Mama
Zo'n dag
Mama
Hondenravotplek
Mama
Kak
Mama
Lekker genieten
Mama
Een sprongetje
Mama
Mausoleum
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Floep
Mama
Trefbal
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
Rania
Mama
Vriend K. op de koffie
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Niets veranderd
Mama
Het schoolplein
Mama
Ziek kind
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Mag ik al bier?
Mama
Merci
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Dag huis
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. De onschuldige gevangene
Mama

De onschuldige gevangene

Bekijk meer
(23/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

21-8-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

Ik zit in het kindergedeelte van de bieb op de grond, drink koffie en lees de krant. Naast me zit de dochter, die een kartonnen boek ondersteboven houdt en doet alsof ze aan het lezen is. Vroeger meed ik deze hoek als de pest, maar tegenwoordig zit ik er graag. Alles is hufterproof, er is genoeg reuring voor de dochter om zeker drie kwartier bezig te zijn en, ook niet onbelangrijk, ze hebben er goeie koffie.
Een pluche hert vliegt tegen mijn glas koffie, dat omvalt.
‘Je moet wel heel boos zijn,’ zegt de moeder tegen de eigenaar van de knuffel, een meisje van een jaar of twee, dat gilt. ‘Want anders zou je niet je knuffel naar deze mevrouw gooien.’ Ze praat met veel valse lucht.
‘Neu!’ brult het meisje. ‘Neu!’
Ik kijk de vrouw aan.
‘Nu voelt ze zich gezien, in plaats van afgewezen,’ zegt de vrouw.
‘O,’ zeg ik.

Het meisje rent gillend richting het speelkasteel. De dochter tijgert erachteraan. De vrouw gooit haar lange haar over haar schouder. Waarom is dit soort zijige vrouwen altijd dun en knap? Ik kijk naar het enorme stuk caramel shortcake naast mijn koffie. Ik zucht.
‘Het zijn allemaal onschuldige gevangenen,’ zegt ze. ‘Die kinderen van ons.’
‘Hè?’ zeg ik.
‘Is een boek van Ingeborg Bosch,’ ademt ze. ‘Ken je dat? Werkelijk vreselijk interessant.’ Nu heb ik haar. Want er is veel dat ik niet kan: inparkeren, vingerhaken of verpakkingen fatsoenlijk open krijgen. Maar als er iets is dat ik wél kan, dan is het therapie volgen.
‘O, ik heb weleens PRI-therapie gehad,’ zeg ik nonchalant.

Nooit gedacht dat ik er nog eens over op zou scheppen hoe ik ooit, ergens in Eindhoven, bij een wildvreemde vrouw die me ondervroeg over mijn kind-zijn op een yogamatje lag te grienen. Was wel lekker hoor, maar achteraf had ik net zo goed die scène in Alles is Liefde kunnen kijken waar Thomas Acda Anneke Blok uit de gangkast haalt, want daar moet ik ook steevast altijd ontzettend om huilen. Had me zeventig euro gescheeld.
Maar goed.
We hebben het er even over en dan vraagt ze of ik het ook bij de dochter toepas.
‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik moet toegeven dat we haar wel eens laten huilen voordat ze gaat slapen.’
‘O,’ zegt ze. ‘Goh.’
‘Omdat ik anders zeven uur per dag een kind in slaap sta te wiegen en dan geen De Wereld Draait Door kan kijken,’ zeg ik. ‘Daarom.’
Het is even stil.

‘Wauw,’ zegt de vrouw. ‘Je zit zelf qua afweer heel erg in Ontkenning van Behoeften, weet je dat?’
‘Jazeker,’ zeg ik trots. ‘En Valse Macht. Dat ook.’
Google het maar: Wikipedia Past Reality Integration.
Het is lang stil. ‘Maar die afweermechanismen die ze nu door jou aanmaakt, blijven haar de rest van haar leven achtervolgen,’ zegt de vrouw. ‘Dat weet je toch?’
‘Nou ja,’ zeg ik. ‘Dat hoor ik dan wel als ze over vijfentwintig jaar zelf in therapie gaat à zeventig euro per uur.’
‘Schandalig,’ mompelt de vrouw.  ‘Bitch.’

Ze staat op, sleurt haar dochter uit het speelkasteel en beent richting de uitgang. Ik zwaai. De dochter komt met het knuffelhert aangekropen.
‘Onschuldige gevangene?’ roep ik, en spring op. ‘Ik ga je pakken! Een dief! Zullen we eens zien wie hier de baas is!’
Gillend van pret tijgert de dochter bij me vandaan. En ik doe heel lang alsof ik haar niet krijgen kan. Daarna eet ik mijn caramel shortcake op en nip van het bodempje koffie dat nog in mijn glas zit.
Prima ochtendbesteding.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.