Hanneke Hendrix
Blut
Hanneke Hendrix
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Hanneke Hendrix
Niets veranderd
Hanneke Hendrix
De helm of niet de helm
Hanneke Hendrix
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Hanneke Hendrix
Kotsen over de hoes
Hanneke Hendrix
Merci
Hanneke Hendrix
Een tweede adopteren
Hanneke Hendrix
Een sprongetje
Hanneke Hendrix
Column: Lust ik niet!
Hanneke Hendrix
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Hanneke Hendrix
Zo'n dag
Hanneke Hendrix
Column: yoghurt voor je stoelgang
Hanneke Hendrix
Tommie
Hanneke Hendrix
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Hanneke Hendrix
Het schoolplein
Hanneke Hendrix
Column: Van snurkenstein
Hanneke Hendrix
Het universum der verloren objecten
Hanneke Hendrix
Fuck de symbiose
Hanneke Hendrix
Dag huis
Hanneke Hendrix
Column: Liever een meisje
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. De leven
Bekijk alle video's
(35/80)
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/80
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/80
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/80
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/80
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/80
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/80
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/80
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/80
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/80
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/80
Column: Importkinderen
70/80
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/80
Column: JA-HAAAAAAAA
68/80
Column: Het wordt beter
67/80
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/80
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/80
Column: Fucking mamafiets
64/80
Column: Ik ben een lafaard
63/80
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/80
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/80
Column: Krijsen om gebak
60/80
Column: Trauma's
59/80
Column: Twee kindjes
58/80
Column: Uit de hemel verschenen
57/80
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/80
Column: Het gangetje
55/80
Column: Daar word je hard van
54/80
Column: Dik maar gelukkig
53/80
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/80
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/80
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/80
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/80
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/80
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/80
Column: Lust ik niet!
46/80
Column: Van snurkenstein
45/80
Column: Liever een meisje
44/80
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/80
De uitgebluste moeder
42/80
Ouwe tang
41/80
De onderkin
40/80
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/80
De kinderverjaardag
38/80
Kotsen over de hoes
37/80
Blut
36/80
De leven
35/80
Moe
34/80
Fuck de symbiose
33/80
Met het broodmes spelen
32/80
Doorslapen
31/80
Een tweede adopteren
30/80
Tommie
29/80
Spijt
28/80
Geitenkaaslollytestikel
27/80
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/80
Kak
25/80
Koffie-tik in de boekenkast
24/80
De onschuldige gevangene
23/80
Trefbal
22/80
Rania
21/80
Billendoekjes en maïzena
20/80
Floep
19/80
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/80
Zo'n dag
17/80
Het schoolplein
16/80
Een sprongetje
15/80
Niets veranderd
14/80
De helm of niet de helm
13/80
Merci
12/80
Ziek kind
11/80
Op het consultatiebureau
10/80
De diva en de dronkenlap
9/80
Dag huis
8/80
Lekker genieten
7/80
Hondenravotplek
6/80
Mausoleum
5/80
Het universum der verloren objecten
4/80
Vriend K. op de koffie
3/80
Normaal
2/80
Mag ik al bier?
1/80
Hanneke Hendrix

De leven

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

13-11-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Dus ja, nu zit ze in India. Buckets te drinken in Goa.’
De beste vriend en ik zitten aan de bar.
‘Goh,’ zeg ik. ‘Leuk.’
‘Tja,’ zegt hij.
We zwijgen en drinken een koffie-tik, want het is maandag, het miezert en we hebben eigenlijk deadlines die gehaald moeten worden.
‘Dat terwijl ze gewoon heel Limburgs is,’ zeg ik na een tijdje.
‘Toch gek dat ze dan denkt dat ze dáár is. Qua jezelf zoeken,’ zucht de beste vriend.
‘Wanneer komt ze terug?’
‘Dat weet ze nog niet. Ze wil avontuur. Ze vond het hier saai.’
We zuchten.
‘Nog eentje en dan weer aan het werk?’ vraagt hij. Ik knik. De barman begint koffie te zetten.
‘Dus,’ zegt hij. ‘Jij nog iets schokkends meegemaakt? Buiten dat je een burgerleven in het dorp gaat leiden?’
‘Niks,’ zeg ik. ‘Helemaal niks. All work and no play.’
Ik sla mijn koffie-tik achterover, brand mijn mond, doe alsof er niks aan de hand is, reken af en fiets naar huis.

‘Wat is er met jou aan de hand?’ vraagt de man als hij thuiskomt, met de dochter op zijn arm. Ik sta, zoals het een vlijtige huisvrouw betaamt, met een dondergezicht te koken. Ik vertel over de vriendin van de beste vriend die is vertrokken.
‘En iedereen vraagt me vervolgens steeds of ik het niet eng vind om een burgerleven te gaan leiden.’
‘En?’
‘Wat en?’
‘Vind je het eng?’
‘De stad uit? Ja, natuurlijk vind ik dat eng,’ zeg ik. De man knikt.
Hij trekt een biertje open en ploft met de dochter op de bank. Ze lachen om iets op de televisie. Ik roer in de pan.

Als ik heel eerlijk ben was ik het leven in de stad al jaren beu. Al sinds mijn buurman in het studentenhuis tien jaar geleden hele middagen keihard Don’t Give Up van Kate Bush draaide omdat hij liefdesverdriet had, omdat zijn vriendin, die hij altijd als stront behandelde, hem aan de kant had gezet. Al sinds ik steeds in sfeervolle, oude huizen woon, waar je ’s winters aan de tegels van de douche vastvriest en vervolgens je auto buiten niet meer kunt vinden omdat je iedere avond zevenenveertig rondjes moet rijden om een parkeerplek te vinden. Al sinds een paar huizen terug het pand naast me gekraakt werd door crackrokers en onlangs het pand onder me verkamerd werd.
Daarom. 

En ik ben zelf opgegroeid in een dorp, en wat ik het fijnst vond als kind was dat we dagen in het bos konden zitten, zonder dat iemand zich met ons bemoeide. Dat je in de zomer alleen thuiskwam om te slapen en te eten en verder alleen maar speelde. Plus dat het ook handig is, dat je je later ergens tegen kunt afzetten. Ik vertrok op mijn zeventiende naar een studentenkamer van acht vierkante meter. Ik heb nooit eerder terug gewild naar het dorp, maar ik heb wel altijd terugverlangd naar de rust en de stilte.

De man steekt zijn hoofd om de hoek.
‘Weet je wat het is,’ zegt hij. ‘Dat mensen naar India gaan voor avontuur… Dan staat er juist helemaal niks op het spel. Niets. Nul risico. Dit is pas echt avontuur: een huis kopen, een kind krijgen, kijken hoe je dat zo goed mogelijk kunt doen. Backpacken is simpel.’
Hij mompelt nog iets en loopt weer richting de bank.
Hij heeft gelijk. Dit is het leven. Hier. Nu.
Daarbij ben ik ook maar een gewoon Limburgs meisje. Weinig kans dat ik mezelf vind in Goa, nietwaar?


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

Meer lezen

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.