Mama
Een sprongetje
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Floep
Mama
De diva en de dronkenlap
Mama
Niets veranderd
Mama
Lekker genieten
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Trefbal
Mama
Kak
Mama
Dag huis
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Ziek kind
Mama
Koffie-tik in de boekenkast
Mama
Zo'n dag
Mama
Mausoleum
Mama
Rania
Mama
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Mama
Mag ik al bier?
Mama
Op het consultatiebureau
Mama
Het schoolplein
Mama
Merci
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Vriend K. op de koffie
Mama

Vriend K. op de koffie

Bekijk meer
(2/141)
Hanneke: 'Ik gebruik de wasmand als opbergvak voor schone was'
141/141
Hanneke: 'Als ik thuis werk ga ik op de bank Netflix kijken'
140/141
Hanneke Hendrix en de oma die zegt dat ze een beetje dik is
139/141
Hanneke: 'Voor obstipatie hoef je je niet te schamen hoor'
138/141
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
137/141
Hanneke: 'Het mannetje naast me haalt een boterhamzakje uit zijn tas'
136/141
Hanneke: 'Ik rek en strek niet in het openbaar, maar uit het zicht'
135/141
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
134/141
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
133/141
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
132/141
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
131/141
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
130/141
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
129/141
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
128/141
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/141
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/141
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/141
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/141
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/141
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/141
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/141
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/141
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/141
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/141
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/141
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/141
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/141
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/141
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/141
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/141
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/141
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/141
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/141
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/141
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/141
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/141
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/141
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/141
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/141
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/141
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/141
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/141
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/141
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/141
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/141
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/141
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/141
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/141
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/141
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/141
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/141
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/141
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/141
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/141
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/141
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/141
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/141
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/141
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/141
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/141
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/141
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/141
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/141
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/141
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/141
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/141
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/141
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/141
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/141
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/141
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/141
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/141
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/141
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/141
Column: Importkinderen
67/141
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/141
Column: Het wordt beter
65/141
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/141
Column: Fucking mamafiets
63/141
Column: Ik ben een lafaard
62/141
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/141
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/141
Column: Krijsen om gebak
59/141
Column: Trauma's
58/141
Column: Twee kindjes
57/141
Column: Uit de hemel verschenen
56/141
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/141
Column: Het gangetje
54/141
Column: Daar word je hard van
53/141
Column: Dik maar gelukkig
52/141
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/141
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/141
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/141
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/141
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/141
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/141
Column: Lust ik niet!
45/141
Column: Van snurkenstein
44/141
Column: Liever een meisje
43/141
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/141
De uitgebluste moeder
41/141
Ouwe tang
40/141
De onderkin
39/141
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/141
De kinderverjaardag
37/141
Kotsen over de hoes
36/141
Blut
35/141
De leven
34/141
Moe
33/141
Fuck de symbiose
32/141
Met het broodmes spelen
31/141
Doorslapen
30/141
Een tweede adopteren
29/141
Tommie
28/141
Spijt
27/141
Geitenkaaslollytestikel
26/141
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/141
Kak
24/141
Koffie-tik in de boekenkast
23/141
De onschuldige gevangene
22/141
Trefbal
21/141
Rania
20/141
Billendoekjes en maïzena
19/141
Floep
18/141
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/141
Zo'n dag
16/141
Het schoolplein
15/141
Een sprongetje
14/141
Niets veranderd
13/141
De helm of niet de helm
12/141
Merci
11/141
Ziek kind
10/141
Op het consultatiebureau
9/141
De diva en de dronkenlap
8/141
Dag huis
7/141
Lekker genieten
6/141
Hondenravotplek
5/141
Mausoleum
4/141
Het universum der verloren objecten
3/141
Vriend K. op de koffie
2/141
Mag ik al bier?
1/141

Hanneke Hendrix beschrijft de kleinigheden in haar leven als kersverse ouder. En vooral het falen in dat kader of de spreekwoordelijke ‘roze muur’ waar ze steeds tegenaan loopt.

03-4-2017 20:00
 

‘En dan vraag ik me af: wat doet zo iemand nu de hele dag?’ zegt vriend K. Ik kijk weg van de box, waarin mijn dochter naar de mobile met badstoffen konijntjes kijkt.

Vriend K. zit op de bank met een beschuitje met muisjes. Hij heeft het schoteltje op zijn knieën staan en ineens valt me op dat hij er lullig uitziet. Vroeger keek ik tegen hem op, toen ik bij hem in huis kwam wonen. Ik studeerde nog en wist - zoals iedereen toen - totaal niet wat ik wilde. K. wist dat wel. Hij toerde met zijn band tien maanden per jaar door Europa. Toen vond ik dat vreselijk stoer. Nu is hij veertig en toert hij nog steeds voor een appel en een ei met zijn bandje langs jeugdhonken in Polen. Vergane glorie, noemt mijn man dat.

‘Zo iemand als ik?’ vraag ik.
‘Ja, nee, zegt vriend K. ‘Niet zoals jij. Gewoon iemand met een baby. Van die mensen, met kinderen.’ Hij maakt tijdens het uitspreken van de woorden ‘mensen met kinderen’ aanhalingstekens met zijn vingers. Mijn dochter lacht naar het groene konijn. Het konijn lacht terug. Maar goed, het konijn lacht altijd. Het konijn is namelijk altijd vrolijk, net als zijn collega’s; het roze konijn, het blauwe konijn en het oranje konijn. Niet lachen als in schaterlachen, overigens. Ze glimlachen gewoon heel erg tevreden.
Het zijn gelúkkige konijnen.
Altijd.
De hele dag.
Gelukkig.
‘En gewoon iemand?’ vraag ik. ‘Wat bedoel je daar nou weer mee?’
Vriend K. denkt vaak dat ik mijn dochter te leen heb. Dat ik haar over een paar maanden weer teruggeef aan de kosmos. Vriend K. denkt na.
‘Ja, wat dóe jij nou eigenlijk de hele dag? Een baby slaapt toch om de twee uur? Wat doe je in de uren dat ze slaapt?’ ‘Als ze slaapt.’
‘Slaapt ze niet?
‘Overdag?’
‘Overdag ja.’
‘Alleen als het bed wiegt of ik haar rondrijd.’
‘En, ‘s nachts?’

Je mag nooit zeggen dat je kind goed slaapt. Als je een kind hebt gekregen word je direct in een parallel universum geplaatst waarin alles waarvan je zegt dat het goed gaat, binnen vierentwintig uur niet meer goed gaat. Dit is geen grap. Dit is echt waar. Vraag maar na. Ik denk zelfs dat er onderzoek naar is gedaan. Ergens in Amerika, door de NASA, met resusaapjes en gestolen baby’s. Of zoiets. Overigens werkt dat gegeven niet omgekeerd evenredig. Als je zegt dat iets slecht gaat, dan blijft het doorgaans op hetzelfde niveau slecht gaan.
De kosmos doet maar wat.
‘Tja,’ zeg ik.
Mijn dochter begint te huilen. Vriend K. drinkt zijn koffie op.
‘Het is een leuk kind hoor, je dochter.’

Hij veegt zijn handen aan zijn broek af en staat op.
‘Tijd om te gaan,’ zegt hij. ‘Ik moet mijn drumstel nog inpakken.’
Ik zwaai hem uit bij de deur.
Tja, wat doe ik eigenlijk de hele dag? Wachten tot ze gaat slapen, honger heeft, wakker wordt, lacht, huilt, poept, plast, speelt, naar de gelukkige konijntjes kijkt, huilt, huilt, slaapt, wakker wordt, wakker wordt, wakker wordt, wakker wordt, steeds maar weer wakker wordt.
Dat.

Ik denk niet dat we elkaar nog gaan zien, de komende tijd: K. en ik.
Misschien wel nooit meer.
Eigenlijk weet ik niets meer zeker tegenwoordig.
Ja, dat mijn dochter mijn dochter is en mijn man mijn man.
Dat zijn de dingen die ik zeker weet. Dat iedere dag weer anders is. Dat iedere dag als vanzelf weer begint. 
Dat is een wonder, hoe ik mijn hakken ook in het zand zet.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.