Travel
Vliegensvlug weg
Travel
Dit is de beste dag om naar je vakantiebestemming te vliegen
Travel
Ryanair trakteert
People
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
Travel
Dit zijn de 5 meest irritante vliegtuigtypes
People
Ryanair stunt met belachelijk goedkope vliegtickets
People
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
People
Hoe ik woon
People
Nienke (deel 3): 'Dit is een slechte film. Een soap. Met mij in de hoofdrol.’
People
Knoop dit in je oren als je seks gaat hebben op reis
Travel
Ticket to the tropics
People
Nienke (deel 2): High frustration seat
Travel
Reisapps die je niet mag thuislaten
People
De fijnste zomerboeken om naar te luisteren
People
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
Travel
5x betaalbaar slapen in Nederlands design
People
Column: Met een Duitser en ik fakete
Travel
Kust kieken en goddelijk eten: dit is waarom je naar Florence moet
Travel
Vakantie zonder schuldgevoel: 8 tips om duurzamer te reizen
People
Column: Viva valium
People
Column: Het Gammacomplex
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Carlien Schafthuizen
  3. Column: Waar is hier de nooduitgang?
People

Column: Waar is hier de nooduitgang?

Je vakantie begint eigenlijk al op Schiphol. Maar niet bij &C's Carlien, die bij het inchecken een stoel bij de nooduitgang krijgt aangeboden. Naast extra beenruimte krijg je namelijk óók een serieuze taak in je schoenen geschoven . 

26-5-2018 13:00
Beeld: Getty Images

Mijn vriend en ik gaan op vakantie naar Portugal. De gedachte dat één grote koffer delen efficiënter − en vooral goedkoper − is, blijkt de grootste misvatting ooit. Met knallende ruzie en een veel te zware koffer arriveren we op Schiphol. Bij de incheckbalie kijk ik op dezelfde manier naar de weegschaal als de gemiddelde Miljoenenjacht-kandidaat naar zijn laatste twee koffertjes: redelijk nerveus.

Lees ook: Column: Dit is waarom we de comeback van Tel Sell moeten vieren

‘Willen jullie twee plekken met extra beenruimte, bij de nooduitgang?’ vraagt de baliemedewerker, met een verdacht vriendelijke glimlach op zijn gezicht. Net als bij de douane wordt er bij incheckbalies meestal niet gelachen. Ik zucht van opluchting als ik zie dat de koffer ‘slechts’ 23,4 kilo weegt.

‘Is dat gratis?’ vraagt mijn vriend.
Als je in de horeca hebt gewerkt, heb je doorgaans een hekel aan mensen die vragen of iets gratis is. De man achter de balie heeft blijkbaar niet in de horeca gewerkt, want hij blijft vriendelijk glimlachen en zegt vervolgens iets wat je never nooit verwacht van een medewerker van een lowbudgetmaatschappij: ‘Ja, dat is gratis. We willen graag jonge, fitte mensen bij de nooduitgang hebben zitten, die goed Engels spreken. Jullie lijken daar perfect aan te voldoen.’

Mijn vriend en ik kijken elkaar blij aan. Een baliemedewerker, die denkt dat jij de aangewezen persoon bent om tweehonderd mensen uit een neerstortend vliegtuig te redden: dat voelt als de grootste veer in je reet die je maar kunt krijgen. Mijn vriend is met zijn 1.92 meter vooral blij met de extra beenruimte.

Eenmaal in het vliegtuig begrijp ik de woorden van de grondsteward beter. Aan sommige mensen geef je je lot liever niet uit handen. Blijkbaar denken de mensen die met afkeurende blikken langs onze stoelen lopen daar hetzelfde over. Vriendlief ligt namelijk al te snurken voordat het vliegtuig überhaupt vol is. Probeer dan maar eens in je eentje dat ‘don’t worry, we’ve got this’-gevoel over te brengen. Ik probeer het door heel aandachtig de instructiekaart voor noodgevallen te bestuderen en alle blikken te ontwijken.

Zo’n handleiding roept tegenstrijdige gevoelens op. Je hoopt natuurlijk dat het vliegtuig vooral lekker in de lucht blijft, maar de woorden ‘alleen in noodsituaties’ hebben tegelijkertijd een bizarre aantrekkingskracht. Ik snáp mensen die ‘per ongeluk’ aan de noodrem trekken, of die de ballen hebben om een noodhamer uit zo’n magisch, glazen kistje te rukken. Ik ga uit voorzorg op mijn handen zitten en vraag me af of iemand die te slap is om haar fiets in de bovenste fietsenrekken op het station te zetten, wel een nooddeur uit een vliegtuig kan trekken. Jezelf vragen stellen waarop je het antwoord nooit zult krijgen, is frustrerend.

Met slapende handen en een uitgeruste vriend stap ik het vliegtuig uit.

Negen dagen later staan we weer bij de incheckbalie. Ik kijk niet naar de weegschaal, maar naar de zongebruinde enkels van mijn vriend. De baliemedewerker onderbreekt mijn gedachten. ‘Jullie zijn net een kwartier te laat! Anders had ik jullie de plekken met extra beenruimte bij de nooduitgang kunnen geven.’

Normaal gesproken wil ik mensen die me vertellen dat ik nét te laat ben een harde stomp op hun neus geven, maar dit keer niet. Mijn vriend en ik kijken elkaar lachend aan en bedanken de beste man vriendelijk voor de dode mus die hij ons zojuist heeft gegeven. Wel de veer, niet de taak. Het is een perfect einde van onze vakantie.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.