Hanneke Hendrix
De onderkin
Hanneke Hendrix
Column: Dik maar gelukkig
Hanneke Hendrix
Column: Lust ik niet!
Hanneke Hendrix
Column: yoghurt voor je stoelgang
Hanneke Hendrix
Ouwe tang
Hanneke Hendrix
De kinderverjaardag
Hanneke Hendrix
Column: Liever een meisje
Hanneke Hendrix
Column: Van snurkenstein
Hanneke Hendrix
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Hanneke Hendrix
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Hanneke Hendrix
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Hanneke Hendrix
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Hanneke Hendrix
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Hanneke Hendrix
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Hanneke Hendrix
De uitgebluste moeder
Hanneke Hendrix
Column: Het gangetje
Hanneke Hendrix
Moe
Hanneke Hendrix
Mag ik al bier?
People
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
Hanneke Hendrix
Kotsen over de hoes
Hanneke Hendrix
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Bekijk alle video's
(39/80)
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/80
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/80
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/80
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/80
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/80
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/80
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/80
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/80
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/80
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/80
Column: Importkinderen
70/80
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/80
Column: JA-HAAAAAAAA
68/80
Column: Het wordt beter
67/80
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/80
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/80
Column: Fucking mamafiets
64/80
Column: Ik ben een lafaard
63/80
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/80
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/80
Column: Krijsen om gebak
60/80
Column: Trauma's
59/80
Column: Twee kindjes
58/80
Column: Uit de hemel verschenen
57/80
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/80
Column: Het gangetje
55/80
Column: Daar word je hard van
54/80
Column: Dik maar gelukkig
53/80
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/80
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/80
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/80
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/80
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/80
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/80
Column: Lust ik niet!
46/80
Column: Van snurkenstein
45/80
Column: Liever een meisje
44/80
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/80
De uitgebluste moeder
42/80
Ouwe tang
41/80
De onderkin
40/80
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/80
De kinderverjaardag
38/80
Kotsen over de hoes
37/80
Blut
36/80
De leven
35/80
Moe
34/80
Fuck de symbiose
33/80
Met het broodmes spelen
32/80
Doorslapen
31/80
Een tweede adopteren
30/80
Tommie
29/80
Spijt
28/80
Geitenkaaslollytestikel
27/80
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/80
Kak
25/80
Koffie-tik in de boekenkast
24/80
De onschuldige gevangene
23/80
Trefbal
22/80
Rania
21/80
Billendoekjes en maïzena
20/80
Floep
19/80
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/80
Zo'n dag
17/80
Het schoolplein
16/80
Een sprongetje
15/80
Niets veranderd
14/80
De helm of niet de helm
13/80
Merci
12/80
Ziek kind
11/80
Op het consultatiebureau
10/80
De diva en de dronkenlap
9/80
Dag huis
8/80
Lekker genieten
7/80
Hondenravotplek
6/80
Mausoleum
5/80
Het universum der verloren objecten
4/80
Vriend K. op de koffie
3/80
Normaal
2/80
Mag ik al bier?
1/80
Hanneke Hendrix

De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke 'roze muur' waar ze steeds tegenaan loopt.

11-12-2017 09:00
Fotografie: Amy van Leiden

‘Ik doe daar niet zo moeilijk over,’ zegt M.
‘Over wat?’ zeg ik. De dochter hangt tegen me aan, warm, slapjes. Af en toe hoest ze als een ouwe stamgast en huilt dan een beetje, omdat het pijn doet.
‘Ze is nooit zo rustig,’ zeg ik. ‘Ze is altijd aan het spelen.’ ‘Geniet er maar van.’ 

M. neemt een slok van haar koffie. De dochter is zo ziek, dat de koffie gewoon op tafel kan blijven staan. We hebben onze werkbespreking verplaatst naar mijn huis. Het regent buiten. Het is de perfecte dag om een werkbespreking naar mijn huis te verplaatsen. De centrale verwarming loeit, de schemerlampen zijn aan, de regen slaat tegen het raam. Ik ben geheel niet ontevreden. God, wat ben ik soms toch blij dat ik maar een eenvoudige schrijver ben en nooit op kantoor heb hoeven werken.
‘Ik geef Antonie gewoon een zetpil voordat hij naar het kinderdagverblijf moet. Dan zakt zijn koorts, mogen ze hem niet weigeren en kan ik gaan werken.’
‘O,’ zeg ik. 

Ik heb er wel eens van gehoord, dat mensen dat doen. Ik snap dat ook wel, ik bedoel: als die goedbetaalde klus van vandaag en morgen was doorgegaan, had ik misschien wel hetzelfde gedaan. Wie zal het zeggen? Maar ik heb geen goedbetaalde klus. 

Ik heb M. op de koffie. M. praat veel, maar produceert des te minder.
‘Ik snap überhaupt niet dat vrouwen dan altijd thuisblijven,’ zegt M. ‘Waarom blijft je man niet thuis? Waarom moet jouw werk altijd wijken als ze weer ziek zijn?’
‘Hij kan moeilijk zijn spreekuur naar een dorp twintig kilometer verderop verplaatsen,’ zeg ik. ‘En ik ben toch aan het werk?’
‘Nou ja,’ zegt ze. ‘Soort van. Ik kan niet zomaar al mijn werk verplaatsen. Ik heb straks nog een vergadering, die kan ik echt niet missen, als ik mezelf serieus wil nemen.’
Ze kijkt de kamer rond. De helft van onze spullen staan nog in dozen. Echt, ik beloof jullie, op een dag heb ik mijn leven op orde. Echt. Op een dag neem ik alles serieus. Alles. 

‘En neem je dan ook de telefoon niet meer op?’ vraag ik. ‘Als ze bellen van het kinderdagverblijf?’
‘Pas na de middag,’ zegt M. ‘Maar vaak bellen ze ook niet. Paracetamol is een wondermiddel. Topspul. Tegen de tijd dat ze een thermometer te pakken hebben is het vijf uur. Paracetamol: ik zou er de drank voor inruilen. Echt.’
De dochter zucht en gaapt. Snikt even. Ze haat zetpillen. Er zijn altijd vier of vijf pogingen nodig, want ze drukt ze zo snel ze kan weer uit. Toen ze onlangs kiesjes kreeg, had ze heel goed geslapen na een zetpil. Ik was heel content met mijn medicinale handelingen en werkelijk geweldige timing, vond ik zelf. Tot ik de zetpil bij het verschonen gewoon in de luier zag liggen, na haar slaap van twaalf uur. Dus ja. 

M. kijkt me verschrikt aan. Er klinkt ineens een rare, langgerekte knor uit haar buik. Het is even stil.
‘Wil je iets eten?’ vraag ik.
‘Nee,’ zegt M. verbaasd.
Weer klinkt de knor. 

‘Is alles goed?’ vraag ik.
M. knikt enthousiast.
‘Heel erg goed.’

Ik breng de dochter naar bed. Als ik weer beneden kom, zit M. op het toilet.
‘Niet luisteren!’ roept ze door de deur. Maar ik heb het allang gehoord. Toen ik vanochtend het kinderdagverblijf belde, zeiden ze dat er twee dingen heersen: blafhoest en buikgriep. In de woonkamer zet ik de radio aan. Na een half uur komt M. weer binnen. Ze ziet grijs.
‘Wil je anders een zetpil?’ vraag ik.
Ze grijpt naar haar buik en rent weer richting het toilet. Dom van mij ook. Paracetamol helpt natuurlijk tegen alles. Behalve tegen buikgriep.


Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix.

Meer lezen

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.