Hanneke Hendrix
Lekker genieten
Hanneke Hendrix
Merci
Hanneke Hendrix
Ziek kind
Hanneke Hendrix
Koffie-tik in de boekenkast
Hanneke Hendrix
Rania
Hanneke Hendrix
Billendoekjes en maïzena
Hanneke Hendrix
Kak
Hanneke Hendrix
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Hanneke Hendrix
De helm of niet de helm
Hanneke Hendrix
Op het consultatiebureau
Hanneke Hendrix
Dag huis
Hanneke Hendrix
De diva en de dronkenlap
Hanneke Hendrix
Hondenravotplek
Hanneke Hendrix
Floep
Hanneke Hendrix
Het schoolplein
Hanneke Hendrix
Trefbal
Hanneke Hendrix
Niets veranderd
Hanneke Hendrix
De onschuldige gevangene
Hanneke Hendrix
Een sprongetje
Hanneke Hendrix
Zo'n dag
Hanneke Hendrix
Mausoleum
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Vriend K. op de koffie
Column: Hanneke Hendrix
(3/75)
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/75
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/75
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/75
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/75
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/75
Column: Importkinderen
70/75
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/75
Column: JA-HAAAAAAAA
68/75
Column: Het wordt beter
67/75
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/75
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/75
Column: Fucking mamafiets
64/75
Column: Ik ben een lafaard
63/75
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/75
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/75
Column: Krijsen om gebak
60/75
Column: Trauma's
59/75
Column: Twee kindjes
58/75
Column: Uit de hemel verschenen
57/75
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/75
Column: Het gangetje
55/75
Column: Daar word je hard van
54/75
Column: Dik maar gelukkig
53/75
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/75
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/75
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/75
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/75
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/75
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/75
Column: Lust ik niet!
46/75
Column: Van snurkenstein
45/75
Column: Liever een meisje
44/75
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/75
De uitgebluste moeder
42/75
Ouwe tang
41/75
De onderkin
40/75
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/75
De kinderverjaardag
38/75
Kotsen over de hoes
37/75
Blut
36/75
De leven
35/75
Moe
34/75
Fuck de symbiose
33/75
Met het broodmes spelen
32/75
Doorslapen
31/75
Een tweede adopteren
30/75
Tommie
29/75
Spijt
28/75
Geitenkaaslollytestikel
27/75
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/75
Kak
25/75
Koffie-tik in de boekenkast
24/75
De onschuldige gevangene
23/75
Trefbal
22/75
Rania
21/75
Billendoekjes en maïzena
20/75
Floep
19/75
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/75
Zo'n dag
17/75
Het schoolplein
16/75
Een sprongetje
15/75
Niets veranderd
14/75
De helm of niet de helm
13/75
Merci
12/75
Ziek kind
11/75
Op het consultatiebureau
10/75
De diva en de dronkenlap
9/75
Dag huis
8/75
Lekker genieten
7/75
Hondenravotplek
6/75
Mausoleum
5/75
Het universum der verloren objecten
4/75
Vriend K. op de koffie
3/75
Normaal
2/75
Mag ik al bier?
1/75
Hanneke Hendrix

Vriend K. op de koffie

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke ‘roze muur’ waar ze steeds tegenaan loopt.

03-4-2017 20:00

‘En dan vraag ik me af: wat doet zo iemand nu de hele dag?’ zegt vriend K. Ik kijk weg van de box, waarin mijn dochter naar de mobile met badstoffen konijntjes kijkt.

Vriend K. zit op de bank met een beschuitje met muisjes. Hij heeft het schoteltje op zijn knieën staan en ineens valt me op dat hij er lullig uitziet. Vroeger keek ik tegen hem op, toen ik bij hem in huis kwam wonen. Ik studeerde nog en wist - zoals iedereen toen - totaal niet wat ik wilde. K. wist dat wel. Hij toerde met zijn band tien maanden per jaar door Europa. Toen vond ik dat vreselijk stoer. Nu is hij veertig en toert hij nog steeds voor een appel en een ei met zijn bandje langs jeugdhonken in Polen. Vergane glorie, noemt mijn man dat.

‘Zo iemand als ik?’ vraag ik.
‘Ja, nee, zegt vriend K. ‘Niet zoals jij. Gewoon iemand met een baby. Van die mensen, met kinderen.’ Hij maakt tijdens het uitspreken van de woorden ‘mensen met kinderen’ aanhalingstekens met zijn vingers. Mijn dochter lacht naar het groene konijn. Het konijn lacht terug. Maar goed, het konijn lacht altijd. Het konijn is namelijk altijd vrolijk, net als zijn collega’s; het roze konijn, het blauwe konijn en het oranje konijn. Niet lachen als in schaterlachen, overigens. Ze glimlachen gewoon heel erg tevreden.
Het zijn gelúkkige konijnen.
Altijd.
De hele dag.
Gelukkig.
‘En gewoon iemand?’ vraag ik. ‘Wat bedoel je daar nou weer mee?’
Vriend K. denkt vaak dat ik mijn dochter te leen heb. Dat ik haar over een paar maanden weer teruggeef aan de kosmos. Vriend K. denkt na.
‘Ja, wat dóe jij nou eigenlijk de hele dag? Een baby slaapt toch om de twee uur? Wat doe je in de uren dat ze slaapt?’ ‘Als ze slaapt.’
‘Slaapt ze niet?
‘Overdag?’
‘Overdag ja.’
‘Alleen als het bed wiegt of ik haar rondrijd.’
‘En, ‘s nachts?’

Je mag nooit zeggen dat je kind goed slaapt. Als je een kind hebt gekregen word je direct in een parallel universum geplaatst waarin alles waarvan je zegt dat het goed gaat, binnen vierentwintig uur niet meer goed gaat. Dit is geen grap. Dit is echt waar. Vraag maar na. Ik denk zelfs dat er onderzoek naar is gedaan. Ergens in Amerika, door de NASA, met resusaapjes en gestolen baby’s. Of zoiets. Overigens werkt dat gegeven niet omgekeerd evenredig. Als je zegt dat iets slecht gaat, dan blijft het doorgaans op hetzelfde niveau slecht gaan.
De kosmos doet maar wat.
‘Tja,’ zeg ik.
Mijn dochter begint te huilen. Vriend K. drinkt zijn koffie op.
‘Het is een leuk kind hoor, je dochter.’

Hij veegt zijn handen aan zijn broek af en staat op.
‘Tijd om te gaan,’ zegt hij. ‘Ik moet mijn drumstel nog inpakken.’
Ik zwaai hem uit bij de deur.
Tja, wat doe ik eigenlijk de hele dag? Wachten tot ze gaat slapen, honger heeft, wakker wordt, lacht, huilt, poept, plast, speelt, naar de gelukkige konijntjes kijkt, huilt, huilt, slaapt, wakker wordt, wakker wordt, wakker wordt, wakker wordt, steeds maar weer wakker wordt.
Dat.

Ik denk niet dat we elkaar nog gaan zien, de komende tijd: K. en ik.
Misschien wel nooit meer.
Eigenlijk weet ik niets meer zeker tegenwoordig.
Ja, dat mijn dochter mijn dochter is en mijn man mijn man.
Dat zijn de dingen die ik zeker weet. Dat iedere dag weer anders is. Dat iedere dag als vanzelf weer begint. 
Dat is een wonder, hoe ik mijn hakken ook in het zand zet.

Meer lezen