Mama
Blut
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Fuck de symbiose
Mama
Moe
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Zo'n dag
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Met het broodmes spelen
Mama
Tommie
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Doorslapen
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Het schoolplein
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Column: Van snurkenstein
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. De leven
Mama

De leven

Bekijk meer
(35/118)
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
118/118
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
117/118
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
116/118
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
115/118
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
114/118
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
113/118
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/118
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/118
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/118
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/118
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/118
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/118
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/118
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/118
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/118
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/118
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/118
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/118
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/118
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/118
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/118
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/118
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/118
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/118
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/118
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/118
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/118
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/118
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/118
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/118
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/118
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/118
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/118
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/118
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/118
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/118
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/118
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/118
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/118
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/118
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/118
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/118
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/118
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/118
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/118
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/118
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/118
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/118
Column: Importkinderen
70/118
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/118
Column: JA-HAAAAAAAA
68/118
Column: Het wordt beter
67/118
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/118
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/118
Column: Fucking mamafiets
64/118
Column: Ik ben een lafaard
63/118
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/118
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/118
Column: Krijsen om gebak
60/118
Column: Trauma's
59/118
Column: Twee kindjes
58/118
Column: Uit de hemel verschenen
57/118
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/118
Column: Het gangetje
55/118
Column: Daar word je hard van
54/118
Column: Dik maar gelukkig
53/118
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/118
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/118
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/118
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/118
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/118
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/118
Column: Lust ik niet!
46/118
Column: Van snurkenstein
45/118
Column: Liever een meisje
44/118
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/118
De uitgebluste moeder
42/118
Ouwe tang
41/118
De onderkin
40/118
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/118
De kinderverjaardag
38/118
Kotsen over de hoes
37/118
Blut
36/118
De leven
35/118
Moe
34/118
Fuck de symbiose
33/118
Met het broodmes spelen
32/118
Doorslapen
31/118
Een tweede adopteren
30/118
Tommie
29/118
Spijt
28/118
Geitenkaaslollytestikel
27/118
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/118
Kak
25/118
Koffie-tik in de boekenkast
24/118
De onschuldige gevangene
23/118
Trefbal
22/118
Rania
21/118
Billendoekjes en maïzena
20/118
Floep
19/118
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/118
Zo'n dag
17/118
Het schoolplein
16/118
Een sprongetje
15/118
Niets veranderd
14/118
De helm of niet de helm
13/118
Merci
12/118
Ziek kind
11/118
Op het consultatiebureau
10/118
De diva en de dronkenlap
9/118
Dag huis
8/118
Lekker genieten
7/118
Hondenravotplek
6/118
Mausoleum
5/118
Het universum der verloren objecten
4/118
Vriend K. op de koffie
3/118
Normaal
2/118
Mag ik al bier?
1/118

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

13-11-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Dus ja, nu zit ze in India. Buckets te drinken in Goa.’
De beste vriend en ik zitten aan de bar.
‘Goh,’ zeg ik. ‘Leuk.’
‘Tja,’ zegt hij.
We zwijgen en drinken een koffie-tik, want het is maandag, het miezert en we hebben eigenlijk deadlines die gehaald moeten worden.
‘Dat terwijl ze gewoon heel Limburgs is,’ zeg ik na een tijdje.
‘Toch gek dat ze dan denkt dat ze dáár is. Qua jezelf zoeken,’ zucht de beste vriend.
‘Wanneer komt ze terug?’
‘Dat weet ze nog niet. Ze wil avontuur. Ze vond het hier saai.’
We zuchten.
‘Nog eentje en dan weer aan het werk?’ vraagt hij. Ik knik. De barman begint koffie te zetten.
‘Dus,’ zegt hij. ‘Jij nog iets schokkends meegemaakt? Buiten dat je een burgerleven in het dorp gaat leiden?’
‘Niks,’ zeg ik. ‘Helemaal niks. All work and no play.’
Ik sla mijn koffie-tik achterover, brand mijn mond, doe alsof er niks aan de hand is, reken af en fiets naar huis.

‘Wat is er met jou aan de hand?’ vraagt de man als hij thuiskomt, met de dochter op zijn arm. Ik sta, zoals het een vlijtige huisvrouw betaamt, met een dondergezicht te koken. Ik vertel over de vriendin van de beste vriend die is vertrokken.
‘En iedereen vraagt me vervolgens steeds of ik het niet eng vind om een burgerleven te gaan leiden.’
‘En?’
‘Wat en?’
‘Vind je het eng?’
‘De stad uit? Ja, natuurlijk vind ik dat eng,’ zeg ik. De man knikt.
Hij trekt een biertje open en ploft met de dochter op de bank. Ze lachen om iets op de televisie. Ik roer in de pan.

Als ik heel eerlijk ben was ik het leven in de stad al jaren beu. Al sinds mijn buurman in het studentenhuis tien jaar geleden hele middagen keihard Don’t Give Up van Kate Bush draaide omdat hij liefdesverdriet had, omdat zijn vriendin, die hij altijd als stront behandelde, hem aan de kant had gezet. Al sinds ik steeds in sfeervolle, oude huizen woon, waar je ’s winters aan de tegels van de douche vastvriest en vervolgens je auto buiten niet meer kunt vinden omdat je iedere avond zevenenveertig rondjes moet rijden om een parkeerplek te vinden. Al sinds een paar huizen terug het pand naast me gekraakt werd door crackrokers en onlangs het pand onder me verkamerd werd.
Daarom. 

En ik ben zelf opgegroeid in een dorp, en wat ik het fijnst vond als kind was dat we dagen in het bos konden zitten, zonder dat iemand zich met ons bemoeide. Dat je in de zomer alleen thuiskwam om te slapen en te eten en verder alleen maar speelde. Plus dat het ook handig is, dat je je later ergens tegen kunt afzetten. Ik vertrok op mijn zeventiende naar een studentenkamer van acht vierkante meter. Ik heb nooit eerder terug gewild naar het dorp, maar ik heb wel altijd terugverlangd naar de rust en de stilte.

De man steekt zijn hoofd om de hoek.
‘Weet je wat het is,’ zegt hij. ‘Dat mensen naar India gaan voor avontuur… Dan staat er juist helemaal niks op het spel. Niets. Nul risico. Dit is pas echt avontuur: een huis kopen, een kind krijgen, kijken hoe je dat zo goed mogelijk kunt doen. Backpacken is simpel.’
Hij mompelt nog iets en loopt weer richting de bank.
Hij heeft gelijk. Dit is het leven. Hier. Nu.
Daarbij ben ik ook maar een gewoon Limburgs meisje. Weinig kans dat ik mezelf vind in Goa, nietwaar?


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.