Hanneke Hendrix
Zo'n dag
Hanneke Hendrix
Op het consultatiebureau
Hanneke Hendrix
Vriend K. op de koffie
Hanneke Hendrix
Dag huis
Hanneke Hendrix
Lekker genieten
Hanneke Hendrix
Het schoolplein
Hanneke Hendrix
Een sprongetje
Hanneke Hendrix
Merci
Hanneke Hendrix
De helm of niet de helm
Hanneke Hendrix
Billendoekjes en maïzena
Hanneke Hendrix
Niets veranderd
Hanneke Hendrix
Ziek kind
Hanneke Hendrix
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Hanneke Hendrix
De diva en de dronkenlap
Hanneke Hendrix
Mausoleum
Hanneke Hendrix
Trefbal
Hanneke Hendrix
Kak
Hanneke Hendrix
Koffie-tik in de boekenkast
Hanneke Hendrix
Rania
Hanneke Hendrix
Floep
Hanneke Hendrix
Mag ik al bier?
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. De onschuldige gevangene
Column: Hanneke Hendrix
(23/75)
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/75
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/75
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/75
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/75
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/75
Column: Importkinderen
70/75
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/75
Column: JA-HAAAAAAAA
68/75
Column: Het wordt beter
67/75
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/75
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/75
Column: Fucking mamafiets
64/75
Column: Ik ben een lafaard
63/75
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/75
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/75
Column: Krijsen om gebak
60/75
Column: Trauma's
59/75
Column: Twee kindjes
58/75
Column: Uit de hemel verschenen
57/75
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/75
Column: Het gangetje
55/75
Column: Daar word je hard van
54/75
Column: Dik maar gelukkig
53/75
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/75
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/75
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/75
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/75
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/75
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/75
Column: Lust ik niet!
46/75
Column: Van snurkenstein
45/75
Column: Liever een meisje
44/75
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/75
De uitgebluste moeder
42/75
Ouwe tang
41/75
De onderkin
40/75
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/75
De kinderverjaardag
38/75
Kotsen over de hoes
37/75
Blut
36/75
De leven
35/75
Moe
34/75
Fuck de symbiose
33/75
Met het broodmes spelen
32/75
Doorslapen
31/75
Een tweede adopteren
30/75
Tommie
29/75
Spijt
28/75
Geitenkaaslollytestikel
27/75
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/75
Kak
25/75
Koffie-tik in de boekenkast
24/75
De onschuldige gevangene
23/75
Trefbal
22/75
Rania
21/75
Billendoekjes en maïzena
20/75
Floep
19/75
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/75
Zo'n dag
17/75
Het schoolplein
16/75
Een sprongetje
15/75
Niets veranderd
14/75
De helm of niet de helm
13/75
Merci
12/75
Ziek kind
11/75
Op het consultatiebureau
10/75
De diva en de dronkenlap
9/75
Dag huis
8/75
Lekker genieten
7/75
Hondenravotplek
6/75
Mausoleum
5/75
Het universum der verloren objecten
4/75
Vriend K. op de koffie
3/75
Normaal
2/75
Mag ik al bier?
1/75
Hanneke Hendrix

De onschuldige gevangene

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

21-8-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

Ik zit in het kindergedeelte van de bieb op de grond, drink koffie en lees de krant. Naast me zit de dochter, die een kartonnen boek ondersteboven houdt en doet alsof ze aan het lezen is. Vroeger meed ik deze hoek als de pest, maar tegenwoordig zit ik er graag. Alles is hufterproof, er is genoeg reuring voor de dochter om zeker drie kwartier bezig te zijn en, ook niet onbelangrijk, ze hebben er goeie koffie.
Een pluche hert vliegt tegen mijn glas koffie, dat omvalt.
‘Je moet wel heel boos zijn,’ zegt de moeder tegen de eigenaar van de knuffel, een meisje van een jaar of twee, dat gilt. ‘Want anders zou je niet je knuffel naar deze mevrouw gooien.’ Ze praat met veel valse lucht.
‘Neu!’ brult het meisje. ‘Neu!’
Ik kijk de vrouw aan.
‘Nu voelt ze zich gezien, in plaats van afgewezen,’ zegt de vrouw.
‘O,’ zeg ik.

Het meisje rent gillend richting het speelkasteel. De dochter tijgert erachteraan. De vrouw gooit haar lange haar over haar schouder. Waarom is dit soort zijige vrouwen altijd dun en knap? Ik kijk naar het enorme stuk caramel shortcake naast mijn koffie. Ik zucht.
‘Het zijn allemaal onschuldige gevangenen,’ zegt ze. ‘Die kinderen van ons.’
‘Hè?’ zeg ik.
‘Is een boek van Ingeborg Bosch,’ ademt ze. ‘Ken je dat? Werkelijk vreselijk interessant.’ Nu heb ik haar. Want er is veel dat ik niet kan: inparkeren, vingerhaken of verpakkingen fatsoenlijk open krijgen. Maar als er iets is dat ik wél kan, dan is het therapie volgen.
‘O, ik heb weleens PRI-therapie gehad,’ zeg ik nonchalant.

Nooit gedacht dat ik er nog eens over op zou scheppen hoe ik ooit, ergens in Eindhoven, bij een wildvreemde vrouw die me ondervroeg over mijn kind-zijn op een yogamatje lag te grienen. Was wel lekker hoor, maar achteraf had ik net zo goed die scène in Alles is Liefde kunnen kijken waar Thomas Acda Anneke Blok uit de gangkast haalt, want daar moet ik ook steevast altijd ontzettend om huilen. Had me zeventig euro gescheeld.
Maar goed.
We hebben het er even over en dan vraagt ze of ik het ook bij de dochter toepas.
‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik moet toegeven dat we haar wel eens laten huilen voordat ze gaat slapen.’
‘O,’ zegt ze. ‘Goh.’
‘Omdat ik anders zeven uur per dag een kind in slaap sta te wiegen en dan geen De Wereld Draait Door kan kijken,’ zeg ik. ‘Daarom.’
Het is even stil.

‘Wauw,’ zegt de vrouw. ‘Je zit zelf qua afweer heel erg in Ontkenning van Behoeften, weet je dat?’
‘Jazeker,’ zeg ik trots. ‘En Valse Macht. Dat ook.’
Google het maar: Wikipedia Past Reality Integration.
Het is lang stil. ‘Maar die afweermechanismen die ze nu door jou aanmaakt, blijven haar de rest van haar leven achtervolgen,’ zegt de vrouw. ‘Dat weet je toch?’
‘Nou ja,’ zeg ik. ‘Dat hoor ik dan wel als ze over vijfentwintig jaar zelf in therapie gaat à zeventig euro per uur.’
‘Schandalig,’ mompelt de vrouw.  ‘Bitch.’

Ze staat op, sleurt haar dochter uit het speelkasteel en beent richting de uitgang. Ik zwaai. De dochter komt met het knuffelhert aangekropen.
‘Onschuldige gevangene?’ roep ik, en spring op. ‘Ik ga je pakken! Een dief! Zullen we eens zien wie hier de baas is!’
Gillend van pret tijgert de dochter bij me vandaan. En ik doe heel lang alsof ik haar niet krijgen kan. Daarna eet ik mijn caramel shortcake op en nip van het bodempje koffie dat nog in mijn glas zit.
Prima ochtendbesteding.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

Meer lezen