People
Malou: 'Ik kom voor de eerste controle na mijn laatste behandeling'
Mama
Billendoekjes en maïzena
People
Gaia (deel 3): turbulentie
People
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
People
Georgina Verbaan: 'Ik heb de vreselijkste deurbel op aarde'
People
Aanzeiken en opstarten
People
Column: 'Elke dag heb ik wel een keer spijt van zijn komst'
People
The world according to Caro: de oude vrouw en de zee
Mama
Blut
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
People
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
People
Column: Uitgedrukte liefde
People
'Ik ben Cesar, en ik koop geurkaarsen'
People
De Tandarts
People
Deel 3: gedaan met Daan
Mama
Ouwe tang
People
Cesar Majorana: 'Waarom ik niet geloof in coaches en goeroes'
People
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
Mama
Column: Importkinderen
People
Column: De slimme excuses die ik gebruik voor dure aankopen
People
Cesar: ‘Dit is de reden waarom we de snackbar moeten redden’
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Mama
  3. Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
Mama

Hanneke Hendrix: Het Segway-principe

Bekijk meer
(72/102)
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/102
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/102
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/102
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/102
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/102
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/102
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/102
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/102
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/102
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/102
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/102
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/102
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/102
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/102
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/102
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/102
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/102
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/102
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/102
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/102
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/102
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/102
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/102
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/102
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/102
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/102
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/102
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/102
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/102
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/102
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/102
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/102
Column: Importkinderen
70/102
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/102
Column: JA-HAAAAAAAA
68/102
Column: Het wordt beter
67/102
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/102
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/102
Column: Fucking mamafiets
64/102
Column: Ik ben een lafaard
63/102
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/102
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/102
Column: Krijsen om gebak
60/102
Column: Trauma's
59/102
Column: Twee kindjes
58/102
Column: Uit de hemel verschenen
57/102
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/102
Column: Het gangetje
55/102
Column: Daar word je hard van
54/102
Column: Dik maar gelukkig
53/102
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/102
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/102
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/102
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/102
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/102
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/102
Column: Lust ik niet!
46/102
Column: Van snurkenstein
45/102
Column: Liever een meisje
44/102
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/102
De uitgebluste moeder
42/102
Ouwe tang
41/102
De onderkin
40/102
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/102
De kinderverjaardag
38/102
Kotsen over de hoes
37/102
Blut
36/102
De leven
35/102
Moe
34/102
Fuck de symbiose
33/102
Met het broodmes spelen
32/102
Doorslapen
31/102
Een tweede adopteren
30/102
Tommie
29/102
Spijt
28/102
Geitenkaaslollytestikel
27/102
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/102
Kak
25/102
Koffie-tik in de boekenkast
24/102
De onschuldige gevangene
23/102
Trefbal
22/102
Rania
21/102
Billendoekjes en maïzena
20/102
Floep
19/102
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/102
Zo'n dag
17/102
Het schoolplein
16/102
Een sprongetje
15/102
Niets veranderd
14/102
De helm of niet de helm
13/102
Merci
12/102
Ziek kind
11/102
Op het consultatiebureau
10/102
De diva en de dronkenlap
9/102
Dag huis
8/102
Lekker genieten
7/102
Hondenravotplek
6/102
Mausoleum
5/102
Het universum der verloren objecten
4/102
Vriend K. op de koffie
3/102
Normaal
2/102
Mag ik al bier?
1/102

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie ‘doet ook maar wat’ en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

23-7-2018 22:00
 

We zitten op het terras als Een Heel Bekende Zanger voorbij loopt. Hij maakt veel herrie, lijkt behoorlijk aangeschoten, maar niemand kijkt echt op. Ik zit met L. aan een tafeltje in de schaarse schaduw en L. vertelt over haar nieuwe werk, de kinderopvang. Aan onze blikken weten we van elkaar dat we De Heel Bekende Zanger gezien hebben, maar toch praten we gewoon door alsof er niets aan de hand is. Ook niet als De Bekende Zanger ons terras oploopt en struikelend een lege stoel van ons tafeltje aan de kant schuift om erdoor te kunnen. Hij loopt naar binnen.
‘Heeft niemand hem nou gezien?’ sist L.
Ik schud mijn hoofd. Ik heb hier een theorie over. Dit fenomeen heet het Segway-principe.

Lees ook: Column: Vermoeid ouderschap

Het Segway-principe bedacht ik ooit samen met N. en E., misschien wel een decennium geleden, toen het ons vier jaar op rij lukte om illegaal het gala van De Gouden Kalveren binnen te komen. Tijdens zo’n avond stonden we in een bomvolle foyer een biertje te drinken en te doen alsof wij daar hoorden, toen Tycho Gernand zich tussen ons groepje doorwrong om aan de andere kant van de ruimte te komen. We gingen gewoon door met ons gesprek, alsof op dat moment niet iemand, en al helemaal niet Tycho Gernand, precies in het midden van ons drieën stond rond te kijken waar hij heen moest lopen.
Daarna waren we stil.
Ik dacht na.
‘Weet je wat het is?’ zei ik na een tijdje. ‘Jullie kennen toch wel de Segway?’
‘Hè?’ zei E.
‘Ik bedoel: je ziet toch wel eens mensen op een Segway door de stad rijden?’
Ze knikten.
‘Mensen op een Segway doen altijd net alsof ze niet op een Segway staan. Ze rijden rond met een blik van: niks aan de hand, hoezo? Ik loop hier gewoon. Ik sta helemaal niet op een raar apparaat met wielen waardoor ik een halve meter hoger ben en verder niet lijk te bewegen.’ ‘Maar je ziet inderdaad heel goed in hun blik dat ze ook wel snappen dat er iets aan de hand is,’ zei E.
‘We staan hier allemaal alsof we op een Segway staan,’ zei N.
‘Juist,’ zei ik.
‘Het Segway-principe,’ zei E. plechtig, 'gaat ook op als mensen bijvoorbeeld op een vol perron staan en er iemand heel hard in zichzelf staat te praten.’
We keken rond. Iedereen lachte en voerde geanimeerd een gesprek. In de verte stond Carice van Houten een bakje beenham te eten, op de bar stond een Gouden Kalf, Barry Atsma deed een cool dansje en Isolde Hallensleben kwam binnen met een grote, zwarte zitzak in haar armen. Niemand keek op of om.

Lees ook: Column: Importkinderen

‘Goh,’ zegt L.
‘Dat waren nog eens tijden,’ zeg ik.
In het dorp zijn geen bekende Nederlanders. Laat staan Segways. In het dorp rijden ze op een tractor, met een blik alsof ze gewoon op een tractor rijden.
‘Wist je dat de man die de Segway heeft uitgevonden met zo’n Segway een ravijn inreed en dood was?’ zegt L.
Ik knik.
‘Hoe zou dat aan het Segway-principe te koppelen zijn?’ zegt L.
De Heel Bekende Zanger wankelt naar buiten en probeert een eind verderop zijn fiets van het slot te krijgen.
‘Wat dat betreft: Ik denk dat hij straks de Waal in fietst,’ zegt L.
We knikken allebei geheimzinnig.
We kijken De Heel Bekende Zanger na.
We weten nog niet precies hoe en wat, maar we zijn hier iets op het spoor.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.