Mama
Met het broodmes spelen
Mama
Merci
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Mama
Een tweede adopteren
Mama
Kotsen over de hoes
Mama
Het schoolplein
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Column: yoghurt voor je stoelgang
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Zo'n dag
Mama
Column: Daar word je hard van
Mama
De leven
Mama
Doorslapen
Mama
De helm of niet de helm
People
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
Mama
Column: Trauma's
Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Moe
Mama
Mag ik al bier?
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Het universum der verloren objecten
Mama

Het universum der verloren objecten

Bekijk meer
(3/126)
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/126
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/126
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/126
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/126
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/126
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/126
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/126
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/126
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/126
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/126
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/126
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/126
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/126
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/126
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/126
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/126
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/126
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/126
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/126
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/126
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/126
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/126
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/126
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/126
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/126
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/126
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/126
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/126
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/126
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/126
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/126
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/126
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/126
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/126
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/126
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/126
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/126
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/126
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/126
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/126
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/126
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/126
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/126
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/126
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/126
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/126
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/126
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/126
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/126
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/126
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/126
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/126
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/126
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/126
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/126
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/126
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/126
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/126
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/126
Column: Importkinderen
67/126
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/126
Column: Het wordt beter
65/126
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/126
Column: Fucking mamafiets
63/126
Column: Ik ben een lafaard
62/126
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/126
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/126
Column: Krijsen om gebak
59/126
Column: Trauma's
58/126
Column: Twee kindjes
57/126
Column: Uit de hemel verschenen
56/126
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/126
Column: Het gangetje
54/126
Column: Daar word je hard van
53/126
Column: Dik maar gelukkig
52/126
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/126
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/126
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/126
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/126
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/126
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/126
Column: Lust ik niet!
45/126
Column: Van snurkenstein
44/126
Column: Liever een meisje
43/126
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/126
De uitgebluste moeder
41/126
Ouwe tang
40/126
De onderkin
39/126
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/126
De kinderverjaardag
37/126
Kotsen over de hoes
36/126
Blut
35/126
De leven
34/126
Moe
33/126
Fuck de symbiose
32/126
Met het broodmes spelen
31/126
Doorslapen
30/126
Een tweede adopteren
29/126
Tommie
28/126
Spijt
27/126
Geitenkaaslollytestikel
26/126
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/126
Kak
24/126
Koffie-tik in de boekenkast
23/126
De onschuldige gevangene
22/126
Trefbal
21/126
Rania
20/126
Billendoekjes en maïzena
19/126
Floep
18/126
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/126
Zo'n dag
16/126
Het schoolplein
15/126
Een sprongetje
14/126
Niets veranderd
13/126
De helm of niet de helm
12/126
Merci
11/126
Ziek kind
10/126
Op het consultatiebureau
9/126
De diva en de dronkenlap
8/126
Dag huis
7/126
Lekker genieten
6/126
Hondenravotplek
5/126
Mausoleum
4/126
Het universum der verloren objecten
3/126
Vriend K. op de koffie
2/126
Mag ik al bier?
1/126

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke ‘roze muur’ waar ze steeds tegenaan loopt.

11-4-2017 09:00
 

Mocht je een lippenstift zoals deze zien, dan moet je het zeggen,’ zegt de mevrouw van de parfumerie.
Ik ben zojuist binnengelopen met een slapende dochter in de wandelwagen. Slapen betekent: niet huilen. Zolang ik met haar wandel, slaapt ze, zelfs als ik de wagen over een parcours van metershoge trottoirbanden, bergen gravel of dakpansgewijs gelegde stoeptegels heen rol. Ik laat bij deze parfumerie altijd mijn wenkbrauwen verven en degene die dat altijd doet, is net even weg. Ik ben gek op de degene die dat altijd doet. De laatste keer is alweer maanden geleden. Vanochtend keek ik in de spiegel en dacht ik even dat iemand mijn gezicht had uitgegumd.
‘Op hoop van zegen,’ dacht ik, toen ik binnenstapte.

‘Ze komt zo terug,’ zegt de mevrouw van de parfumerie. ‘Ze kan er echt elk moment zijn.’
Ik rol de wandelwagen verder de zaak in. In de wagen drukt de dochter al slapend haar handje stevig tegen haar neus. Mag een baby eigenlijk wel een parfumerie in? Kunnen ze daar geen hersenverweking van krijgen? Ik ben een slechte moeder. Maar hopelijk over een kwartier wel een slechte moeder met twee wenkbrauwen.
‘Ik had die lippenstift vanochtend opgedaan,’ zegt de mevrouw van de parfumerie. ‘En ergens neergelegd en nu kan ik ‘m nergens meer vinden.’
Ik knik geïrriteerd. Ik doe alsof ik rondkijk. In de wagen kucht de dochter. Daarna duwt ze haar hand weer tegen haar neus. ‘Ik heb overal al gezocht,’ zegt de mevrouw.

Ze loopt voorzichtig achter me aan. Alsof ze eigenlijk wil dat het me niet opvalt dat ze er is, terwijl ze zich niet kan inhouden en wel met me moet praten. Alsof ze al twaalf jaar tegen niemand heeft mogen praten in de zaak en dat vandaag voor het eerst mag. Ik probeer haar te ontlopen, maar dat gaat verdomd moeilijk in een parfumerie, met een kinderwagen tussen de schappen door. Ik moet aan Te land, ter zee en in de lucht denken.

‘Misschien is de lippenstift gevallen,’ zegt ze. ‘Ik heb overal al onder gekeken. Niks. Ja, het was maar een testertje, maar ik vind het zo zonde. Het was ook een heel mooie kleur. Ik heb zelfs al in de prullenbak gekeken. Ook niks. Misschien staat ‘ie ergens bij een ander merk. Ik weet het gewoon niet meer. Ik ben al uren aan het zoeken. Ik wil niet zomaar iets kwijt maken hier, dat is natuurlijk niet de bedoeling, dat ik iets kwijt maak. Al ben ik heus niet de enige, hoor, die zomaar dingen op de verkeerde plek terugzet. Of laat vallen.’
‘Ja, nee,’ zeg ik.
‘Of de lippenstift is ergens tussen gerold,’ zegt de verkoopvrouw. ‘Dat kan natuurlijk ook. Als die dingen eenmaal gaan rollen.’
Degene van mijn wenkbrauwen rent langs, herkent me, kijkt in de kinderwagen waar de dochter al haar eerste ontevreden kik heeft gegeven, geeft me drie kussen en rent verder.
‘Het duurt nog even,’ roept ze.
‘Werk je morgen ook?’ roep ik haar na. ‘Nee!’ roept ze. Ze verdwijnt door een deur.
‘Het was een soort lila,’ zegt de mevrouw, die nog achter me blijkt te staan.

Dat was de hoop van zegen. Die vervloog, maar daar ruik je niets van in zo’n parfumerie.
‘Ik bel nog wel voor een afspraak,’ zeg ik.
‘O,’ zegt de vrouw teleurgesteld. ‘Maar ze is vast over een kwartiertje klaar.’

De dochter zet haar sirene aan. Ik maak een u-turn en loop richting de uitgang.
‘Tot ziens!’ roept de vrouw vanuit de deuropening. Ze zwaait enthousiast.
Ik adem diep in. Buiten is het fris en koel. Ergens moet een universum zijn met verloren schroevendraaiers, sokken, haarspeldjes, pennen, lievelingsvesten, klutsen en lippenstiften. Een universum vol met mooie zwarte wenkbrauwen.
Ik denk aan hoeveel baby’s, even oud als mijn dochter, er op de hele wereld precies op dit moment ook aan het huilen zijn. En hoe dat zou klinken, als je ze allemaal kon horen.
We wandelen verder.
Mijn dochter stopt met huilen.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.