Mama
Met het broodmes spelen
Mama
Merci
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
Het schoolplein
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Zo'n dag
Mama
Column: Daar word je hard van
Mama
De leven
Mama
Doorslapen
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Normaal
Mama
Column: Trauma's
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Moe
Mama
Mag ik al bier?
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Het universum der verloren objecten
Mama

Het universum der verloren objecten

Bekijk meer
(4/113)
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
113/113
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/113
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/113
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/113
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/113
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/113
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/113
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/113
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/113
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/113
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/113
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/113
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/113
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/113
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/113
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/113
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/113
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/113
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/113
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/113
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/113
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/113
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/113
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/113
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/113
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/113
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/113
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/113
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/113
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/113
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/113
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/113
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/113
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/113
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/113
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/113
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/113
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/113
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/113
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/113
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/113
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/113
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/113
Column: Importkinderen
70/113
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/113
Column: JA-HAAAAAAAA
68/113
Column: Het wordt beter
67/113
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/113
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/113
Column: Fucking mamafiets
64/113
Column: Ik ben een lafaard
63/113
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/113
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/113
Column: Krijsen om gebak
60/113
Column: Trauma's
59/113
Column: Twee kindjes
58/113
Column: Uit de hemel verschenen
57/113
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/113
Column: Het gangetje
55/113
Column: Daar word je hard van
54/113
Column: Dik maar gelukkig
53/113
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/113
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/113
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/113
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/113
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/113
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/113
Column: Lust ik niet!
46/113
Column: Van snurkenstein
45/113
Column: Liever een meisje
44/113
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/113
De uitgebluste moeder
42/113
Ouwe tang
41/113
De onderkin
40/113
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/113
De kinderverjaardag
38/113
Kotsen over de hoes
37/113
Blut
36/113
De leven
35/113
Moe
34/113
Fuck de symbiose
33/113
Met het broodmes spelen
32/113
Doorslapen
31/113
Een tweede adopteren
30/113
Tommie
29/113
Spijt
28/113
Geitenkaaslollytestikel
27/113
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/113
Kak
25/113
Koffie-tik in de boekenkast
24/113
De onschuldige gevangene
23/113
Trefbal
22/113
Rania
21/113
Billendoekjes en maïzena
20/113
Floep
19/113
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/113
Zo'n dag
17/113
Het schoolplein
16/113
Een sprongetje
15/113
Niets veranderd
14/113
De helm of niet de helm
13/113
Merci
12/113
Ziek kind
11/113
Op het consultatiebureau
10/113
De diva en de dronkenlap
9/113
Dag huis
8/113
Lekker genieten
7/113
Hondenravotplek
6/113
Mausoleum
5/113
Het universum der verloren objecten
4/113
Vriend K. op de koffie
3/113
Normaal
2/113
Mag ik al bier?
1/113

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke ‘roze muur’ waar ze steeds tegenaan loopt.

11-4-2017 09:00
 

Mocht je een lippenstift zoals deze zien, dan moet je het zeggen,’ zegt de mevrouw van de parfumerie.
Ik ben zojuist binnengelopen met een slapende dochter in de wandelwagen. Slapen betekent: niet huilen. Zolang ik met haar wandel, slaapt ze, zelfs als ik de wagen over een parcours van metershoge trottoirbanden, bergen gravel of dakpansgewijs gelegde stoeptegels heen rol. Ik laat bij deze parfumerie altijd mijn wenkbrauwen verven en degene die dat altijd doet, is net even weg. Ik ben gek op de degene die dat altijd doet. De laatste keer is alweer maanden geleden. Vanochtend keek ik in de spiegel en dacht ik even dat iemand mijn gezicht had uitgegumd.
‘Op hoop van zegen,’ dacht ik, toen ik binnenstapte.

‘Ze komt zo terug,’ zegt de mevrouw van de parfumerie. ‘Ze kan er echt elk moment zijn.’
Ik rol de wandelwagen verder de zaak in. In de wagen drukt de dochter al slapend haar handje stevig tegen haar neus. Mag een baby eigenlijk wel een parfumerie in? Kunnen ze daar geen hersenverweking van krijgen? Ik ben een slechte moeder. Maar hopelijk over een kwartier wel een slechte moeder met twee wenkbrauwen.
‘Ik had die lippenstift vanochtend opgedaan,’ zegt de mevrouw van de parfumerie. ‘En ergens neergelegd en nu kan ik ‘m nergens meer vinden.’
Ik knik geïrriteerd. Ik doe alsof ik rondkijk. In de wagen kucht de dochter. Daarna duwt ze haar hand weer tegen haar neus. ‘Ik heb overal al gezocht,’ zegt de mevrouw.

Ze loopt voorzichtig achter me aan. Alsof ze eigenlijk wil dat het me niet opvalt dat ze er is, terwijl ze zich niet kan inhouden en wel met me moet praten. Alsof ze al twaalf jaar tegen niemand heeft mogen praten in de zaak en dat vandaag voor het eerst mag. Ik probeer haar te ontlopen, maar dat gaat verdomd moeilijk in een parfumerie, met een kinderwagen tussen de schappen door. Ik moet aan Te land, ter zee en in de lucht denken.

‘Misschien is de lippenstift gevallen,’ zegt ze. ‘Ik heb overal al onder gekeken. Niks. Ja, het was maar een testertje, maar ik vind het zo zonde. Het was ook een heel mooie kleur. Ik heb zelfs al in de prullenbak gekeken. Ook niks. Misschien staat ‘ie ergens bij een ander merk. Ik weet het gewoon niet meer. Ik ben al uren aan het zoeken. Ik wil niet zomaar iets kwijt maken hier, dat is natuurlijk niet de bedoeling, dat ik iets kwijt maak. Al ben ik heus niet de enige, hoor, die zomaar dingen op de verkeerde plek terugzet. Of laat vallen.’
‘Ja, nee,’ zeg ik.
‘Of de lippenstift is ergens tussen gerold,’ zegt de verkoopvrouw. ‘Dat kan natuurlijk ook. Als die dingen eenmaal gaan rollen.’
Degene van mijn wenkbrauwen rent langs, herkent me, kijkt in de kinderwagen waar de dochter al haar eerste ontevreden kik heeft gegeven, geeft me drie kussen en rent verder.
‘Het duurt nog even,’ roept ze.
‘Werk je morgen ook?’ roep ik haar na. ‘Nee!’ roept ze. Ze verdwijnt door een deur.
‘Het was een soort lila,’ zegt de mevrouw, die nog achter me blijkt te staan.

Dat was de hoop van zegen. Die vervloog, maar daar ruik je niets van in zo’n parfumerie.
‘Ik bel nog wel voor een afspraak,’ zeg ik.
‘O,’ zegt de vrouw teleurgesteld. ‘Maar ze is vast over een kwartiertje klaar.’

De dochter zet haar sirene aan. Ik maak een u-turn en loop richting de uitgang.
‘Tot ziens!’ roept de vrouw vanuit de deuropening. Ze zwaait enthousiast.
Ik adem diep in. Buiten is het fris en koel. Ergens moet een universum zijn met verloren schroevendraaiers, sokken, haarspeldjes, pennen, lievelingsvesten, klutsen en lippenstiften. Een universum vol met mooie zwarte wenkbrauwen.
Ik denk aan hoeveel baby’s, even oud als mijn dochter, er op de hele wereld precies op dit moment ook aan het huilen zijn. En hoe dat zou klinken, als je ze allemaal kon horen.
We wandelen verder.
Mijn dochter stopt met huilen.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.