Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Ouwe tang
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
De kinderverjaardag
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Column: Dik maar gelukkig
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
De onderkin
People
Hanneke Hendrix: Kansarm
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Zo'n dag
People
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
People
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. De uitgebluste moeder
Mama

De uitgebluste moeder

Bekijk meer
(42/97)
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/97
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/97
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/97
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/97
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/97
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/97
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/97
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/97
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/97
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/97
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/97
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/97
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/97
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/97
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/97
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/97
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/97
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/97
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/97
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/97
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/97
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/97
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/97
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/97
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/97
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/97
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/97
Column: Importkinderen
70/97
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/97
Column: JA-HAAAAAAAA
68/97
Column: Het wordt beter
67/97
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/97
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/97
Column: Fucking mamafiets
64/97
Column: Ik ben een lafaard
63/97
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/97
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/97
Column: Krijsen om gebak
60/97
Column: Trauma's
59/97
Column: Twee kindjes
58/97
Column: Uit de hemel verschenen
57/97
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/97
Column: Het gangetje
55/97
Column: Daar word je hard van
54/97
Column: Dik maar gelukkig
53/97
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/97
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/97
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/97
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/97
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/97
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/97
Column: Lust ik niet!
46/97
Column: Van snurkenstein
45/97
Column: Liever een meisje
44/97
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/97
De uitgebluste moeder
42/97
Ouwe tang
41/97
De onderkin
40/97
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/97
De kinderverjaardag
38/97
Kotsen over de hoes
37/97
Blut
36/97
De leven
35/97
Moe
34/97
Fuck de symbiose
33/97
Met het broodmes spelen
32/97
Doorslapen
31/97
Een tweede adopteren
30/97
Tommie
29/97
Spijt
28/97
Geitenkaaslollytestikel
27/97
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/97
Kak
25/97
Koffie-tik in de boekenkast
24/97
De onschuldige gevangene
23/97
Trefbal
22/97
Rania
21/97
Billendoekjes en maïzena
20/97
Floep
19/97
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/97
Zo'n dag
17/97
Het schoolplein
16/97
Een sprongetje
15/97
Niets veranderd
14/97
De helm of niet de helm
13/97
Merci
12/97
Ziek kind
11/97
Op het consultatiebureau
10/97
De diva en de dronkenlap
9/97
Dag huis
8/97
Lekker genieten
7/97
Hondenravotplek
6/97
Mausoleum
5/97
Het universum der verloren objecten
4/97
Vriend K. op de koffie
3/97
Normaal
2/97
Mag ik al bier?
1/97

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

01-1-2018 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

Ik zit op een pre-oudejaarsetentje, aan een lange tafel, met goede vrienden. De dochter zit op schoot en probeert alles wat er op tafel ligt te pakken. Alles wat ik haar aangeef gooit ze boos op de grond. Ze gilt. Ze wil de kaars. En het vleesmes. De antieke juskan. Niet dat stomme boek met een blije muis die fruit aanwijst.
‘Normaal is ze nooit zo,’ probeer ik. ‘Het is vast een fase.’

Aan tafel kijkt iedereen me meewarig aan. Ik snap het ook wel. Ik was ook zo. Als iemand zijn schreeuwende kind meenam naar een etentje ergerde ik me dood. Zuchtend hou ik de dochter in bedwang. Prinses Sirene noemen we haar tegenwoordig thuis. Ik kijk naar de fles wijn op tafel en overweeg die aan mijn mond te zetten. De dochter is ondertussen van mijn schoot geklommen en zit nu in de open keuken met twee opscheplepels op pannen te rammen, die ze uit het kastje heeft gehaald, samen met al het andere kookgerei. Ik kijk weer naar de wijnfles. Ik denk na, maar er komt niet veel. Ik zucht weer.

‘Wil je nog wijn?’ roept iemand naar me, over de herrie heen.
‘Nee, ik moet nog rijden,’ zeg ik sip.
‘O,’ zegt degene naast me.
‘En gaan jullie met oud en nieuw eigenlijk nog iets leuks doen?’
Ik bol mijn wangen en blaas luid uit. ‘Mijn god, nee,’ zeg ik. ‘Alsjeblieft niks leuks. Dan sterf ik, denk ik.’
‘O,’ zegt degene. ‘Goh.’
Ik weet wel wat ze allemaal denken: vroeger was ik degene die het licht uitdeed in het café. Nu merk ik het niet eens meer als de dochter de schemerlamp naast me een half uur lang aan- en uitzet. Klik-klik-klik-klik, en dat een half uur lang, alsof je in het licht van een stroboscoop zit. Of als ze, zoals nu, met pollepels op een pan slaat.

En ineens zie ik het.

Ik ben een uitgebluste moeder geworden.
Die mensen waar ik vroeger altijd zo meewarig naar keek, die moe en naar elkaar snauwend door de supermarkt liepen met een schreeuwend kind in een karretje. Mensen die niet eens meer kwaad worden, omdat ze daar te moe voor zijn. Mensen die zeggen: ‘O nee, alsjeblieft niks leuks, want dan ga ik dood.’
Ik dacht dat ik de dans zou ontspringen. Dat ik een kind zou krijgen dat al die malle dingen helemaal niet nodig zou hebben: dingen als grenzen en, ik noem maar wat, een opvoeding. Ik kan mezelf niet meer voor de gek houden. Ik ben het ook. Ik ben het cliché van het cliché.

Ik zucht en sta op, loop naar de dochter, til haar op, en draai me naar de kamer.
‘We gaan,’ zeg ik. ‘Ze is moe.’
Maar de hele ruimte weet dat ik degene ben die moe is.
Opgelucht wordt er geknikt.
‘Hè jammer,’ zegt nog iemand.
‘Over achttien jaar kom ik wel weer een keer aanschuiven,’ zeg ik.
‘Ja, is goed,’ zegt de gastheer lief.

In de lift heb ik de dochter op de arm.
‘Aaaie, aaaie, aaaie,’ zegt ze. Ze aait over mijn haar. Er komt een stel binnen met een kleine baby in een wagen. Ze zien er sjiek uit, maar kijken moe. Ik glimlach naar ze.
‘Lief,’ zeggen ze. Ze wijzen naar mijn dochter.
‘Ach,’ zeg ik. ‘Als ze slaapt.’
Ook weer een cliché. Maar dat is wat ons bindt, nietwaar?
Ineens besef ik dat de clichés alleen maar kunnen bestaan omdat we met heel veel mensen uitgebluste ouders zijn. Ik wil het stel uitnodigen om ook bij mijn Club van Uitgebluste Ouders te komen, maar ik houd mijn mond. Die zijn er vanzelf wel een keer aan toe. En voor wie zich nu al aangesproken voelt: kom maar bij de Club. Het is hier heel gezellig, we hebben plek genoeg en we hebben geen enkel leuk programma of ludieke activiteit.
Niets!
Heerlijk!
Dus meld u aan!
En zegt het voort!


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.