Mama
Blut
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Fuck de symbiose
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Het schoolplein
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Zo'n dag
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Doorslapen
Mama
Met het broodmes spelen
Mama
Moe
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
Een sprongetje
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Tommie
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. De leven
Mama

De leven

Bekijk meer
(35/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

13-11-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Dus ja, nu zit ze in India. Buckets te drinken in Goa.’
De beste vriend en ik zitten aan de bar.
‘Goh,’ zeg ik. ‘Leuk.’
‘Tja,’ zegt hij.
We zwijgen en drinken een koffie-tik, want het is maandag, het miezert en we hebben eigenlijk deadlines die gehaald moeten worden.
‘Dat terwijl ze gewoon heel Limburgs is,’ zeg ik na een tijdje.
‘Toch gek dat ze dan denkt dat ze dáár is. Qua jezelf zoeken,’ zucht de beste vriend.
‘Wanneer komt ze terug?’
‘Dat weet ze nog niet. Ze wil avontuur. Ze vond het hier saai.’
We zuchten.
‘Nog eentje en dan weer aan het werk?’ vraagt hij. Ik knik. De barman begint koffie te zetten.
‘Dus,’ zegt hij. ‘Jij nog iets schokkends meegemaakt? Buiten dat je een burgerleven in het dorp gaat leiden?’
‘Niks,’ zeg ik. ‘Helemaal niks. All work and no play.’
Ik sla mijn koffie-tik achterover, brand mijn mond, doe alsof er niks aan de hand is, reken af en fiets naar huis.

‘Wat is er met jou aan de hand?’ vraagt de man als hij thuiskomt, met de dochter op zijn arm. Ik sta, zoals het een vlijtige huisvrouw betaamt, met een dondergezicht te koken. Ik vertel over de vriendin van de beste vriend die is vertrokken.
‘En iedereen vraagt me vervolgens steeds of ik het niet eng vind om een burgerleven te gaan leiden.’
‘En?’
‘Wat en?’
‘Vind je het eng?’
‘De stad uit? Ja, natuurlijk vind ik dat eng,’ zeg ik. De man knikt.
Hij trekt een biertje open en ploft met de dochter op de bank. Ze lachen om iets op de televisie. Ik roer in de pan.

Als ik heel eerlijk ben was ik het leven in de stad al jaren beu. Al sinds mijn buurman in het studentenhuis tien jaar geleden hele middagen keihard Don’t Give Up van Kate Bush draaide omdat hij liefdesverdriet had, omdat zijn vriendin, die hij altijd als stront behandelde, hem aan de kant had gezet. Al sinds ik steeds in sfeervolle, oude huizen woon, waar je ’s winters aan de tegels van de douche vastvriest en vervolgens je auto buiten niet meer kunt vinden omdat je iedere avond zevenenveertig rondjes moet rijden om een parkeerplek te vinden. Al sinds een paar huizen terug het pand naast me gekraakt werd door crackrokers en onlangs het pand onder me verkamerd werd.
Daarom. 

En ik ben zelf opgegroeid in een dorp, en wat ik het fijnst vond als kind was dat we dagen in het bos konden zitten, zonder dat iemand zich met ons bemoeide. Dat je in de zomer alleen thuiskwam om te slapen en te eten en verder alleen maar speelde. Plus dat het ook handig is, dat je je later ergens tegen kunt afzetten. Ik vertrok op mijn zeventiende naar een studentenkamer van acht vierkante meter. Ik heb nooit eerder terug gewild naar het dorp, maar ik heb wel altijd terugverlangd naar de rust en de stilte.

De man steekt zijn hoofd om de hoek.
‘Weet je wat het is,’ zegt hij. ‘Dat mensen naar India gaan voor avontuur… Dan staat er juist helemaal niks op het spel. Niets. Nul risico. Dit is pas echt avontuur: een huis kopen, een kind krijgen, kijken hoe je dat zo goed mogelijk kunt doen. Backpacken is simpel.’
Hij mompelt nog iets en loopt weer richting de bank.
Hij heeft gelijk. Dit is het leven. Hier. Nu.
Daarbij ben ik ook maar een gewoon Limburgs meisje. Weinig kans dat ik mezelf vind in Goa, nietwaar?


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.