Mag ik dat nog zeggen?

Body & Mind

Mag ik dat nog zeggen?

Redactie
Door

Redactie

Gepubliceerd op

25 juli 2022 20:00

Bron / Fotografie

tekst Henk van Straten en Lisa Bouyeure, fotografie Tom ten Seldam

Gepubliceerd op

25 juli 2022 20:00

Bron / Fotografie

tekst Henk van Straten en Lisa Bouyeure, fotografie Tom ten Seldam

Schrijver Henk van Straten (42) vraagt zich af hoe je tegenwoordig binnen de grenzen flirt. Hij toetst het bij journalist Lisa Bouyeure (37).

C08_Coverstory_Flirten Henk van Straten

Lieve Lisa. Ik hoop dat ik dat nog mag zeggen, lieve Lisa, of is dat nu ook al grensoverschrijdend gedrag? Grapje natuurlijk. Bovendien kan ik tegen jou alles zeggen. We kennen elkaar al best wel een tijdje. De eerste keer dat ik je ontmoette – volgens mij interviewde je me voor Vrij Nederland – heb ik misschien zelfs wel met je geflirt, mij kennende. Misschien had je dat niet eens door. Dan was het in elk geval niet grensoverschrijdend. Wil flirten grensoverschrijdend zijn, dan moet er op z’n minst worden vastgesteld dat er wordt geflirt. Of merkte je het wél? En zo ja, wat vond je daar dan van? Was ik ‘de grote schrijver’ en jij ‘de jongere, beginnende journalist’ en bestond er daardoor een verschil in machtspositie? Of was ik slechts een cliché, een stereotype, vooral een beetje sneu, tragisch en ­viezig? Ik schets nu een situatie die er niet was, denk ik. Want we mogen elkaar, en dat was niet zo geweest als ik een nare indruk op je had gemaakt. Maar aan de ­andere kant: wij mannen worden vaak beticht van een zekere blindheid voor het eigen wangedrag, dus echt zeker weten kan ik het niet. Wat denk jij? Moet een man zich bij het flirten altijd afvragen: blijf ik wel binnen de lijntjes van het toelaatbare?

&C08_Coverstory_Flirten_Lisa Bouyeure

Lieve Henk. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen. Ook al mag er dus tegenwoordig helemaal niks meer, als we de zwartkijkers moeten geloven. Of je nog mag flirten, ligt denk ik aan je definitie van flirten. Maar ik zal het iets makkelijker maken: grensoverschrijdend flirten bestaat niet. Dat is net zoiets als dronken nuchter zijn of dood leven. Mensen (maar laten we eerlijk zijn: meestal mannen) die twijfelen of ze ­flirten of grensoverschrijdend gedrag vertonen, raad ik aan om het allebei niet te doen, net zoals ik ze zou afraden om in de auto te stappen als ze niet zeker weten of ze nul of tien bier hebben gedronken. ­In mijn herinnering was onze eerste ontmoeting trouwens in het gangpad van de trein. Begrijp me overigens niet verkeerd, ik ben gek op een goede flirtage. Wat mij betreft is het dus ge­weldig nieuws dat de spelregels steeds duidelijker worden: geen ongevraagde dickpics sturen, niet in donkere steegjes naar vrouwen sissen, je onthouden van commentaar op de borsten van de stagiair. Maar wat natuurlijk altijd mogelijk blijft, hoe keurig je ook binnen de lijntjes van het toelaatbare flirt, is dat iemand gewoon niet op je avances zit te wachten. Wat doe jij eigenlijk als je dat merkt?

Lieve Lisa. Als ik het goed lees, dan zeg je dat flirten vooral een kwestie van intuïtie is. Je moet het aanvoelen, bij wie je hoever kunt gaan, en vooral of iemand er überhaupt op zit te wachten. Gister was er een vrouw die een lange haar (van mezelf) uit mijn baard pakte. Die was daar blijven hangen. Ik vond het onprettig, ze kwam te dichtbij, maar misschien had ik het van een andere vrouw juist fijn gevonden. Was haar iets kwalijk te nemen? Liet haar intuïtie haar in de steek? Intuïtie is een ingewikkeld instrument. Word je ermee geboren? Krijg je het mee van je ouders? Kun je het steeds fijner afstellen? En als het je aan goede intuïtie ontbreekt, heb je dat dan zelf wel door? Bij twijfel niet doen, zeg je. Maar flirten doe ik altíjd in een staat van twijfel. Niet weten hoe het zal vallen, dat maakt het ook spannend, en ­moedig! Dat iemand niet van mijn geflirt gediend is, maak ik eigenlijk nooit mee. Dat klinkt arrogant, maar ik zeg zeker niet dat alle vrouwen willen dat ik met hen flirt. Het moet dus simpelweg zo zijn dat het met die intuïtie bij mij wel snor zit. Hoe voelt het voor jou als er iemand met je flirt van wie je niet gediend bent? Hoe reageer je dan?

Lieve Henk. Vervelend van die haar in je baard. Ik ben eerder sceptisch dan spiritueel, maar in zo’n situatie kan het voelen alsof er iemand met gebalde vuisten in je aura staat te roeren. Heel even dan, want jou kennende heb je je wel weer herpakt. Had jij vroeger ook van die oudtantes die in je wangetjes knepen? Ik zit nog even te kauwen op je vraag. Hoe ik reageer op een ongewenste flirtpoging verschilt namelijk per persoon, situatie, plek en tijdstip. Is het donker, zijn er weinig anderen in de buurt of krijg ik allround de kriebels van een persoon? Dat is wanneer ik, net als veel andere vrouwen, begin met de-escaleren. Zo bleef ik vriendelijk tegen de man die vanaf de bushalte achter me aan liep omdat hij wilde weten waaróm hij mijn nummer niet kreeg, heb ik schaapachtig gelachen om de twijfelachtigste complimentjes en heb ik vaak in de strijd gegooid dat ik bezet was, terwijl ik ook als verstokte vrijgezel geen enkele interesse zou hebben gehad. Maar de ervaring leert dat sommige mannen moeilijk met directe afwijzing kunnen omgaan, en je weet van tevoren niet welke mannen dat zijn en waartoe ze in hun gekrenktheid in staat zijn. Eigenlijk zijn er dus een paar rotte appels die het voor de rest verpesten. Waarom worden daar de pijlen niet op gericht, ­denk je, in plaats van op die zogenaamd puriteinse vrouwtjes?

Lees het hele verhaal in &C's editie 8 'Zeg, valt er nog wat te flirten?'

6 ,95

delen
Redactie

De &C-redactie bestaat uit vrouwen, welgeteld één man (arme John) en overwegend kattenmensen. Ze werken vanuit een pastelroze kantoor, slurpen koffie alsof er levens vanaf hangen en verruilen het diner graag voor een snackbox van de lokale snackbar. Wie niet eigenlijk.

Wil je ook lezen