Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Column: Trauma's
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
De kinderverjaardag
Mama
Normaal
Mama
Column: Daar word je hard van
Mama
Mausoleum
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Het schoolplein
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
Een sprongetje
Mama
Niets veranderd
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Zo'n dag
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Lekker genieten
Mama
Hondenravotplek
Mama
Dag huis
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Vriend K. op de koffie
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Mag ik al bier?
Mama

Mag ik al bier?

Bekijk meer
(1/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke ‘roze muur’ waar ze steeds tegenaan loopt.

23-3-2017 21:00
 

'Mijn leven is nog nooit zo leuk geweest als nu', zegt de ex-collega waarmee ik een koffie-afspraak heb. Ik had eigenlijk met een smoes willen afzeggen, maar op één of andere manier voelde ik me schuldig. Vroeger werkten we in de kroeg. Vroeger, toen je nog gewoon achter de bar mocht paffen en kinderen van zestien een biertje kwamen drinken.  Het is eeuwen geleden dat we samenwerkten. Ze kreeg een kind en ging daarna in de zorg werken. Ik weet nog dat ze een keer langs het terras fietste voordat haar dienst begon en dat ze in het voorbijgaan ‘Nog achttien jaar!’ naar me riep. Ik vond dat toen heel erg grappig. Toen wel. Ik kon me er niks bij voorstellen. Waarom zou je überhaupt een kind krijgen, vroeg ik me toen af. Volgens mij heb ik dat zelfs wel eens tegen haar gezegd toen ze haar kind al had. Daarna hebben we elkaar tien jaar niet meer gesproken. Ja, soms eens naar elkaar gezwaaid op straat.
Ondertussen heeft ze drie kinderen. Geloof ik.

Toen mijn dochter werd geboren bestookte ze me plotseling met e-mails dat we weer eens moesten afspreken. Wonderlijk is dat: je kunt boeken uitbrengen zonder dat je iets van iemand hoort, maar als je een kind krijgt hangen er ineens oude bekenden aan de lijn die je welkom heten tot die club waarvan je het bestaan nooit had bevroed.
‘O,’ zeg ik. ‘Leuk.’
‘Ja,’ zegt ze. Ze ademt luid in door haar neus, alsof we helemaal niet in een rumoerige koffietent zitten maar in het bos staan en ayurvedisch bezig zijn met het leven.
‘Maar hoe is het nu met jou?’
‘Prima,’ zeg ik.
‘Slaapt ze ondertussen al een beetje?’
‘Pardon?’ zeg ik. ‘Wat? Nu? Of in het algemeen?’
‘In het algemeen,’ zegt ze.
‘Prima, hoezo?’

Mijn dochter slaapt helemaal niet overdag. Dat moet wel aan mij liggen, want op het kinderdagverblijf slaapt ze als een roos.
‘Prima?’ vraagt ze.
‘Prima,’ zeg ik.
Ik had af moeten zeggen.
‘Toen ik je mailde met de vraag of ze een middagslaapje doet, heb je alleen maar ‘hahahahaha’ geantwoord.’
‘O ja,’ zeg ik. ‘Grapje.’
‘Als je tips wilt?’
‘Met mijn schrijfcarrière gaat het heel goed,’ mompel ik, in de hoop het onderwerp te veranderen.

Ik wenk naar de bediening. Ik ga bier bestellen. Het is elf uur in de ochtend, maar het kan me niks schelen. Ik ga gewoon doen alsof ik in Frankrijk ben.
‘Je moet ze rust en regelmaat bieden,’ zegt ze. ‘Ze moeten voelen dat je er voor ze bent. Het draait nu niet meer om jou, Hanneke. Tegenwoordig doet iedereen maar wat. Slepen ze die kinderen steeds naar van die kinderdagverblijven.’
‘Op het kinderdagverblijf slaapt ze juist heel goed', zeg ik.
‘Precies, dat bedoel ik,’ zegt ze. ‘Dat voelt voor jou toch ook naar?’
Ik haal mijn schouders op.
‘Gaat wel,’ zeg ik.

Het is even stil. Ik had af moeten zeggen. Ik maak een tapbeweging naar de het meisje achter de bar.
Die knikt.
‘Ga je nou bier drinken?’ vraagt ze.  
Ik maak een wegwuivend gebaar.  Ze schudt minzaam haar hoofd.
‘Je bent niks veranderd’, zegt ze. ‘Dat moet voor je dochter ook moeilijk zijn. En voor je man.’
Ze nipt van haar koffie. ‘Maar zoals ik al zei: mijn leven is nog nooit zo leuk geweest als nu.’
Leuk. Leuk. Een gefiguurzaagd paardje is leuk.

‘Ik ben gewoon heel erg gelukkig. Heel erg. Heerlijk. Ik zit ongelofelijk goed in mijn vel.’
Ik kijk haar een tijdje aan. Ze glimlacht naar me.
‘Echt,’ zegt ze. ‘Maar dat komt bij jou ook nog wel.’
In de toneelschrijfwereld heb je een ongeschreven regel die grofweg zegt dat als een personage iets blijft benadrukken, hij doorgaans liegt.
‘En hoe lang ga je al vreemd?’ vraag ik.
Het blijft lange tijd stil. Er wordt een biertje voor me neergezet. Prima koffie-afspraak, al zeg ik het zelf.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.