Mama
De kinderverjaardag
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Column: Daar word je hard van
Mama
Column: Trauma's
Mama
Mag ik al bier?
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
Column: Uit de hemel verschenen
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Niets veranderd
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Mama
Column: JA-HAAAAAAAA
People
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
Mama
Een sprongetje
Mama
Zo'n dag
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
People
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
People
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
Mama
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
Mama
Ziek kind
Mama
Column: Wat te doen met de zuigeling?
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Normaal
Mama

Normaal

Bekijk meer
(2/113)
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
113/113
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/113
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/113
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/113
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/113
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/113
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/113
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/113
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/113
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/113
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/113
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/113
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/113
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/113
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/113
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/113
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/113
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/113
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/113
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/113
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/113
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/113
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/113
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/113
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/113
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/113
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/113
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/113
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/113
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/113
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/113
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/113
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/113
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/113
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/113
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/113
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/113
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/113
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/113
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/113
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/113
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/113
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/113
Column: Importkinderen
70/113
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/113
Column: JA-HAAAAAAAA
68/113
Column: Het wordt beter
67/113
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/113
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/113
Column: Fucking mamafiets
64/113
Column: Ik ben een lafaard
63/113
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/113
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/113
Column: Krijsen om gebak
60/113
Column: Trauma's
59/113
Column: Twee kindjes
58/113
Column: Uit de hemel verschenen
57/113
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/113
Column: Het gangetje
55/113
Column: Daar word je hard van
54/113
Column: Dik maar gelukkig
53/113
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/113
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/113
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/113
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/113
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/113
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/113
Column: Lust ik niet!
46/113
Column: Van snurkenstein
45/113
Column: Liever een meisje
44/113
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/113
De uitgebluste moeder
42/113
Ouwe tang
41/113
De onderkin
40/113
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/113
De kinderverjaardag
38/113
Kotsen over de hoes
37/113
Blut
36/113
De leven
35/113
Moe
34/113
Fuck de symbiose
33/113
Met het broodmes spelen
32/113
Doorslapen
31/113
Een tweede adopteren
30/113
Tommie
29/113
Spijt
28/113
Geitenkaaslollytestikel
27/113
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/113
Kak
25/113
Koffie-tik in de boekenkast
24/113
De onschuldige gevangene
23/113
Trefbal
22/113
Rania
21/113
Billendoekjes en maïzena
20/113
Floep
19/113
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/113
Zo'n dag
17/113
Het schoolplein
16/113
Een sprongetje
15/113
Niets veranderd
14/113
De helm of niet de helm
13/113
Merci
12/113
Ziek kind
11/113
Op het consultatiebureau
10/113
De diva en de dronkenlap
9/113
Dag huis
8/113
Lekker genieten
7/113
Hondenravotplek
6/113
Mausoleum
5/113
Het universum der verloren objecten
4/113
Vriend K. op de koffie
3/113
Normaal
2/113
Mag ik al bier?
1/113

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke ‘roze muur’ waar ze steeds tegenaan loopt.

30-3-2017 17:00
 

Toen mijn dochter drie weken oud was dachten we even dat ik een postnatale depressie had. De roze wolk verdween als sneeuw voor de zon zodra de kraamhulp eenmaal was vertrokken. Ik had mij misschien wel meer gehecht aan de kraamhulp dan aan dat nieuwe baby’tje, waarvan ik nog steeds het gevoel had dat het een logeetje was. De huisarts bleek niet erg onder de indruk van mijn ontplofte gevoelsleven.
Of ik dood wilde? Nee.
Of ik mijn dochter iets ergs wilde aandoen? Nee, ook niet.
Ze vertelde me dat veel nieuwe ouders kampen met neerslachtige gevoelens, de eerste maanden na de geboorte. Dat het heel normaal was hoe ik me voelde.
‘Heel normaal,’ benadrukte ze nog eens. ‘Echt.’
Nu lag het achteraf ook aan de combinatie bovenwoning en hittegolf in combinatie met de sloopwerkzaamheden van de verbouwing van het appartement onder ons, maar toch verbaasde het me dat maar weinig mensen daarover vertellen als je vraagt hoe het met ze gaat, nu, met dat nieuwe kind.
‘Hoe gaat het?’ vroeg een goeie kennis van me dit weekend.
‘Ja, nu gaat het goed,’ zei ik. ‘Maar de eerste weken vond ik verschrikkelijk. Echt ver-schrik-ke-lijk.’
Het was even stil.
‘Ja, ik vond er in het begin eigenlijk ook helemaal niets aan. Eigenlijk nog steeds niet echt.’
‘O, dat wist ik helemaal niet,’ zei ik. ‘Nee,’ antwoordde ze. ‘Ik zeg dat eigenlijk niet zo snel.’

Ik ben normaal.
Heus wel.

Precies in die derde week, de week van de nervous breakdown, waagde ik me met de kinderwagen de stad in, om te ontkomen aan de herrie, de hitte, aan mezelf en de stilte waarin je wacht tot je nieuwe huisgenoot gaat huilen of juist daarmee stopt.
In een natuurvoedingswinkel reed ik mijn dochter rond. Ze sliep. De andere klant in de winkel was een hippe magere moeder met twee uitzinnige zoontjes. Ik schatte de jungskes zo drie en vijf, maar pin me er niet op vast, want ik weet niks van kinderen. Nog niet. Ook dat schijnt te komen.
Hoe dan ook: ik liep daar rond, met een angstige knoop in mijn maag, op zoek naar niets in het bijzonder. De jungskes braken de tent af.
De magere hippe moeder moest er eentje tussen de elektrische schuifdeuren uithalen en een ander van een schap met blikken af dirigeren. Nu ben ik opgehouden om over zulke zaken te oordelen, al deed ik dat vóór het moederschap heel gemakkelijk. Toen ze met haar joelende winkelwagen passeerde beet ze me toe: ‘Ik zou nog maar genieten als ik jou was. Nu heb je het nog lekker rustig.’ Ze beende fluks door en rekende haar spullen af bij de kassa. Vast quinoa of speltmeel of een andere wassen neus van de afgelopen vijf jaar.

Jo Brand zegt in haar show Barely Live dat ze sinds ze moeder is geworden, ze alleen nog maar chagrijnig is en de hele dag scheldt. Dat als ze een bos bloemen bezorgd krijgt, ze die tegenwoordig meteen in de vuilnisbak gooit, want anders moet je weer een vaas zoeken, de stengels bijknippen en een week later belanden ze alsnog bij het vuil.
Daar moet ik vaak aan denken.
En ik denk vaak aan die kwaaie mevrouw in de natuurvoedingswinkel.
En of ik zelf ooit ook zo word.
Misschien ben ik het al.
Misschien wel.
En misschien is dat ook wel heel normaal.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.