People
Column: To free bleed or not to free bleed?
People
Minder zaadpraat graag!
People
De magere man met de dikke teckel
People
Luxeprobleem
People
Mijn seksistische fobie
People
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
People
Je bent mijn mattie, Steve
People
Een date met bloemen
People
Op lijmvakantie
People
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
People
Nu weet ik wie Lasse Schöne is
People
Turofobie
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: Met een Duitser en ik fakete
People
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
Liefde & Seks
Vrijen op een bed van gras
People
Kruizen en fanaten
People
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
People
Een date met bloemen
People
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
People
Column: Echte Azië-kenners
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Malou Holshuijsen
  3. Column: Met een man naar de film
People

Column: Met een man naar de film

Bekijk meer
(20/46)
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/46
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/46
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/46
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/46
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/46
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/46
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/46
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/46
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/46
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/46
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/46
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/46
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/46
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/46
Column: De Botoxbarricade
32/46
Column: Het donderwolkje
31/46
Column: Uitgedrukte liefde
30/46
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/46
Column: Geen zeventien meer
28/46
Column: Kutcolumn
27/46
Column: Tongen op DGTL
26/46
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/46
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/46
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/46
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/46
Column: Balletles en de dick pic
21/46
Column: Met een man naar de film
20/46
Column: Hoera, hoera, horeca
19/46
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/46
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/46
Column: Viva valium
16/46
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/46
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/46
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/46
Mijn oma en de trut
12/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/46
Column: Echte Azië-kenners
10/46
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/46
De fietsfascist
5/46
Op lijmvakantie
4/46
Koffie en groepsseks
3/46
Katers en vagijnen
2/46
Mijn seksistische fobie
1/46

Malou schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.

03-3-2018 20:00
 

Hij wil met mij naar de film. We hebben nog geen drie minuten met elkaar gesproken. Daan, mijn beste vriend, en ik praten met een man waar we toevallig naast staan in een bar. Hij onderbreekt Daan midden in het gesprek. ‘Zeg, wil jij overmorgen met mij naar de film?’ vraagt de man aan mij, terwijl hij zijn hand op mijn schouder legt. Voordat ik zelf iets kan zeggen hoor ik Daan, mijn beste vriend, instemmen. Ik schop tegen Daan zijn kuit, wat de man ziet. ‘Deze conversatie miste inderdaad nog een beetje ongemak,’ grapt hij.

Ik zoek naar een smoes. Probeer iets te verzinnen waar ik overmorgen heel druk mee ben. Tevergeefs. Twee dagen later staat Daan, mijn beste vriend, voor mijn deur. Met in zijn hand de figuurlijke gloeiende pook om me het huis mee uit te rammen.

‘Hou je dat aan?’ zijn z’n eerste woorden.
Ik rol met mijn ogen.
Hij loopt naar mijn kast.
Ik plof op de bank met mijn hoofd in een kussen.
Hij legt een outfit klaar op de bank, loopt mijn woonkamer in.
‘Hup! Opschieten jij!’ spreekt hij me liefkozend toe.
Ik kleed me om.  

Een half uur, een preek en outfit later kom ik met een bezweet hoofd en plakkerig haar aan op de plek waar we hebben afgesproken.

De man staat me op te wachten.

Wanneer we vooraf iets drinken aan de bar verlang ik naar het kussen op de bank waar ik veertig minuten geleden nog veilig mijn hoofd in kon drukken. Nu kan ik me niet verstoppen. De man vraagt of ik vaker naar de bioscoop ga. ‘Wat origineel, vragen of ik hier vaker kom terwijl je me zelf naar binnen hebt geloodst,’ antwoord ik. Hij moet lachen maar verwacht blijkbaar toch nog een serieus antwoord. ‘Sinds ik heb gezien dat het hier krioelt van de muizen eigenlijk niet.’

In mijn hoofd zie ik het gezicht van Daan, mijn beste vriend, nee schuddend en met zijn ogen rollend. ‘Hoe kom je daar nou bij?’ vraagt de man. Ik vertel hem dat ik stuitte op een filmpje waar ze tijdens een voorstelling in Tuschinski de vloer filmde. ‘Meer muizen op een bioscoopvloer dan duiven op de Dam,’ hoor ik mezelf zeggen. Weer lacht hij. ‘Dit is een filmhuis, geen bioscoop. Hier zijn geen muizen, ik beloof het.’ Ik lach terug en besluit hem te geloven. Ik ben immers dol op sprookjes.

Filmhuizen zijn niet zo van de sprookjes. Waar ik in de muizenbioscoop vaak weg-zwijmel bij mooie acteurs, zoetsappige liefdesverhalen en zij leefden lang en gelukkig, zit ik in het filmhuis naar een arthouse film te kijken waar seks, dood en verderf de uitgelichte thema’s zijn. Deze film heeft schijt aan mijn liefde voor sprookjes of aan het feit dat ik hier naast een man zit die ik straks nog moet aankijken.

Uren, seksscènes en sterfgevallen gaan voorbij. Het doet me denken aan die keer dat ik bij mijn opa en oma logeerde en Turks Fruit op televisie kwam. Ongemakcijfer elf. 

‘Wat vond je van de film?’ vraagt hij twee uur later.
Ik zoek naar woorden. ‘Puur…,’ is het eerste wat in me opkomt.
‘Puur?’ Weer verschijnt de lach op zijn gezicht. ‘Wat vond je er puur aan dan?’
‘Puur, als in realistisch? Gedetailleerd en veel close-up,’ antwoord ik. ‘Nog nooit zoveel menselijke holtes op groot scherm gezien,’ vul ik aan.

In mijn hoofd schudt Daan wederom zijn hoofd.

‘Maar, geen muizen op de grond, dus dat is pure winst.’ Ik praat door om de vorige zin zo snel mogelijk te doen vergeten. Hij pakt twee glazen wijn van de bar en rijkt mij er een aan. ‘Op nog nooit zoveel menselijke holtes op groot scherm,’ proost hij met een glimlach op z’n gezicht en zijn glas in de lucht.

Nu moet ook ik lachen. Ik proost terug.

Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen. 

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.