People
Deel 3: gedaan met Daan
Mama
Kak
People
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
People
Cesar Majorana: 'Het ging snel. Ik viel. Er was bloed'
People
Ik racefiets
People
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
Carrière & Geld
Column: nooit meer vrijwillig de sneeuw in
People
Gaia (deel 10): Bekende dj aan boord
People
Column: het kauwgomballenfeestje
Carrière & Geld
Cesar Majorana: 'We zijn allemaal de slet van ons broodritueel'
People
Georgina Verbaan: 'Ik heb veel te danken aan panfluitperuanen'
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
People
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
People
Carmen: 'Waarom is de gezonde gulden middenweg zo moeilijk?'
Carrière & Geld
Cesar Majorana: 'Als het uit is, blijft soms alleen Tupperware over'
People
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
Carrière & Geld
Column: 'Netwerkfreaks zijn de ratten van de samenleving'
Carrière & Geld
We moeten praten over onze boodschappen en Facebookscrollen
Carrière & Geld
Column: 'Holy shit, mijn gezin'
Mama
Column: Ik ben een lafaard
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Mama
  3. Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
Mama

Hanneke Hendrix: Het Segway-principe

Bekijk meer
(72/112)
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/112
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/112
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/112
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/112
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/112
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/112
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/112
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/112
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/112
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/112
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/112
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/112
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/112
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/112
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/112
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/112
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/112
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/112
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/112
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/112
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/112
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/112
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/112
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/112
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/112
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/112
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/112
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/112
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/112
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/112
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/112
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/112
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/112
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/112
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/112
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/112
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/112
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/112
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/112
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/112
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/112
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/112
Column: Importkinderen
70/112
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/112
Column: JA-HAAAAAAAA
68/112
Column: Het wordt beter
67/112
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/112
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/112
Column: Fucking mamafiets
64/112
Column: Ik ben een lafaard
63/112
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/112
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/112
Column: Krijsen om gebak
60/112
Column: Trauma's
59/112
Column: Twee kindjes
58/112
Column: Uit de hemel verschenen
57/112
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/112
Column: Het gangetje
55/112
Column: Daar word je hard van
54/112
Column: Dik maar gelukkig
53/112
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/112
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/112
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/112
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/112
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/112
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/112
Column: Lust ik niet!
46/112
Column: Van snurkenstein
45/112
Column: Liever een meisje
44/112
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/112
De uitgebluste moeder
42/112
Ouwe tang
41/112
De onderkin
40/112
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/112
De kinderverjaardag
38/112
Kotsen over de hoes
37/112
Blut
36/112
De leven
35/112
Moe
34/112
Fuck de symbiose
33/112
Met het broodmes spelen
32/112
Doorslapen
31/112
Een tweede adopteren
30/112
Tommie
29/112
Spijt
28/112
Geitenkaaslollytestikel
27/112
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/112
Kak
25/112
Koffie-tik in de boekenkast
24/112
De onschuldige gevangene
23/112
Trefbal
22/112
Rania
21/112
Billendoekjes en maïzena
20/112
Floep
19/112
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/112
Zo'n dag
17/112
Het schoolplein
16/112
Een sprongetje
15/112
Niets veranderd
14/112
De helm of niet de helm
13/112
Merci
12/112
Ziek kind
11/112
Op het consultatiebureau
10/112
De diva en de dronkenlap
9/112
Dag huis
8/112
Lekker genieten
7/112
Hondenravotplek
6/112
Mausoleum
5/112
Het universum der verloren objecten
4/112
Vriend K. op de koffie
3/112
Normaal
2/112
Mag ik al bier?
1/112

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie ‘doet ook maar wat’ en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

23-7-2018 22:00
 

We zitten op het terras als Een Heel Bekende Zanger voorbij loopt. Hij maakt veel herrie, lijkt behoorlijk aangeschoten, maar niemand kijkt echt op. Ik zit met L. aan een tafeltje in de schaarse schaduw en L. vertelt over haar nieuwe werk, de kinderopvang. Aan onze blikken weten we van elkaar dat we De Heel Bekende Zanger gezien hebben, maar toch praten we gewoon door alsof er niets aan de hand is. Ook niet als De Bekende Zanger ons terras oploopt en struikelend een lege stoel van ons tafeltje aan de kant schuift om erdoor te kunnen. Hij loopt naar binnen.
‘Heeft niemand hem nou gezien?’ sist L.
Ik schud mijn hoofd. Ik heb hier een theorie over. Dit fenomeen heet het Segway-principe.

Lees ook: Column: Vermoeid ouderschap

Het Segway-principe bedacht ik ooit samen met N. en E., misschien wel een decennium geleden, toen het ons vier jaar op rij lukte om illegaal het gala van De Gouden Kalveren binnen te komen. Tijdens zo’n avond stonden we in een bomvolle foyer een biertje te drinken en te doen alsof wij daar hoorden, toen Tycho Gernand zich tussen ons groepje doorwrong om aan de andere kant van de ruimte te komen. We gingen gewoon door met ons gesprek, alsof op dat moment niet iemand, en al helemaal niet Tycho Gernand, precies in het midden van ons drieën stond rond te kijken waar hij heen moest lopen.
Daarna waren we stil.
Ik dacht na.
‘Weet je wat het is?’ zei ik na een tijdje. ‘Jullie kennen toch wel de Segway?’
‘Hè?’ zei E.
‘Ik bedoel: je ziet toch wel eens mensen op een Segway door de stad rijden?’
Ze knikten.
‘Mensen op een Segway doen altijd net alsof ze niet op een Segway staan. Ze rijden rond met een blik van: niks aan de hand, hoezo? Ik loop hier gewoon. Ik sta helemaal niet op een raar apparaat met wielen waardoor ik een halve meter hoger ben en verder niet lijk te bewegen.’ ‘Maar je ziet inderdaad heel goed in hun blik dat ze ook wel snappen dat er iets aan de hand is,’ zei E.
‘We staan hier allemaal alsof we op een Segway staan,’ zei N.
‘Juist,’ zei ik.
‘Het Segway-principe,’ zei E. plechtig, 'gaat ook op als mensen bijvoorbeeld op een vol perron staan en er iemand heel hard in zichzelf staat te praten.’
We keken rond. Iedereen lachte en voerde geanimeerd een gesprek. In de verte stond Carice van Houten een bakje beenham te eten, op de bar stond een Gouden Kalf, Barry Atsma deed een cool dansje en Isolde Hallensleben kwam binnen met een grote, zwarte zitzak in haar armen. Niemand keek op of om.

Lees ook: Column: Importkinderen

‘Goh,’ zegt L.
‘Dat waren nog eens tijden,’ zeg ik.
In het dorp zijn geen bekende Nederlanders. Laat staan Segways. In het dorp rijden ze op een tractor, met een blik alsof ze gewoon op een tractor rijden.
‘Wist je dat de man die de Segway heeft uitgevonden met zo’n Segway een ravijn inreed en dood was?’ zegt L.
Ik knik.
‘Hoe zou dat aan het Segway-principe te koppelen zijn?’ zegt L.
De Heel Bekende Zanger wankelt naar buiten en probeert een eind verderop zijn fiets van het slot te krijgen.
‘Wat dat betreft: Ik denk dat hij straks de Waal in fietst,’ zegt L.
We knikken allebei geheimzinnig.
We kijken De Heel Bekende Zanger na.
We weten nog niet precies hoe en wat, maar we zijn hier iets op het spoor.

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.