Mama
Met het broodmes spelen
Mama
Merci
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
Het schoolplein
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Zo'n dag
Mama
Column: Daar word je hard van
Mama
De leven
Mama
Doorslapen
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Normaal
Mama
Column: Trauma's
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Moe
Mama
Mag ik al bier?
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Het universum der verloren objecten
Mama

Het universum der verloren objecten

Bekijk meer
(4/101)
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/101
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/101
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/101
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/101
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/101
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/101
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/101
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/101
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/101
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/101
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/101
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/101
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/101
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/101
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/101
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/101
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/101
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/101
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/101
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/101
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/101
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/101
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/101
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/101
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/101
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/101
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/101
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/101
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/101
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/101
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/101
Column: Importkinderen
70/101
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/101
Column: JA-HAAAAAAAA
68/101
Column: Het wordt beter
67/101
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/101
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/101
Column: Fucking mamafiets
64/101
Column: Ik ben een lafaard
63/101
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/101
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/101
Column: Krijsen om gebak
60/101
Column: Trauma's
59/101
Column: Twee kindjes
58/101
Column: Uit de hemel verschenen
57/101
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/101
Column: Het gangetje
55/101
Column: Daar word je hard van
54/101
Column: Dik maar gelukkig
53/101
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/101
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/101
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/101
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/101
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/101
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/101
Column: Lust ik niet!
46/101
Column: Van snurkenstein
45/101
Column: Liever een meisje
44/101
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/101
De uitgebluste moeder
42/101
Ouwe tang
41/101
De onderkin
40/101
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/101
De kinderverjaardag
38/101
Kotsen over de hoes
37/101
Blut
36/101
De leven
35/101
Moe
34/101
Fuck de symbiose
33/101
Met het broodmes spelen
32/101
Doorslapen
31/101
Een tweede adopteren
30/101
Tommie
29/101
Spijt
28/101
Geitenkaaslollytestikel
27/101
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/101
Kak
25/101
Koffie-tik in de boekenkast
24/101
De onschuldige gevangene
23/101
Trefbal
22/101
Rania
21/101
Billendoekjes en maïzena
20/101
Floep
19/101
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/101
Zo'n dag
17/101
Het schoolplein
16/101
Een sprongetje
15/101
Niets veranderd
14/101
De helm of niet de helm
13/101
Merci
12/101
Ziek kind
11/101
Op het consultatiebureau
10/101
De diva en de dronkenlap
9/101
Dag huis
8/101
Lekker genieten
7/101
Hondenravotplek
6/101
Mausoleum
5/101
Het universum der verloren objecten
4/101
Vriend K. op de koffie
3/101
Normaal
2/101
Mag ik al bier?
1/101

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke ‘roze muur’ waar ze steeds tegenaan loopt.

11-4-2017 09:00
 

Mocht je een lippenstift zoals deze zien, dan moet je het zeggen,’ zegt de mevrouw van de parfumerie.
Ik ben zojuist binnengelopen met een slapende dochter in de wandelwagen. Slapen betekent: niet huilen. Zolang ik met haar wandel, slaapt ze, zelfs als ik de wagen over een parcours van metershoge trottoirbanden, bergen gravel of dakpansgewijs gelegde stoeptegels heen rol. Ik laat bij deze parfumerie altijd mijn wenkbrauwen verven en degene die dat altijd doet, is net even weg. Ik ben gek op de degene die dat altijd doet. De laatste keer is alweer maanden geleden. Vanochtend keek ik in de spiegel en dacht ik even dat iemand mijn gezicht had uitgegumd.
‘Op hoop van zegen,’ dacht ik, toen ik binnenstapte.

‘Ze komt zo terug,’ zegt de mevrouw van de parfumerie. ‘Ze kan er echt elk moment zijn.’
Ik rol de wandelwagen verder de zaak in. In de wagen drukt de dochter al slapend haar handje stevig tegen haar neus. Mag een baby eigenlijk wel een parfumerie in? Kunnen ze daar geen hersenverweking van krijgen? Ik ben een slechte moeder. Maar hopelijk over een kwartier wel een slechte moeder met twee wenkbrauwen.
‘Ik had die lippenstift vanochtend opgedaan,’ zegt de mevrouw van de parfumerie. ‘En ergens neergelegd en nu kan ik ‘m nergens meer vinden.’
Ik knik geïrriteerd. Ik doe alsof ik rondkijk. In de wagen kucht de dochter. Daarna duwt ze haar hand weer tegen haar neus. ‘Ik heb overal al gezocht,’ zegt de mevrouw.

Ze loopt voorzichtig achter me aan. Alsof ze eigenlijk wil dat het me niet opvalt dat ze er is, terwijl ze zich niet kan inhouden en wel met me moet praten. Alsof ze al twaalf jaar tegen niemand heeft mogen praten in de zaak en dat vandaag voor het eerst mag. Ik probeer haar te ontlopen, maar dat gaat verdomd moeilijk in een parfumerie, met een kinderwagen tussen de schappen door. Ik moet aan Te land, ter zee en in de lucht denken.

‘Misschien is de lippenstift gevallen,’ zegt ze. ‘Ik heb overal al onder gekeken. Niks. Ja, het was maar een testertje, maar ik vind het zo zonde. Het was ook een heel mooie kleur. Ik heb zelfs al in de prullenbak gekeken. Ook niks. Misschien staat ‘ie ergens bij een ander merk. Ik weet het gewoon niet meer. Ik ben al uren aan het zoeken. Ik wil niet zomaar iets kwijt maken hier, dat is natuurlijk niet de bedoeling, dat ik iets kwijt maak. Al ben ik heus niet de enige, hoor, die zomaar dingen op de verkeerde plek terugzet. Of laat vallen.’
‘Ja, nee,’ zeg ik.
‘Of de lippenstift is ergens tussen gerold,’ zegt de verkoopvrouw. ‘Dat kan natuurlijk ook. Als die dingen eenmaal gaan rollen.’
Degene van mijn wenkbrauwen rent langs, herkent me, kijkt in de kinderwagen waar de dochter al haar eerste ontevreden kik heeft gegeven, geeft me drie kussen en rent verder.
‘Het duurt nog even,’ roept ze.
‘Werk je morgen ook?’ roep ik haar na. ‘Nee!’ roept ze. Ze verdwijnt door een deur.
‘Het was een soort lila,’ zegt de mevrouw, die nog achter me blijkt te staan.

Dat was de hoop van zegen. Die vervloog, maar daar ruik je niets van in zo’n parfumerie.
‘Ik bel nog wel voor een afspraak,’ zeg ik.
‘O,’ zegt de vrouw teleurgesteld. ‘Maar ze is vast over een kwartiertje klaar.’

De dochter zet haar sirene aan. Ik maak een u-turn en loop richting de uitgang.
‘Tot ziens!’ roept de vrouw vanuit de deuropening. Ze zwaait enthousiast.
Ik adem diep in. Buiten is het fris en koel. Ergens moet een universum zijn met verloren schroevendraaiers, sokken, haarspeldjes, pennen, lievelingsvesten, klutsen en lippenstiften. Een universum vol met mooie zwarte wenkbrauwen.
Ik denk aan hoeveel baby’s, even oud als mijn dochter, er op de hele wereld precies op dit moment ook aan het huilen zijn. En hoe dat zou klinken, als je ze allemaal kon horen.
We wandelen verder.
Mijn dochter stopt met huilen.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.