Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Ouwe tang
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
De kinderverjaardag
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
De onderkin
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Column: Dik maar gelukkig
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
People
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
People
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Rauwe biefstuk en croissantjes
Mama
Column: Ik ben een lafaard
People
Hanneke Hendrix: Kansarm
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. De uitgebluste moeder
Mama

De uitgebluste moeder

Bekijk meer
(41/130)
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
130/130
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
129/130
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
128/130
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/130
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/130
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/130
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/130
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/130
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/130
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/130
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/130
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/130
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/130
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/130
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/130
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/130
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/130
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/130
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/130
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/130
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/130
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/130
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/130
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/130
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/130
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/130
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/130
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/130
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/130
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/130
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/130
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/130
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/130
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/130
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/130
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/130
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/130
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/130
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/130
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/130
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/130
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/130
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/130
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/130
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/130
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/130
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/130
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/130
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/130
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/130
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/130
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/130
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/130
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/130
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/130
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/130
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/130
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/130
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/130
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/130
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/130
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/130
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/130
Column: Importkinderen
67/130
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/130
Column: Het wordt beter
65/130
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/130
Column: Fucking mamafiets
63/130
Column: Ik ben een lafaard
62/130
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/130
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/130
Column: Krijsen om gebak
59/130
Column: Trauma's
58/130
Column: Twee kindjes
57/130
Column: Uit de hemel verschenen
56/130
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/130
Column: Het gangetje
54/130
Column: Daar word je hard van
53/130
Column: Dik maar gelukkig
52/130
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/130
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/130
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/130
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/130
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/130
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/130
Column: Lust ik niet!
45/130
Column: Van snurkenstein
44/130
Column: Liever een meisje
43/130
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/130
De uitgebluste moeder
41/130
Ouwe tang
40/130
De onderkin
39/130
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/130
De kinderverjaardag
37/130
Kotsen over de hoes
36/130
Blut
35/130
De leven
34/130
Moe
33/130
Fuck de symbiose
32/130
Met het broodmes spelen
31/130
Doorslapen
30/130
Een tweede adopteren
29/130
Tommie
28/130
Spijt
27/130
Geitenkaaslollytestikel
26/130
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/130
Kak
24/130
Koffie-tik in de boekenkast
23/130
De onschuldige gevangene
22/130
Trefbal
21/130
Rania
20/130
Billendoekjes en maïzena
19/130
Floep
18/130
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/130
Zo'n dag
16/130
Het schoolplein
15/130
Een sprongetje
14/130
Niets veranderd
13/130
De helm of niet de helm
12/130
Merci
11/130
Ziek kind
10/130
Op het consultatiebureau
9/130
De diva en de dronkenlap
8/130
Dag huis
7/130
Lekker genieten
6/130
Hondenravotplek
5/130
Mausoleum
4/130
Het universum der verloren objecten
3/130
Vriend K. op de koffie
2/130
Mag ik al bier?
1/130

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

01-1-2018 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

Ik zit op een pre-oudejaarsetentje, aan een lange tafel, met goede vrienden. De dochter zit op schoot en probeert alles wat er op tafel ligt te pakken. Alles wat ik haar aangeef gooit ze boos op de grond. Ze gilt. Ze wil de kaars. En het vleesmes. De antieke juskan. Niet dat stomme boek met een blije muis die fruit aanwijst.
‘Normaal is ze nooit zo,’ probeer ik. ‘Het is vast een fase.’

Aan tafel kijkt iedereen me meewarig aan. Ik snap het ook wel. Ik was ook zo. Als iemand zijn schreeuwende kind meenam naar een etentje ergerde ik me dood. Zuchtend hou ik de dochter in bedwang. Prinses Sirene noemen we haar tegenwoordig thuis. Ik kijk naar de fles wijn op tafel en overweeg die aan mijn mond te zetten. De dochter is ondertussen van mijn schoot geklommen en zit nu in de open keuken met twee opscheplepels op pannen te rammen, die ze uit het kastje heeft gehaald, samen met al het andere kookgerei. Ik kijk weer naar de wijnfles. Ik denk na, maar er komt niet veel. Ik zucht weer.

‘Wil je nog wijn?’ roept iemand naar me, over de herrie heen.
‘Nee, ik moet nog rijden,’ zeg ik sip.
‘O,’ zegt degene naast me.
‘En gaan jullie met oud en nieuw eigenlijk nog iets leuks doen?’
Ik bol mijn wangen en blaas luid uit. ‘Mijn god, nee,’ zeg ik. ‘Alsjeblieft niks leuks. Dan sterf ik, denk ik.’
‘O,’ zegt degene. ‘Goh.’
Ik weet wel wat ze allemaal denken: vroeger was ik degene die het licht uitdeed in het café. Nu merk ik het niet eens meer als de dochter de schemerlamp naast me een half uur lang aan- en uitzet. Klik-klik-klik-klik, en dat een half uur lang, alsof je in het licht van een stroboscoop zit. Of als ze, zoals nu, met pollepels op een pan slaat.

En ineens zie ik het.

Ik ben een uitgebluste moeder geworden.
Die mensen waar ik vroeger altijd zo meewarig naar keek, die moe en naar elkaar snauwend door de supermarkt liepen met een schreeuwend kind in een karretje. Mensen die niet eens meer kwaad worden, omdat ze daar te moe voor zijn. Mensen die zeggen: ‘O nee, alsjeblieft niks leuks, want dan ga ik dood.’
Ik dacht dat ik de dans zou ontspringen. Dat ik een kind zou krijgen dat al die malle dingen helemaal niet nodig zou hebben: dingen als grenzen en, ik noem maar wat, een opvoeding. Ik kan mezelf niet meer voor de gek houden. Ik ben het ook. Ik ben het cliché van het cliché.

Ik zucht en sta op, loop naar de dochter, til haar op, en draai me naar de kamer.
‘We gaan,’ zeg ik. ‘Ze is moe.’
Maar de hele ruimte weet dat ik degene ben die moe is.
Opgelucht wordt er geknikt.
‘Hè jammer,’ zegt nog iemand.
‘Over achttien jaar kom ik wel weer een keer aanschuiven,’ zeg ik.
‘Ja, is goed,’ zegt de gastheer lief.

In de lift heb ik de dochter op de arm.
‘Aaaie, aaaie, aaaie,’ zegt ze. Ze aait over mijn haar. Er komt een stel binnen met een kleine baby in een wagen. Ze zien er sjiek uit, maar kijken moe. Ik glimlach naar ze.
‘Lief,’ zeggen ze. Ze wijzen naar mijn dochter.
‘Ach,’ zeg ik. ‘Als ze slaapt.’
Ook weer een cliché. Maar dat is wat ons bindt, nietwaar?
Ineens besef ik dat de clichés alleen maar kunnen bestaan omdat we met heel veel mensen uitgebluste ouders zijn. Ik wil het stel uitnodigen om ook bij mijn Club van Uitgebluste Ouders te komen, maar ik houd mijn mond. Die zijn er vanzelf wel een keer aan toe. En voor wie zich nu al aangesproken voelt: kom maar bij de Club. Het is hier heel gezellig, we hebben plek genoeg en we hebben geen enkel leuk programma of ludieke activiteit.
Niets!
Heerlijk!
Dus meld u aan!
En zegt het voort!


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.