112
Vriend K. op de koffie
3/112
Normaal
2/112
Mag ik al bier?
1/112

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie "doet ook maar wat" en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt

19-3-2018 12:00
 

‘Hoe heb je die vijf kilo eraf gekregen?’
‘Hè?’ zeg ik.
‘Hoe je die vijf kilo eraf hebt gekregen,’ zegt een kennis, die echt hetzelfde figuur heeft als ik.
‘Nee,’ zeg ik. ‘Je hebt me verkeerd verstaan. Ik móét nog vijf kilo.’
‘Ga weg!’ roept ze en geeft me een por waardoor ik tegen de muur val. ‘Jij bent helemaal niet dik!’
‘Ja, jij toch ook niet,’ murmel ik, terwijl ik me langs de muur weer omhoog duw.
‘Pff,’ zegt de kennis. ‘’t Is vreselijk.’

Lees ook: Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'

Het is ook vreselijk. Het is altijd vreselijk. Alle vrouwen die ik ken vinden zichzelf altijd minimaal vijf kilo te dik. Allemaal. Ja, nee, alleen de sportieve of veganistisch-biologisch-ayurvedisch-dynamische dames niet, maar goed: die moeten óf de hele dag hardlopen óf de hele dag gierst met rauwe knollen eten, dus ja, daar moet ik me sowieso niet mee meten.

Een paar minuten daarvoor gaf ik nog tips waar de goegemeente het beste taart kan eten in de desbetreffende stad. Ik ga er altijd prat op dat ik in elke stad weet waar ze de beste taart bij de koffie serveren. Ik weet dat soort dingen. Je moet me niet vragen naar de weg, maar als je vraagt om taart weet ik altijd de kortste weg van het station naar die locatie. Het is een gave. Alleen jammer dat ik altijd op dieet ben.

Ik zeg weleens dat ik de enige moeder ben die het eerste half jaar na de bevalling dunner was dan voorheen. Maar goed, dat kwam door die depressie en het feit dat ik iedere dag kilometers liep met een slapende dochter in de wagen. Ik verlies altijd kilo’s als ik ongelukkig ben. Nu zitten al mijn kleren te strak, wat dus juist iets goeds zou moeten betekenen, al begrijp ik niet precies wat de kosmos mij daarmee probeert te vertellen.
Maar goed.

We nemen afscheid en ik spring op mijn OV-fiets. Ik fiets door de stad. De zon schijnt en langzaam begint het in mijn achterhoofd te knagen: zie je wel, het gaat er helemaal niet om hoeveel je weegt, het gaat erom hoe je eruitziet, en als jij er gewoon dun uitziet dan ben je ook dun, Hendrix, dan kun je best een citroentaartje gaan eten bij de Gebroeders Niemeijer. Dat kan dan gewoon, waarom zou je het jezelf ontzeggen? Nou? Nou? Omdat je je lievelingsrok niet meer past? Wat een onzin!

Ik trap door op de fiets. Waarom neem ik nou toch die bocht over de Dam naar links? Ik kan toch gewoon rechtdoor naar het station? Citroentaart, Hendrix, die heb je net aangeraden en dan fiets jij door naar het station? Je hebt nog de hele middag? Toch? Met je dunne kont. Dat kun je best hebben.
Ik hijs mijn broek al fietsend op.

‘Ik heb een afkledende pantalon aan!’ roep ik tegen de stem in mijn hoofd. ‘Hou je mond! Ik ben niet dun! Ik ben dik! Ik kan geen taart gaan eten!’
De duiven op de Dam vliegen op. Een paar toeristen wijzen naar me.

Als het citroentaartje, samen met een kop earl grey (de allerbeste combinatie) voor me neer wordt gezet, denk ik even na. Ik moet me inhouden om het ding niet in één hap naar binnen te werken. En waar het om zou moeten gaan, is het genieten van zo’n ding. Want wat heeft het toestaan van eten anders voor zin? Ik kijk rond. Naast me zit een Belg met een croissantje, tegenover me zitten twee toneelmensen (ik luister heus geen gesprekken af) die scones eten en buiten lopen in de zon drommen toeristen voorbij. Binnen is het een oase van rust.

Ik zucht.

Wat het slechtste is voor mijn dieet, is iemand die zegt dat ik dun ben. Dat is het. Ik sluit mijn ogen en neem een hap van de fijnste citroentartelette van Amsterdam. Zelfs de stem in mijn achterhoofd zwijgt. Tegen zoiets kan niemand op. Ook een dieet niet. En: hoe dikker die van Hendrix, hoe gelukkiger, nietwaar?

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.