Mama
De kinderverjaardag
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Column: Daar word je hard van
Mama
Column: Trauma's
Mama
Mag ik al bier?
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: Uit de hemel verschenen
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Niets veranderd
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Column: JA-HAAAAAAAA
People
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
Mama
Een sprongetje
Mama
Zo'n dag
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
People
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
People
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
Ziek kind
Mama
Column: Wat te doen met de zuigeling?
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Normaal
Mama

Normaal

Bekijk meer
(2/108)
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/108
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/108
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/108
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/108
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/108
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/108
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/108
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/108
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/108
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/108
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/108
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/108
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/108
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/108
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/108
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/108
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/108
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/108
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/108
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/108
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/108
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/108
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/108
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/108
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/108
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/108
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/108
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/108
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/108
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/108
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/108
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/108
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/108
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/108
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/108
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/108
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/108
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/108
Column: Importkinderen
70/108
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/108
Column: JA-HAAAAAAAA
68/108
Column: Het wordt beter
67/108
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/108
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/108
Column: Fucking mamafiets
64/108
Column: Ik ben een lafaard
63/108
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/108
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/108
Column: Krijsen om gebak
60/108
Column: Trauma's
59/108
Column: Twee kindjes
58/108
Column: Uit de hemel verschenen
57/108
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/108
Column: Het gangetje
55/108
Column: Daar word je hard van
54/108
Column: Dik maar gelukkig
53/108
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/108
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/108
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/108
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/108
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/108
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/108
Column: Lust ik niet!
46/108
Column: Van snurkenstein
45/108
Column: Liever een meisje
44/108
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/108
De uitgebluste moeder
42/108
Ouwe tang
41/108
De onderkin
40/108
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/108
De kinderverjaardag
38/108
Kotsen over de hoes
37/108
Blut
36/108
De leven
35/108
Moe
34/108
Fuck de symbiose
33/108
Met het broodmes spelen
32/108
Doorslapen
31/108
Een tweede adopteren
30/108
Tommie
29/108
Spijt
28/108
Geitenkaaslollytestikel
27/108
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/108
Kak
25/108
Koffie-tik in de boekenkast
24/108
De onschuldige gevangene
23/108
Trefbal
22/108
Rania
21/108
Billendoekjes en maïzena
20/108
Floep
19/108
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/108
Zo'n dag
17/108
Het schoolplein
16/108
Een sprongetje
15/108
Niets veranderd
14/108
De helm of niet de helm
13/108
Merci
12/108
Ziek kind
11/108
Op het consultatiebureau
10/108
De diva en de dronkenlap
9/108
Dag huis
8/108
Lekker genieten
7/108
Hondenravotplek
6/108
Mausoleum
5/108
Het universum der verloren objecten
4/108
Vriend K. op de koffie
3/108
Normaal
2/108
Mag ik al bier?
1/108

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke ‘roze muur’ waar ze steeds tegenaan loopt.

30-3-2017 17:00
 

Toen mijn dochter drie weken oud was dachten we even dat ik een postnatale depressie had. De roze wolk verdween als sneeuw voor de zon zodra de kraamhulp eenmaal was vertrokken. Ik had mij misschien wel meer gehecht aan de kraamhulp dan aan dat nieuwe baby’tje, waarvan ik nog steeds het gevoel had dat het een logeetje was. De huisarts bleek niet erg onder de indruk van mijn ontplofte gevoelsleven.
Of ik dood wilde? Nee.
Of ik mijn dochter iets ergs wilde aandoen? Nee, ook niet.
Ze vertelde me dat veel nieuwe ouders kampen met neerslachtige gevoelens, de eerste maanden na de geboorte. Dat het heel normaal was hoe ik me voelde.
‘Heel normaal,’ benadrukte ze nog eens. ‘Echt.’
Nu lag het achteraf ook aan de combinatie bovenwoning en hittegolf in combinatie met de sloopwerkzaamheden van de verbouwing van het appartement onder ons, maar toch verbaasde het me dat maar weinig mensen daarover vertellen als je vraagt hoe het met ze gaat, nu, met dat nieuwe kind.
‘Hoe gaat het?’ vroeg een goeie kennis van me dit weekend.
‘Ja, nu gaat het goed,’ zei ik. ‘Maar de eerste weken vond ik verschrikkelijk. Echt ver-schrik-ke-lijk.’
Het was even stil.
‘Ja, ik vond er in het begin eigenlijk ook helemaal niets aan. Eigenlijk nog steeds niet echt.’
‘O, dat wist ik helemaal niet,’ zei ik. ‘Nee,’ antwoordde ze. ‘Ik zeg dat eigenlijk niet zo snel.’

Ik ben normaal.
Heus wel.

Precies in die derde week, de week van de nervous breakdown, waagde ik me met de kinderwagen de stad in, om te ontkomen aan de herrie, de hitte, aan mezelf en de stilte waarin je wacht tot je nieuwe huisgenoot gaat huilen of juist daarmee stopt.
In een natuurvoedingswinkel reed ik mijn dochter rond. Ze sliep. De andere klant in de winkel was een hippe magere moeder met twee uitzinnige zoontjes. Ik schatte de jungskes zo drie en vijf, maar pin me er niet op vast, want ik weet niks van kinderen. Nog niet. Ook dat schijnt te komen.
Hoe dan ook: ik liep daar rond, met een angstige knoop in mijn maag, op zoek naar niets in het bijzonder. De jungskes braken de tent af.
De magere hippe moeder moest er eentje tussen de elektrische schuifdeuren uithalen en een ander van een schap met blikken af dirigeren. Nu ben ik opgehouden om over zulke zaken te oordelen, al deed ik dat vóór het moederschap heel gemakkelijk. Toen ze met haar joelende winkelwagen passeerde beet ze me toe: ‘Ik zou nog maar genieten als ik jou was. Nu heb je het nog lekker rustig.’ Ze beende fluks door en rekende haar spullen af bij de kassa. Vast quinoa of speltmeel of een andere wassen neus van de afgelopen vijf jaar.

Jo Brand zegt in haar show Barely Live dat ze sinds ze moeder is geworden, ze alleen nog maar chagrijnig is en de hele dag scheldt. Dat als ze een bos bloemen bezorgd krijgt, ze die tegenwoordig meteen in de vuilnisbak gooit, want anders moet je weer een vaas zoeken, de stengels bijknippen en een week later belanden ze alsnog bij het vuil.
Daar moet ik vaak aan denken.
En ik denk vaak aan die kwaaie mevrouw in de natuurvoedingswinkel.
En of ik zelf ooit ook zo word.
Misschien ben ik het al.
Misschien wel.
En misschien is dat ook wel heel normaal.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.