Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
Ouwe tang
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Column: Daar word je hard van
Mama
Normaal
Mama
De uitgebluste moeder
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
De onderkin
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: Dik maar gelukkig
Mama
Column: Trauma's
Mama
Mag ik al bier?
People
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. De kinderverjaardag
Mama

De kinderverjaardag

Bekijk meer
(38/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

04-12-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

De kinderverjaardag Ik zit in een hoek van de witte designbank gedrukt, met een stukje taart, op de eerste verjaardag van het zoontje van mijn lievelingsnicht. Om me heen zit iedereen geanimeerd te praten, buiten speelt mijn dochter met de andere kinderen, in dikke pakjes in het gras. 

Mijn nicht is alles wat ik niet ben: altijd perfect in de plooi, altijd oprecht vriendelijk. Als ze een taart bakt, dan komt die taart ook daadwerkelijk als een taart uit de oven en niet, zoals bij mij, als een soort vla met geprakte meelbodem. Ze zwiert tussen alle gasten door, alsof een kinderfeestje geven helemaal niet een met yogidrink besproeide hel is. Haar lichtblauwe jurk zit als gegoten, nergens tekent een rol onder een rand van een onderbroek af, haar buik is plat en aan haar bovenarmen drilt niks. Ik kijk naar mijn eigen rok, die ik in alle haast maar onder het bed vandaan had getrokken omdat alles in de was zat. De rits staat een stukje open, omdat hij eigenlijk niet meer past. 

‘Is dat jouw wagen?’ roept mijn slechthorende oom, die met mijn tante naast me zit.
Recht voor de deur staat onze oude Benz, die helemaal vol vogelstront zit, nog van het vorige huis - iets dat ik al vechtend met kinderstoelen, kindertassen en onderwijl haren kammend pas zag toen alles goed en wel in de auto vastgesnoerd zat. Met een kind op pad is altijd een militaire actie. 

‘Ja,’ roep ik. ‘Dat is mijn wagen.’
Ik pak een bonbon.
‘Tja,’ zegt hij. ‘Een wasstraatje kost niks, hè.’
Dat is pertinent onwaar, maar ik knik toch maar. Buiten zwaait de dochter. Ik zwaai terug. Ik wil ook buiten in het gras.
‘Maar je ziet er gezond uit hoor, Hanneke!’ roept mijn oom.
Dit soort ooms denken dat ze dan een compliment geven, maar ze weten niet dat wij vrouwen helemaal niet willen dat we er gezond uitzien. Hij knijpt in mijn wang. Iedereen kijkt. Ik glimlach scheef met mijn mond vol chocola. Ineens grijpt me alles naar de keel. De perfect geglazuurde taart, mijn nicht met maatje 34, het perfecte huis, de vijver met de koikarpers. Ik denk aan mijn eigen nieuwe huis, waar de helft nog in dozen staat, omdat we nog even moeten sparen voor nieuwe kasten van de Ikea. Hier is niks meer te winnen, want alles is er al. Mijn nicht heeft alles. Ik wil thuis op de bank liggen, terwijl ik niet stofzuig. Ik wil niet perfect zijn. Daar is niks aan. Ik wil dingen wensen. 

‘Ik ga,’ zeg ik en ik geef mijn jarige neefje een kus.
‘Wat?’ zegt mijn nicht. ‘Je bent er net.’
‘We moeten echt weg,’ zeg ik. ‘Ik ben iets vergeten.’
Ik krijg een kus. Ik maak een algemeen, zwaaiend gebaar naar iedereen, snoer heel soepel mijn blij zwaaiende dochter in het zitje en spring in onze auto. Een stuk van mijn vest zit klem in het autoportier, maar het kan me allemaal niks meer schelen. In de voortuin kijkt iedereen verfrommeld naar me. Ik draai het raampje open, roep gedag en toeter een keertje. Een enkeling zwaait. Dan scheuren we weg. Ik was even vergeten hoe fijn het is in mijn oude auto, in mijn rommelige huis, met mijn blij snotterende dochter. In mijn eigen vel.


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.