Mama
De onderkin
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Column: Dik maar gelukkig
Mama
Ouwe tang
Mama
De uitgebluste moeder
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
De kinderverjaardag
People
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
People
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
People
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
Mama
De leven
Opinion
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
Mama
Blut
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama

De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc

Bekijk meer
(39/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

11-12-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Ik doe daar niet zo moeilijk over,’ zegt M.
‘Over wat?’ zeg ik. De dochter hangt tegen me aan, warm, slapjes. Af en toe hoest ze als een ouwe stamgast en huilt dan een beetje, omdat het pijn doet.
‘Ze is nooit zo rustig,’ zeg ik. ‘Ze is altijd aan het spelen.’ ‘Geniet er maar van.’ 

M. neemt een slok van haar koffie. De dochter is zo ziek, dat de koffie gewoon op tafel kan blijven staan. We hebben onze werkbespreking verplaatst naar mijn huis. Het regent buiten. Het is de perfecte dag om een werkbespreking naar mijn huis te verplaatsen. De centrale verwarming loeit, de schemerlampen zijn aan, de regen slaat tegen het raam. Ik ben geheel niet ontevreden. God, wat ben ik soms toch blij dat ik maar een eenvoudige schrijver ben en nooit op kantoor heb hoeven werken.
‘Ik geef Antonie gewoon een zetpil voordat hij naar het kinderdagverblijf moet. Dan zakt zijn koorts, mogen ze hem niet weigeren en kan ik gaan werken.’
‘O,’ zeg ik. 

Ik heb er wel eens van gehoord, dat mensen dat doen. Ik snap dat ook wel, ik bedoel: als die goedbetaalde klus van vandaag en morgen was doorgegaan, had ik misschien wel hetzelfde gedaan. Wie zal het zeggen? Maar ik heb geen goedbetaalde klus. 

Ik heb M. op de koffie. M. praat veel, maar produceert des te minder.
‘Ik snap überhaupt niet dat vrouwen dan altijd thuisblijven,’ zegt M. ‘Waarom blijft je man niet thuis? Waarom moet jouw werk altijd wijken als ze weer ziek zijn?’
‘Hij kan moeilijk zijn spreekuur naar een dorp twintig kilometer verderop verplaatsen,’ zeg ik. ‘En ik ben toch aan het werk?’
‘Nou ja,’ zegt ze. ‘Soort van. Ik kan niet zomaar al mijn werk verplaatsen. Ik heb straks nog een vergadering, die kan ik echt niet missen, als ik mezelf serieus wil nemen.’
Ze kijkt de kamer rond. De helft van onze spullen staan nog in dozen. Echt, ik beloof jullie, op een dag heb ik mijn leven op orde. Echt. Op een dag neem ik alles serieus. Alles. 

‘En neem je dan ook de telefoon niet meer op?’ vraag ik. ‘Als ze bellen van het kinderdagverblijf?’
‘Pas na de middag,’ zegt M. ‘Maar vaak bellen ze ook niet. Paracetamol is een wondermiddel. Topspul. Tegen de tijd dat ze een thermometer te pakken hebben is het vijf uur. Paracetamol: ik zou er de drank voor inruilen. Echt.’
De dochter zucht en gaapt. Snikt even. Ze haat zetpillen. Er zijn altijd vier of vijf pogingen nodig, want ze drukt ze zo snel ze kan weer uit. Toen ze onlangs kiesjes kreeg, had ze heel goed geslapen na een zetpil. Ik was heel content met mijn medicinale handelingen en werkelijk geweldige timing, vond ik zelf. Tot ik de zetpil bij het verschonen gewoon in de luier zag liggen, na haar slaap van twaalf uur. Dus ja. 

M. kijkt me verschrikt aan. Er klinkt ineens een rare, langgerekte knor uit haar buik. Het is even stil.
‘Wil je iets eten?’ vraag ik.
‘Nee,’ zegt M. verbaasd.
Weer klinkt de knor. 

‘Is alles goed?’ vraag ik.
M. knikt enthousiast.
‘Heel erg goed.’

Ik breng de dochter naar bed. Als ik weer beneden kom, zit M. op het toilet.
‘Niet luisteren!’ roept ze door de deur. Maar ik heb het allang gehoord. Toen ik vanochtend het kinderdagverblijf belde, zeiden ze dat er twee dingen heersen: blafhoest en buikgriep. In de woonkamer zet ik de radio aan. Na een half uur komt M. weer binnen. Ze ziet grijs.
‘Wil je anders een zetpil?’ vraag ik.
Ze grijpt naar haar buik en rent weer richting het toilet. Dom van mij ook. Paracetamol helpt natuurlijk tegen alles. Behalve tegen buikgriep.


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.