Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
De kinderverjaardag
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Ouwe tang
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
De uitgebluste moeder
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Column: Dik maar gelukkig
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
People
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
Mama
Ziek kind
People
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
People
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
Mama
De helm of niet de helm
People
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. De onderkin
Mama

De onderkin

Bekijk meer
(39/140)
Hanneke: 'Als ik thuis werk ga ik op de bank Netflix kijken'
140/140
Hanneke Hendrix en de oma die zegt dat ze een beetje dik is
139/140
Hanneke: 'Voor obstipatie hoef je je niet te schamen hoor'
138/140
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
137/140
Hanneke: 'Het mannetje naast me haalt een boterhamzakje uit zijn tas'
136/140
Hanneke: 'Ik rek en strek niet in het openbaar, maar uit het zicht'
135/140
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
134/140
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
133/140
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
132/140
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
131/140
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
130/140
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
129/140
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
128/140
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/140
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/140
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/140
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/140
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/140
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/140
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/140
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/140
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/140
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/140
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/140
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/140
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/140
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/140
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/140
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/140
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/140
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/140
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/140
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/140
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/140
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/140
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/140
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/140
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/140
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/140
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/140
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/140
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/140
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/140
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/140
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/140
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/140
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/140
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/140
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/140
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/140
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/140
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/140
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/140
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/140
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/140
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/140
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/140
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/140
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/140
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/140
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/140
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/140
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/140
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/140
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/140
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/140
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/140
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/140
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/140
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/140
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/140
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/140
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/140
Column: Importkinderen
67/140
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/140
Column: Het wordt beter
65/140
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/140
Column: Fucking mamafiets
63/140
Column: Ik ben een lafaard
62/140
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/140
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/140
Column: Krijsen om gebak
59/140
Column: Trauma's
58/140
Column: Twee kindjes
57/140
Column: Uit de hemel verschenen
56/140
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/140
Column: Het gangetje
54/140
Column: Daar word je hard van
53/140
Column: Dik maar gelukkig
52/140
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/140
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/140
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/140
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/140
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/140
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/140
Column: Lust ik niet!
45/140
Column: Van snurkenstein
44/140
Column: Liever een meisje
43/140
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/140
De uitgebluste moeder
41/140
Ouwe tang
40/140
De onderkin
39/140
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/140
De kinderverjaardag
37/140
Kotsen over de hoes
36/140
Blut
35/140
De leven
34/140
Moe
33/140
Fuck de symbiose
32/140
Met het broodmes spelen
31/140
Doorslapen
30/140
Een tweede adopteren
29/140
Tommie
28/140
Spijt
27/140
Geitenkaaslollytestikel
26/140
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/140
Kak
24/140
Koffie-tik in de boekenkast
23/140
De onschuldige gevangene
22/140
Trefbal
21/140
Rania
20/140
Billendoekjes en maïzena
19/140
Floep
18/140
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/140
Zo'n dag
16/140
Het schoolplein
15/140
Een sprongetje
14/140
Niets veranderd
13/140
De helm of niet de helm
12/140
Merci
11/140
Ziek kind
10/140
Op het consultatiebureau
9/140
De diva en de dronkenlap
8/140
Dag huis
7/140
Lekker genieten
6/140
Hondenravotplek
5/140
Mausoleum
4/140
Het universum der verloren objecten
3/140
Vriend K. op de koffie
2/140
Mag ik al bier?
1/140

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

18-12-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Hoezo, hoef jij geen taart?’ zeg ik verbaasd tegen vriendin E., met wie ik koffie aan het drinken ben bij onze vaste stek in de stad. Ze eet namelijk altijd taart. Moddervette chocoladetaart, die niet eens echt taart is, maar meer een opeengeperste chocolademousse die quasinonchalant doet alsof ze taart is.  

‘Ik word te dik,’ zegt E.
‘Watte?’ zeg ik.
E. is namelijk heel mager. Ze past zo vier keer in mij. Als iemand taart zou moeten eten, dan is het E. wel.
‘Jij bent helemaal niet dik,’ zeg ik.
‘Ach, hou toch op,’ zegt E. ‘Dat kun je toch wel zien?’
‘Nee, echt niet,’ stotter ik.

Ineens heb ik het beeld van vanochtend, voor de spiegel, weer voor ogen. De dochter zat naast de wasbak op het aankleedkussen met een tandenborstel in haar mond en ik deed mascara op. Tijdens het aanbrengen van het spul werd ik afgeleid door mijn onderkin. Ik zeg weleens dat de enige reden dat ik geen smartphone heb, is dat ik niet geconfronteerd wil worden met de aanblik die ik krijg als ik de camera open en hij per ongeluk nog op de selfiestand staat. The horror, the horror.  

Ik duw met de dichtgedraaide mascara mijn onderkin weg en bekijk mezelf vanuit verschillende hoeken. Dan zie ik dat de dochter gebiologeerd naar me zit te kijken. Fuck, denk ik. Ik zet de mascara weg, pak de dochter en wil eigenlijk iets zeggen als ‘schoonheid zit van binnen’ of wat voor onzin men ook altijd uitkraamt. Maar kinderen doen niet wat je zegt, ze doen wat je doet. Dus ik zeg maar weer niks.  

Ik moet denken aan de allereerste keer dat ik dat ik me er bewust van werd dat er zoiets bestond als een figuur. Die zoete tijden dat je vijftien was en dagelijks drie friet speciaal kon eten zonder ook maar een grammetje aan te komen. Het was pauze en ik stond met wat klasgenoten op het plein, toen mijn buurvrouw naar een meisje verderop wees en de volgende legendarische woorden sprak: ‘Kijk, die daar heeft echt een buikje.’ Ik keek en verwachtte een grote berg lillend vet te zien die over een broekriem heen puilde, maar hoe ik ook zocht en keek, ik zag niemand die het waard was om naar te wijzen.
‘Wie?’ zei ik.
‘Die!’  

Ik zag een meisje met een naveltruitje met één, héél klein lubbertje over haar knoop. Een schok trof me. Ik keek naar mijn eigen buik en toen weer naar die van het meisje. Als zij er een had, dan moest ik er ook wel een hebben en ineens voelde ik me plomp en dik.  

Sinds dat moment ben ik een vrouw die zich zorgen maakt over haar figuur, een vrouw zoals alle vrouwen die ik ken. Het leed was geschied. Ik zou mijn dochter daartegen moeten beschermen, maar hoe kan dat als ik zelf een vies gezicht trek bij mijn eigen onderkin? Hoe kan het dat iemand als E., die zo dun is als een keu, aan de lijn is?
‘Waar denk je aan?’ vraagt E. Ik kijk haar aan, steek de vork in de taart die inmiddels is gearriveerd, open wijd mijn mond en prop in één keer het stuk in mijn mond.
‘Wat doe je?!’ zegt E. ‘Ze doen niet wat je zegt,’ mompel ik, met volle mond.
‘Ze doen wat je doet. Koester uw onderkin. Met alles wat je in je hebt.’  
E. kijkt me aan en knippert even met haar ogen. Het is stil. Dan steekt ze haar hand in de lucht, zwaait naar de serveerster en wijst naar mijn taart. Morgen dan maar weer gewoon een balansdag. Of nooit meer. Dat kan natuurlijk ook.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.