Hanneke Hendrix
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Hanneke Hendrix
De kinderverjaardag
Hanneke Hendrix
Column: Lust ik niet!
Hanneke Hendrix
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Hanneke Hendrix
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Hanneke Hendrix
Column: Liever een meisje
Hanneke Hendrix
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Hanneke Hendrix
De uitgebluste moeder
Hanneke Hendrix
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Hanneke Hendrix
Column: yoghurt voor je stoelgang
Hanneke Hendrix
Column: Dik maar gelukkig
Hanneke Hendrix
Ouwe tang
Hanneke Hendrix
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Hanneke Hendrix
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Hanneke Hendrix
Column: Van snurkenstein
Hanneke Hendrix
Met het broodmes spelen
Hanneke Hendrix
Zo'n dag
Hanneke Hendrix
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Hanneke Hendrix
Column: Importkinderen
Hanneke Hendrix
Dag huis
Hanneke Hendrix
Mag ik al bier?
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. De onderkin
Bekijk alle video's
(40/85)
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/85
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/85
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/85
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/85
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/85
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/85
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/85
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/85
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/85
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/85
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/85
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/85
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/85
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/85
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/85
Column: Importkinderen
70/85
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/85
Column: JA-HAAAAAAAA
68/85
Column: Het wordt beter
67/85
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/85
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/85
Column: Fucking mamafiets
64/85
Column: Ik ben een lafaard
63/85
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/85
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/85
Column: Krijsen om gebak
60/85
Column: Trauma's
59/85
Column: Twee kindjes
58/85
Column: Uit de hemel verschenen
57/85
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/85
Column: Het gangetje
55/85
Column: Daar word je hard van
54/85
Column: Dik maar gelukkig
53/85
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/85
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/85
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/85
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/85
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/85
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/85
Column: Lust ik niet!
46/85
Column: Van snurkenstein
45/85
Column: Liever een meisje
44/85
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/85
De uitgebluste moeder
42/85
Ouwe tang
41/85
De onderkin
40/85
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/85
De kinderverjaardag
38/85
Kotsen over de hoes
37/85
Blut
36/85
De leven
35/85
Moe
34/85
Fuck de symbiose
33/85
Met het broodmes spelen
32/85
Doorslapen
31/85
Een tweede adopteren
30/85
Tommie
29/85
Spijt
28/85
Geitenkaaslollytestikel
27/85
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/85
Kak
25/85
Koffie-tik in de boekenkast
24/85
De onschuldige gevangene
23/85
Trefbal
22/85
Rania
21/85
Billendoekjes en maïzena
20/85
Floep
19/85
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/85
Zo'n dag
17/85
Het schoolplein
16/85
Een sprongetje
15/85
Niets veranderd
14/85
De helm of niet de helm
13/85
Merci
12/85
Ziek kind
11/85
Op het consultatiebureau
10/85
De diva en de dronkenlap
9/85
Dag huis
8/85
Lekker genieten
7/85
Hondenravotplek
6/85
Mausoleum
5/85
Het universum der verloren objecten
4/85
Vriend K. op de koffie
3/85
Normaal
2/85
Mag ik al bier?
1/85
Hanneke Hendrix

De onderkin

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

18-12-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Hoezo, hoef jij geen taart?’ zeg ik verbaasd tegen vriendin E., met wie ik koffie aan het drinken ben bij onze vaste stek in de stad. Ze eet namelijk altijd taart. Moddervette chocoladetaart, die niet eens echt taart is, maar meer een opeengeperste chocolademousse die quasinonchalant doet alsof ze taart is.  

‘Ik word te dik,’ zegt E.
‘Watte?’ zeg ik.
E. is namelijk heel mager. Ze past zo vier keer in mij. Als iemand taart zou moeten eten, dan is het E. wel.
‘Jij bent helemaal niet dik,’ zeg ik.
‘Ach, hou toch op,’ zegt E. ‘Dat kun je toch wel zien?’
‘Nee, echt niet,’ stotter ik.

Ineens heb ik het beeld van vanochtend, voor de spiegel, weer voor ogen. De dochter zat naast de wasbak op het aankleedkussen met een tandenborstel in haar mond en ik deed mascara op. Tijdens het aanbrengen van het spul werd ik afgeleid door mijn onderkin. Ik zeg weleens dat de enige reden dat ik geen smartphone heb, is dat ik niet geconfronteerd wil worden met de aanblik die ik krijg als ik de camera open en hij per ongeluk nog op de selfiestand staat. The horror, the horror.  

Ik duw met de dichtgedraaide mascara mijn onderkin weg en bekijk mezelf vanuit verschillende hoeken. Dan zie ik dat de dochter gebiologeerd naar me zit te kijken. Fuck, denk ik. Ik zet de mascara weg, pak de dochter en wil eigenlijk iets zeggen als ‘schoonheid zit van binnen’ of wat voor onzin men ook altijd uitkraamt. Maar kinderen doen niet wat je zegt, ze doen wat je doet. Dus ik zeg maar weer niks.  

Ik moet denken aan de allereerste keer dat ik dat ik me er bewust van werd dat er zoiets bestond als een figuur. Die zoete tijden dat je vijftien was en dagelijks drie friet speciaal kon eten zonder ook maar een grammetje aan te komen. Het was pauze en ik stond met wat klasgenoten op het plein, toen mijn buurvrouw naar een meisje verderop wees en de volgende legendarische woorden sprak: ‘Kijk, die daar heeft echt een buikje.’ Ik keek en verwachtte een grote berg lillend vet te zien die over een broekriem heen puilde, maar hoe ik ook zocht en keek, ik zag niemand die het waard was om naar te wijzen.
‘Wie?’ zei ik.
‘Die!’  

Ik zag een meisje met een naveltruitje met één, héél klein lubbertje over haar knoop. Een schok trof me. Ik keek naar mijn eigen buik en toen weer naar die van het meisje. Als zij er een had, dan moest ik er ook wel een hebben en ineens voelde ik me plomp en dik.  

Sinds dat moment ben ik een vrouw die zich zorgen maakt over haar figuur, een vrouw zoals alle vrouwen die ik ken. Het leed was geschied. Ik zou mijn dochter daartegen moeten beschermen, maar hoe kan dat als ik zelf een vies gezicht trek bij mijn eigen onderkin? Hoe kan het dat iemand als E., die zo dun is als een keu, aan de lijn is?
‘Waar denk je aan?’ vraagt E. Ik kijk haar aan, steek de vork in de taart die inmiddels is gearriveerd, open wijd mijn mond en prop in één keer het stuk in mijn mond.
‘Wat doe je?!’ zegt E. ‘Ze doen niet wat je zegt,’ mompel ik, met volle mond.
‘Ze doen wat je doet. Koester uw onderkin. Met alles wat je in je hebt.’  
E. kijkt me aan en knippert even met haar ogen. Het is stil. Dan steekt ze haar hand in de lucht, zwaait naar de serveerster en wijst naar mijn taart. Morgen dan maar weer gewoon een balansdag. Of nooit meer. Dat kan natuurlijk ook.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

Meer lezen

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.